เสี่ยวจิ้นถูกหัวโต ๆ ของหลานชายแปลกหน้าคนนี้ถูแก้มจนคันไปหมด เธอพยายามยืดคอออกไปให้พ้น เพื่อสูดหายใจเอาอากาศบริสุทธิ์:
"อุ๊ย! จะกอดเสี่ยวจิ้นจนตายอยู่แล้วน้า!!"
หยุนจื่ออังถึงได้ปล่อยเสี่ยวจิ้นออกมา เขาร้องไห้จนน้ำมูกน้ำตาเลอะเทอะ "ครั้งนี้ ผมจะเชื่อคุณให้หมดเลย!"
เขากลับมาเกิดใหม่แล้ว
เขานึกไม่ถึงว่าสวรรค์จะมอบโอกาสให้เขาได้เริ่มต้นใหม่ ได้กลับมาอยู่ในช่วงเวลากว่าเดือนก่อน
กลับมาอยู่ในวันที่เสี่ยวจิ้นมาถึงตระกูลหยุน
ชาติที่แล้ว เขาไม่เชื่อคำพูดของเด็กน้อยที่ทำตัวเป็นพ่อมดแม่มดคนนี้เลยแม้แต่น้อย ดันไปเข้าร่วมการแข่งรถที่พวกเขาแอบจัดกันเป็นการส่วนตัว สุดท้ายก็ถูกรถชนจนเละเป็นเนื้อบด
ความรู้สึกที่กระดูกถูกชนจนหักครืน ๆ ราวกับยังหลงเหลืออยู่ในร่างกายจนถึงตอนนี้
เขาร้องไห้โฮ "ย่าทวดน้อย ผมต้องช่วยผมด้วยนะ!"
เสี่ยวจิ้นเกาหัวด้วยความฉงน "อื้ม...หลานชาย เธอพูดจาแปลก ๆ จังเลย เสี่ยวจิ้นฟังไม่เข้าใจเลยอะ?"
อะไรที่เรียกว่าครั้งนี้จะเชื่อฟังเธอ?
พวกเขาไม่ได้เพิ่งเจอกันเป็นครั้งแรกหรอกหรือ?
แปลกจริง ๆ
"แต่..." เธอนึกถึงคำสั่งของอาจารย์ จึงยกมือเล็ก ๆ ขึ้นลูบหัวหยุนจื่ออัง "เสี่ยวจิ้นจะช่วยเธอเอง!"
"อ้า! ขอบคุณย่าทวดน้อย!" หยุนจื่ออังตะโกนด้วยความซาบซึ้งใจสุดขีด
เขายังอยากจะกอดเสี่ยวจิ้นอีกครั้ง แต่เสี่ยวจิ้นกลับเบือนหน้าหนีอย่างรังเกียจ
เธอค่อย ๆ พูด "หลานชาย อย่ากอดเสี่ยวจิ้นอีกเลย เธอตัวเหม็น ๆ..."
เสี่ยวจิ้นยื่นนิ้วสั้น ๆ สองนิ้วขึ้นมาบีบจมูก พูดเสียงอู้อี้ "หมาป่าจิ้งจอกตัวเหม็น"
หลานชายแปลกหน้าคนนี้มีกลิ่นของภูตผีปิศาจอยู่บนตัว
แต่หยุนจื่ออังกลับคิดว่าเสี่ยวจิ้นพูดถึงกลิ่นตัว "หา?"
เขายกแขนขึ้น สูดดมไปมาอย่างเขินอาย "งั้นผมไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้เลย"
พูดจบ หยุนจื่ออังก็เตรียมตัวจะลุกขึ้น เสี่ยวจิ้นรีบตะโกน "เดี๋ยวก่อน!"
"เสี่ยวจิ้นมีของวิเศษจะให้เธอ!"
เธอเปิดกระเป๋าใบใหญ่ของตัวเอง ใช้แขนสั้น ๆ ทั้งสองข้างล้วงเข้าไปข้างใน พยายามงมค้นหาอะไรสักอย่างอย่างหนักอกหนักใจ
ฮึ่ม เธอจะไม่ยอมให้หมาจิ้งจอกตัวร้ายมารังแกหลานชายโง่ ๆ ของเธอหรอก
"เจอแล้ว!" เธอหยิบกำไลลูกปัดออกมาหนึ่งเส้น สวมเข้าไปที่ข้อมือของหยุนจื่ออัง แล้วอธิบายด้วยเสียงแหลมเล็ก "นี่คือกำไลที่ทำจากไม้พุทรา ผ่านการฟาดฟันของสายฟ้าจากสวรรค์มาแล้ว เสี่ยวจิ้นทำเองด้วยนะ ให้เธอ!"
มีสิ่งนี้แล้ว หมาจิ้งจอกตัวร้ายก็จะเข้าฝันหลานชายโง่ ๆ ของเธอไม่ได้อีก!
หลานชายโง่ ๆ คนนี้ของเธอ พื้นที่แห่งชะตากรรมบนใบหน้ามีสีเทาหม่น ใต้จมูกมีเส้นสีเขียวจาง ๆ ปรากฏขึ้น ริมฝีปากคล้ำเสีย นี่มันโดนจิ้งจอกวิญญาณเข้าฝันชัด ๆ!
ถึงเธอจะไม่รู้ว่าความฝันแบบไหนกัน ที่ทำให้หลานชายคนนี้ของเธอกลัวจนเป็นแบบนี้ ยังพูดคำแปลก ๆ แบบนั้นออกมาอีก แต่มีเธออยู่ หลานชายน้อยก็จะไม่ได้รับบาดเจ็บ!
หยุนจื่ออังราวกับกำลังถือสมบัติล้ำค่าที่สุด ปกป้องกำไลลูกปัดไว้แนบอก ร้องว้าวไปมา
"ขอบคุณย่าทวดน้อย!"
"ต่อไปนี้เธอให้ผมไปทางตะวันออก ผมจะไม่มีวันไปทางตะวันตกเด็ดขาด! จะดูแลท่านให้ดีที่สุด!"
หยุนจื่ออังยื่นมือออกมาสาบานด้วยสีหน้าศรัทธา
เขาพูดจบไม่ทันไร เสียงฝีเท้าก็ดังอื้ออึงมาจากหน้าประตู
เขากับเสี่ยวจิ้นหันไปมองพร้อมกันที่หน้าประตู เห็นคนสามคนที่มีวัยต่างกัน ห้อมล้อมชายชราผมขาวโพลนคนหนึ่งซึ่งพิงไม้เท้าหัวมังกรเดินเข้ามา
หยุนจื่ออังเอ่ยเป็นคนแรก "คุณปู่!"
เขายังไม่ทันได้ยินคำตอบจากปู่ ก็โดนพ่อของตัวเองด่าก่อน
หยุนหมิงหยวนเห็นลูกชายตัวเองสภาพไม่เป็นระเบียบแบบนี้ ความหงุดหงิดที่มีอยู่แล้วพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที "จื่ออัง! นี่แกเป็นอะไรไป!"
"รีบกลับไปห้อง เก็บตัวให้เรียบร้อยแล้วค่อยออกมา!"
ปกติจะซกมกก็ช่างเถอะ วันนี้ทุกคนอยู่พร้อมหน้ากัน ยังกล้าทำตัวน่าอายแบบนี้อีก!
ผู้หญิงคนหนึ่งที่แต่งตัวหรูหรา ดูอายุราวสามสิบถึงสี่สิบปี จู่ ๆ ก็เอ่ยปาก "โอ๊ะ นี่เด็กบ้านไหนกันเนี่ย?"
ทุกคนจึงหันความสนใจไปที่เด็กหญิงตัวน้อยข้างกายหยุนจื่ออังทันที
เด็กหญิงคนนั้นแต่งกายเรียบง่าย ใส่ชุดจีนทรงเรียบง่าย ผมสองข้างมัดเป็นจุกกลม ๆ หน้าตาขาวน่ารัก ตาโตกลมโต เป็นเด็กที่ดูคล่องแคล่วว่องไวมาก
เธอเห็นคนเยอะขนาดนี้ก็ไม่กลัว กระโดดลงจากโซฟา ทักทายอย่างเป็นธรรมชาติ "สวัสดีจั๊กทุกคน หนูชื่อเสี่ยวจิ้น!"
เสี่ยวจิ้นพูดจบ ก็ไม่มีใครรับคำ ความเงียบเข้าปกคลุมห้องรับแขกทันที
ผู้หญิงที่พูดเมื่อกี้คือหยุนหมิงเยว่ เธอมองเสี่ยวจิ้น แล้วก็มองหยุนจื่ออังข้าง ๆ อุทาน "ว้า! นี่ไม่ใช่ลูกนอกสมรสของจื่ออังหรอกเหรอ?"
ดวงตาหยุนหมิงหยวนเบิกโตทันที ความโกรธพลุ่งขึ้นมาอย่างฉับพลัน ชี้นิ้วไปที่หยุนจื่ออังแล้วด่าด้วยความโกรธ "ไอ้ลูกทรพี! มันเกิดอะไรขึ้น!?"
หยุนจื่ออังทำหน้าสงสัย "ไม่ใช่อย่างนั้น! พวกคุณคิดกันได้ยังไงเนี่ย!"
ระหว่างที่เขาพูด เสี่ยวจิ้นก็วิ่งปิดปุกปิ๊กไปหยุดอยู่ตรงหน้าหยุนเจิ้งปังแล้ว เธอเงยหน้ามอง มองตาปริบ ๆ "สวัสดีจั๊ก หนูชื่อเสี่ยวจิ้น ชื่อเต็มว่าหยุน เฟิ่ง จิ้น"
หยุนหมิงหยวนได้ยินว่าเด็กคนนี้มีแซ่หยุน โกรธจนตาดำปี๋ เกือบจะฟันธงลงไปแล้วว่าเป็นลูกนอกสมรสของลูกชายขี้แพ้คนนี้ "ไอ้ลูกทรพี! ไอ้ลูกทรพี!"
เขาพุ่งเข้าไปจะสั่งสอนหยุนจื่ออัง
แต่คุณปู่หยุนเจิ้งปังที่อยู่ข้าง ๆ กลับสงบนิ่งมาก ยกมือทั้งสองข้างขึ้นวางซ้อนกันบนไม้เท้าหัวมังกร โน้มตัวลงเล็กน้อย สีหน้าใจดี พูดเสียงนุ่มนวล "สวัสดีจ๊ะ"
เสี่ยวจิ้นยื่นจดหมายที่อาจารย์เขียนด้วยลายมือตัวเองให้หยุนเจิ้งปังด้วยมือทั้งสองข้าง
หยุนเจิ้งปังเห็นตราประทับบนซองจดหมาย สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
อีกด้านหนึ่ง หยุนจื่ออังยกมือทั้งสองข้างกอดหัว รีบอ้อนวอน "พ่อ! เธอไม่ใช่ลูกสาวนอกสมรสของผม แต่เป็นย่าทวดน้อยของผมต่างหาก!"
บรรยากาศเงียบงันไปชั่วขณะ
หนึ่งนาทีต่อมา หยุนหมิงเยว่ก็อดหัวเราะไม่ได้ "หลานชาย เธอตื่นหรือยัง?"
หยุนหมิงหยวนหลับตาลงอย่างแรง เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ ๆ ด้วยความโกรธ
ลูกชายโง่เขลาคนนี้ของเขา ช่างคิดเรื่องโกหกได้สารพัดจริง ๆ ทวดของเขาตายไปตั้งหลายสิบปี แล้วย่าทวดน้อยตัวแค่นี้จะโผล่มาจากไหนกัน!?
หยุนเจิ้งปังไม่สนใจจะยุ่งกับการแสดงตลกของพวกเขา มือที่ถือซองจดหมายสั่นเล็กน้อย ดวงตาเริ่มแดง "พี่ใหญ่..."
เสี่ยวจิ้นจ้องมองใบหน้าของหยุนเจิ้งปัง แล้วเอียงคอเล็กน้อย
ชายชราตรงหน้า คนนี้บริเวณหัวใจกับสันจมูกมีสีแดงพุ่งขึ้นมา บริเวณตับมีสีเขียวจาง ๆ โหนกแก้มทั้งสองข้างมีสีแดงลอย ๆ ไม่สงบนิ่ง
เธอจำได้ว่านี่คือภาวะหยินพร่องหยางกำเริบที่อาจารย์เคยพูดไว้ ฉะนั้นชายชราคนนี้จึงห้ามตื่นเต้นเด็ดขาด
เสี่ยวจิ้นพยายามยื่นแขนสั้น ๆ ทั้งสองข้างออกไปเต็มที่ พยุงข้อมือของหยุนเจิ้งปังไว้ "เสี่ยวจิ้น พยุงท่านไปนั่งก่อนนะ!"
เธอรู้จักเอาใจใส่ขนาดนี้ กลับทำให้ผู้ใหญ่ที่เข้ามาปากเสียงวุ่นวายตั้งแต่แรก ดูไม่ได้รู้กาลเทศะไปเลย
หยุนหมิงเยว่หรี่ตามองเด็กตัวเล็ก ๆ คนนี้ เอ่ยด้วยน้ำเสียงประชดประชัน "เด็กคนนี้หัวคิดมากมายขนาดนี้ คงจะได้นิสัยมาจากแม่มันกระมัง?"
ชายหนุ่มสวมแว่นตาหน้าตาดูเด็กมากที่ยืนข้างหยุนเจิ้งปัง พูดเสียงเบา "คุณปู่ ผมประคองท่านไปนั่งที่โซฟาเถอะ"
เขาคือลูกชายคนโตของหยุนหมิงหยวน พี่ชายของหยุนจื่ออัง — หยุนจื่อเฉียน
หยุนเจิ้งปังรีบร้อนจะดูจดหมาย รีบเร่ง "เร็ว ๆ เข้า ประคองข้าไปนั่ง"
พอเขานั่งลง ก็ไอไม่หยุด เสี่ยวจิ้นเห็นดังนั้นจึงรีบวิ่งไปที่กระเป๋าของตัวเอง ก้มหน้างมหาอะไรบางอย่าง
หยุนจื่อเฉียนถามด้วยความเป็นห่วง "คุณปู่ ไม่เป็นไรนะครับ?"
หยุนเจิ้งปังโบกมือ รีบแกะซองจดหมายออก กางกระดาษแผ่นบาง ๆ ออกมา
ประโยคแรกทำเอาหยุนเจิ้งปังตาแดงทันที
【ถึงเจิ้งปัง:
น้องชาย พี่ใหญ่กำลังจะหมดอายุขัยแล้ว】
หยุนเจิ้งปังหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรวดเร็ว ราวกับจะขาดใจตายในวินาทีถัดไป
"คุณปู่? คุณปู่!" หยุนจื่อเฉียนรีบตะโกน "รีบเรียกหมอเร็ว!"
เสียงเพิ่งจะจบลง ถุงหอมใบใหญ่ก็ลอยผ่านหน้าเขาไป ตรงเข้าไปอุดจมูกและปากของคุณปู่ของเขาแน่น
หยุนเจิ้งปังที่กำลังหายใจหอบ ๆ จู่ ๆ ก็ได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ เขาสูดเข้าไปใหญ่ รู้สึกเหมือนก้อนขมุกขมัวที่อุดตันอยู่ที่หน้าอกค่อย ๆ สลายไปราวกับน้ำ ความหายใจก็โล่งขึ้นทันที
หยุนจื่อเฉียนที่อยู่ข้าง ๆ ไม่รู้เรื่องราว เห็นท่าทางของเสี่ยวจิ้นก็โกรธจนทนไม่ไหว คว้าถุงหอมในมือเธอปัดทิ้ง แล้วผลักเสี่ยวจิ้นล้มลงกับพื้น ตะคอก "แกจะทำอะไร!"
หยุนหมิงเยว่เดินส้นสูงก้าวฉับ ๆ เข้ามา พูดเสียงแหลม "ไอ้เด็กเวรนี่จะฆ่าคนหรือไง!?"
"แกเป็นเด็กข้างถนนมาจากไหนกันเนี่ย!"
"พ่อ!" หยุนหมิงหยวนก็เดินเข้ามาเช่นกัน มองดูคุณปู่หยุนเจิ้งปังด้วยความเป็นห่วง แล้วก็หันมาด่าเสี่ยวจิ้นไม่ยั้ง "ก่อเรื่อง!"
"เจ็บ!" เสี่ยวจิ้นร้องเสียงหลงเบา ๆ ล้มนั่งลงกับพื้น ทั้งโกรธทั้งน้อยใจ ลูบมือเล็ก ๆ ที่ถูกตัน "เสี่ยวจิ้นกำลังช่วยเขาอยู่นะ..."
เธอยิ่งคิดก็ยิ่งน้อยใจ แก้มป่องขึ้นมาด้วยความโกรธ
ช่วย? เอาของไปอุดจมูกและปากคน? นี่มันก่อเรื่องชัด ๆ!
หยุนจื่อเฉียนกำลังจะด่า แต่เห็นถุงหอมกลิ้งไปหยุดอยู่ที่เท้าน้องชายของตัวเอง แล้วน้องชายก็หยิบมันขึ้นมา ชูขึ้นมาใกล้หน้าตัวเอง สูดดมเข้าปอดอย่างเมามันส์ ระหว่างที่สูด ก็ยังถามอย่างโง่ ๆ ว่า
"หอมจัง หอมจัง ย่าทวดน้อย นี่คือสมบัติอะไรเหรอครับ ขอผมสักอันได้ไหม?"
หยุนจื่ออังสีหน้าละเมียดละไม ไม่รู้ว่าเป็นเพราะจิตใจคิดไปเองหรือเปล่า ตอนนี้เขารู้สึกว่าตัวเองมีเรี่ยวแรงไปทั้งตัว
เขาง้างหน้าขึ้นมา เห็นเสี่ยวจิ้นนั่งอยู่บนพื้น หัวใจเต้นรัว ก้าวพรวดเดียวเข้าไป คุกเข่าข้าง ๆ เสี่ยวจิ้น ด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด "ย่าทวดน้อย!?"
เขามองมือเล็ก ๆ ที่ถูกตันจนแดงของเสี่ยวจิ้น แล้วตะคอกใส่ทุกคน "ดูสิ่งที่พวกคุณทำลงไปสิ!"
"ย่าทวดน้อยกำลังช่วยคุณปู่อยู่นะ!"
หยุนจื่อเฉียนขมวดคิ้ว "แกบ้าไปแล้วเหรอ หยุนจื่ออัง?"
หยุนจื่ออังพูดอย่างมีเหตุมีผล "ดูสิ คุณปู่ทรงตัวได้แล้วไม่ใช่เหรอ!"
หยุนจื่อเฉียนหันมองโดยไม่รู้ตัว ก็ต้องตกใจที่พบว่าการหายใจของคุณปู่สงบลงจริง ๆ ไม่ไออีกแล้ว สีหน้าก็ดูดีขึ้นมาก
นี่มันเรื่องอะไรกัน?
ห้องรับแขกเงียบกริบทันที หยุนหมิงหยวนที่โกรธจนหน้าดำหน้าแดงก็ตกใจจนพูดไม่ออก
หยุนเจิ้งปังหายใจจนคล่องแล้ว ใบหน้าผ่องใส สายตาจ้องเขม็งไปที่ถุงหอมนั้น "นี่...นี่มันอะไรกัน?"