เจียงอวี๋ปวดหัวจนแทบระเบิด เอ่ยอย่างพูดไม่ออกว่า “นายเป็นผู้บำเพ็ญมรรคาอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?”
ถังโต้วโต้วอ้าปากกว้าง ร้องโอดครวญ “อาจารย์ อย่าประชดผมเลยน่า อาจารย์คงดูออกตั้งนานแล้วว่าผมจะนับเป็นผู้บำเพ็ญมรรคาได้ยังไง ผมแค่ชอบเรื่องพวกนี้ เลยไปหาข้อมูลในอินเทอร์เน็ตมาบ้าง พอรู้แค่ผิวเผินเท่านั้นเอง”
“งั้นเหรอ?” เจียงเสวี่ยเวยฟังแล้วถามกลับ “นายช่วยตู้ปิงเซี่ยขับไล่ผีได้แล้วไม่ใช่เหรอ? ยังจะบอกว่ารู้แค่ผิวเผินอีก?”
ถังโต้วโต้วไม่ปิดบัง เล่าความจริงให้เธอฟังอย่างหมดเปลือก “เพราะผีตัวนั้นเพิ่งตายได้ไม่กี่วัน ไม่มีพลังเวทเลยสักนิดต่างหาก”
“ตอนแรกผมใช้น้ำตาวัวเปิดเนตรหยินหยางให้ตัวเอง จากนั้นก็เลียนแบบอาจารย์จิ่ว ใช้เลือดหมาดำสารพัดประโยชน์ สาดเลือดไปกะละมังหนึ่ง เกือบทำผีตัวนั้นวิญญาณสลายไปเลย มันก็เลยไม่กล้ามาอีก”
“ถ้าเจอพวกที่มีฝีมือขึ้นมาหน่อย ผมคงจบเห่แน่”
“……” เจียงเสวี่ยเวยกระตุกมุมปาก “ก็ได้ นึกว่านายเป็นนักต้มตุ๋นเต็มขั้นซะอีก ที่แท้ก็แค่โชคดีล้วน ๆ”
ฟังจบแล้วเจียงอวี๋ก็อดนับถือความกล้าของถังโต้วโต้วไม่ได้ เธอเอ่ยอย่างพูดไม่ออก “ลูกวัวแรกเกิดไม่กลัวเสือจริง ๆ แค่ดูวิธีขับไล่ผีในอินเทอร์เน็ตไม่กี่อย่าง นายก็กล้าลงสนามจริงไปบวกกับผีแล้ว ต้องบอกเลยว่าชีวิตนายอึดจริง ๆ”
“แหะ ๆ” ถังโต้วโต้วเกาหัวอย่างเขิน ๆ ก่อนจะกอดขาเจียงอวี๋อ้อนวอนอีกครั้ง “อาจารย์ อาจารย์ รับผมไว้เถอะครับ อาจารย์เก่งสุด ๆ เป็นเทพของผมเลย”
“ผมก็อยากปราบปีศาจกำจัดมาร อยากเป็นวีรบุรุษผู้กอบกู้โลก ผดุงความยุติธรรมกำจัดคนชั่ว ผมรับรองว่าจะตั้งใจเรียนวิชาเต๋าจากอาจารย์ แล้วเผยแผ่วัฒนธรรมของสำนักเต๋าเราให้ยิ่งใหญ่!”
เจียงอวี๋กลับส่ายหน้าอย่างไร้เยื่อใย “ยุ่งยากเกินไป ฉันไม่ได้คิดจะรับศิษย์”