หนิงเหิงเหิงมองตามสายตาของเธอแล้วก้มลงดูรองเท้าคู่ที่ใส่เอง วัสดุคริสตัลใส ฉลุลายดอกไม้พันกัน ส้นสูงเรียวเล็กเท่าตะเกียบ ใส่ในบ้านแบบนี้ไม่เหมาะจริงๆ
เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วยกมือขึ้นปาดบนสร้อยเงินเส้นเล็กๆ ที่คอ
หงอิงได้แต่มองตาปริบๆ ปรากฏว่าบนมือของเธอมีเสื้อผ้าซ้อนกันเป็นตั้งโผล่ออกมาจากอากาศ เนื้อผ้าดูแพงมาก ทั้งผ้าไหมเนื้อดี สีออกโทนนุ่มๆ อย่างชมพู ขาว ม่วง น้ำเงิน ที่วางอยู่บนสุดคือรองเท้าผ้านุ่มๆ ปักลายกระต่าย
หงอิงอ้าปากค้างเป็นรูปวงกลม: "เธอมีของต้องห้ามด้วยเหรอ!"
"ของต้องห้าม? จะเรียกแบบนั้นก็ได้ นี่คือเครื่องนำทางพลังวิญญาณสำหรับเก็บของ"
หนิงเหิงเหิงใช้มือสะบัดสร้อยคอเล่น แล้วชี้ไปที่เครื่องประดับตามจุดต่างๆ บนตัวเธอ สื่อให้หงอิงดูว่าพวกนี้แหละ แล้วตบไปที่กองเสื้อผ้า "เวลาออกข้างนอกฉันก็ต้องมีเสื้อผ้าไว้เปลี่ยนบ้างสิเน่า"
หงอิงเดินวนรอบกองเสื้อผ้าสองรอบ แล้วยื่นหน้าเข้าไปดูต่างหูมุกเม็ดเล็กๆ ที่หูของหนิงเหิงเหิง กับสร้อยข้อมือที่ร้อยลูกปัดทองไว้กับเชือกแดง แล้วพึมพำ: "บนตัวเธอนี่มันมีของซ่อนไว้เท่าไหร่กันแน่เนี่ย?"
หนิงเหิงเหิงเอียงคอคิด ไม่เคยนับหรอก ไหนๆ พ่อก็เตรียมเครื่องประดับทั้งชุดให้ ต่างหูคู่หนึ่ง สร้อยคอสามเส้น สร้อยข้อมือสองเส้น แหวนสี่วง กิ๊บติดผมสองอัน ของทุกชิ้นถูกยัดจนเต็ม
เธอเคยเปิดดูแล้วนอกจากเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยน meg กับเครื่องสำอาง หวีที่ใช้เป็นประจำ ที่เหลือเป็นเหรียญวิญญาณทองล้วนๆ วางเรียงกันเป็นระเบียบในช่องเก็บของ จำนวนเท่าไหร่ไม่เคยนับละเอียด คิดว่าไม่ต่ำกว่าหลายแสนเหรียญแน่นอน