“พูดอีกคำสิ แล้วจะได้รู้กัน!” จี้ชิงชวนฟาดไม้เบสบอลลงบนไหล่เขาอย่างหงุดหงิด แววตาดุดัน
จ้าวอาเลี่ยงไม่กล้าพูดอีก ได้แต่จ้องเขาอย่างเคียดแค้น ก่อนจะเดินกะโผลกกะเผลกไปที่ตู้ แล้วหยิบขวดสีขาวใบเล็กออกมาจากลิ้นชัก
จี้ชิงชวนฉวยขวดมา แล้วส่งให้เวินหรูหลาน
เวินหรูหลานหันไปมองเจียงอวี๋เพื่อถามความเห็น
เจียงอวี๋ขยับนิ้วคำนวณสองครั้ง แล้วพยักหน้าให้เธอ “ของจริง ให้ลูกสาวคุณดื่มเถอะ”
เวินหรูหลานถอนหายใจอย่างโล่งอก ไม่สนเสียงด่าทออย่างบ้าคลั่งของลูกสาว เธอจับปากอีกฝ่ายให้อ้า แล้วเทของเหลวในขวดกรอกเข้าปากรวดเดียว ก่อนจะบังคับให้กลืนลงไป
หญิงสาวถูกบังคับให้ดื่มของเหลวปริศนาในขวดจนหมด เธอก้มลงขย้อนอยู่หลายครั้ง น้ำตาไหลพราก ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคียดแค้นที่พลุ่งพล่านถึงขีดสุด
“นังผู้หญิงใจร้าย แกเอาอะไรให้ฉันกิน? ถ้าฉันกับอาเลี่ยงเป็นอะไรไป พวกเราจะเป็นผีก็ไม่ปล่อยแก…”
คำขู่เกรี้ยวกราดของเธอยังไม่ทันจบ จู่ ๆ ก็รู้สึกปวดบิดที่ท้องน้อย
ความเจ็บปวดทำให้ใบหน้าเธอซีดเผือดในพริบตา มือทั้งสองกุมท้องไว้ ใบหน้าบิดเบี้ยว ขมับมีเหงื่อผุดออกมาอย่างรวดเร็ว
“ฮวนฮวน!” เวินหรูหลานสะดุ้ง รีบโอบลูกสาวไว้ในอ้อมแขน แล้วถามอาการด้วยความร้อนใจ
จี้ชิงชวนตั้งสติได้จากความลนลาน ก่อนจะหันไปมองจ้าวอาเลี่ยงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยสายตาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ
จ้าวอาเลี่ยงตกใจจนถอยหลังไปสองก้าว รีบอธิบายว่า “เป็นอาการปกติหลังถอนกู่ เดี๋ยวก็หายแล้ว”