“แม่!!”
ขณะที่เจียงอวี๋กำลังจะลงมือ ซ่งอันเล่อก็วิ่งกลับมาอีกครั้ง ด้านหลังยังมีตำรวจตามมาด้วยสิบกว่านาย
“แม่! ตำรวจมาแล้ว แม่ของฉันอยู่ไหน? แม่ฉันล่ะ?”
เมื่อไม่เห็นแม่ซ่งอยู่รอบ ๆ ซ่งอันเล่อก็หวาดกลัวสุดขีด ร้องไห้จนเสียงสั่น
เจียงอวี๋ชูน้ำเต้าเก็บวิญญาณในมือขึ้น ปลอบว่า “ไม่ต้องกลัว แม่ไม่เป็นไร กำลังบำรุงดวงวิญญาณอยู่ในน้ำเต้า พอวิญญาณของแม่ฟื้นตัวแล้ว ฉันจะให้พวกเธอได้เจอกัน”
พอได้ยินเจียงอวี๋พูดแบบนั้น ซ่งอันเล่อก็ทรุดนั่งลงกับพื้น หอบหายใจเฮือกใหญ่ ความตื่นเต้นและยินดีที่รอดพ้นจากความตายไม่มีทางระบายออกมา
“อาจารย์เจียง...” เธอไม่สนใจจะพัก หันกลับมาคุกเข่าตรงหน้าเจียงอวี๋แล้วก้มหัวคำนับไม่หยุด
ความรู้สึกตื่นเต้นเกินกว่าจะเอ่ยเป็นคำพูดได้ แต่ท่าทางหนักหน่วงและหน้าผากที่แดงบวมขึ้นในพริบตาก็มากพอจะบอกถึงความซาบซึ้งของเธอ
เจียงอวี๋พยุงเธอขึ้น แล้ววางน้ำเต้าเก็บวิญญาณลงบนฝ่ามือ “รอให้แม่ฟื้นฟูพลังขึ้นอีกหน่อย พวกเธอก็คุยกันได้ แม่ยังออกมาจากน้ำเต้าเจอเธอได้ด้วย มีอะไรอยากพูดก็พูดกันให้ดี
“ฉันให้เวลาพวกเธอครึ่งเดือน คนเป็นกับคนตายมีเส้นทางต่างกัน อีกครึ่งเดือนพอวิญญาณของแม่ฟื้นแล้ว ฉันจะส่งแม่ไปปรโลก”
ซ่งอันเล่อกำลังน้ำเต้าแน่น พยักหน้าทั้งน้ำตา “อาจารย์ ฉันเข้าใจแล้ว ครึ่งเดือนให้หลังฉันจะพาแม่ไปหาอาจารย์ รบกวนอาจารย์ส่งแม่ไปเกิดใหม่ด้วยนะคะ!”
“อืม” เจียงอวี๋ตบมือเธอเบา ๆ แล้วมองไปทางตำรวจกลุ่มนั้น
ตำรวจสิบกว่านายรู้เรื่องราวระหว่างทางมาแล้ว พวกเขาพยักหน้า ก่อนเดินตรงไปหาพ่อซ่งกับอีกสองคน แล้วใส่กุญแจมือพวกเขาทั้งหมด
“มีคนแจ้งความว่าพวกคุณต้องสงสัยว่ามีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีฆาตกรรมและฝังศพ บังคับหญิงสาวให้ค้าประเวณี และพยายามข่มขืน รวมถึงความผิดอื่น ๆ อีกหลายข้อ ตอนนี้เราจับกุมพวกคุณตามกฎหมายแล้ว มากับเรา”
“ไม่ ไม่ ไม่! เข้าใจผิดแล้ว ทั้งหมดเป็นเรื่องเข้าใจผิด!” พ่อซ่งกับอีกสองคนร้องโวยวาย กลิ้งเกลือกอยู่กับพื้น
แต่ตำรวจไม่สนใจลูกไม้พวกนั้น ลากพวกเขาออกไปทั้งดึงทั้งฉุด