“คุณชื่ออะไร?” หวงเทียนป้าถามขึ้น
ฮ่าวฮ่าวที่ยังนอนชักกระตุกอย่างบ้าคลั่งอยู่บนพื้นสะดุ้งทั้งตัวเมื่อได้ยินเสียง แล้วเงยหน้ามองจอโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว
พอเห็นหม่าต้าจ้วงในจอ มันก็ร้องโหยหวน รีบลุกพรวดขึ้นมาคุกเข่ากับพื้น ก้มกราบอย่างหวาดกลัวสุดขีด “ท่านหวงซานไท่ บรรพชน! ผู้น้อยชื่อหวงหมิงชื่อ ขอร้องให้ท่านช่วยตัดสินความเป็นธรรมให้ผู้น้อยด้วย!”
หวงเทียนป้าไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดกับเขาว่า “ฉันรู้เรื่องราวทั้งหมดแล้ว ฉันเห็นใจและเข้าใจสิ่งที่ลูกทั้งสามของคุณต้องเผชิญเป็นอย่างยิ่ง
“แต่เมื่อเห็นแก่ที่เด็กคนนั้นยังเล็กเกินกว่าจะรู้ผิดชอบชั่วดี และคุณก็ลงโทษเขาอย่างหนักแล้ว อีกทั้งครอบครัวของเขายังสำนึกผิดอย่างจริงใจ ฉันจะไว้ชีวิตเด็กคนนี้สักครั้ง
“ส่วนลูกทั้งสามของคุณ คุณส่งดวงวิญญาณพวกเขามาที่คุนหลุนเถอะ ฉันจะสร้างร่างเนื้อขึ้นมาใหม่ให้ แล้วใช้หญ้าคืนวิญญาณช่วยให้พวกเขาฟื้นคืนชีพ คุณว่าอย่างไร?”
พอได้ยินว่าลูกทั้งสามของตัวเองจะฟื้นคืนชีพได้ ดวงตาของหวงหมิงชื่อก็เป็นประกายขึ้นมาทันที เขาดีใจจนหน้าแดงคอแดง หมอบกราบซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“ท่านหวงซานไท่ ผู้น้อยตกลง! ขอแค่ลูก ๆ ของผมกลับมามีชีวิต ผมยินดีปล่อยเด็กไม่รู้ประสาคนนี้ไป”
“ขอบคุณท่านเซียน ขอบคุณท่านเซียนจริง ๆ!” พอได้ยินแบบนั้น คุณปู่ของฮ่าวฮ่าวก็ตื่นเต้นจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ เขาประนมมือไหว้หน้าจอไม่หยุด
“อย่าเพิ่งดีใจไป” หวงเทียนป้าตัดบทคำขอบคุณของเขา สีหน้าเย็นชา ดวงตาเหลือบมองอย่างเย็นเยียบ “หลานของคุณฆ่าคนรุ่นหลังตระกูลหวงของฉัน คิดจะเดินจากไปโดยไม่ต้องชดใช้อะไรเลย คงเห็นตระกูลหวงของฉันเป็นหัวหลักหัวตอเกินไปแล้ว”
หัวใจของคุณปู่ฮ่าวฮ่าวกระตุกวูบ เขากำชายเสื้อแน่น แล้วถามเสียงอ่อยว่า “ท่านเซียน อยากให้ผมชดใช้อะไรครับ? ถ้าผมทำได้ รับรองว่าจะไม่อิดออด”