เจียงอวี๋กวาดตามองรอบ ๆ แล้วพูดว่า “ยังเหลือหลี่ซาซาที่ถูกสิงอีกคน”
ตามเข็มทิศชี้ทาง ทั้งสองกลับไปยังห้องพัก 404 ที่พวกเขาเริ่มต้นกัน
ตอนนี้ “หลี่ซาซา” ยืนตัวตรงแน่วอยู่หน้าต่าง หันหลังให้พวกเขา
แผ่นหลังนั้นดูอ้างว้างและเดียวดาย แผ่บรรยากาศราวกับถูกโลกทั้งใบทำร้าย เผชิญความอยุติธรรมครั้งใหญ่ จนเหลือเพียงความเศร้าสลดและสิ้นหวัง
เจียงอวี๋ถอนหายใจ ก่อนเอ่ยขึ้นว่า “เหยาหลานหลาน พวกเรารู้เรื่องที่เธอเจอมาแล้ว ในฐานะนักพรตปราบผี ฉันควรห้ามเธอฆ่าคน
“แต่ในฐานะคนที่ยังมีมโนธรรมและความเห็นอกเห็นใจ ฉันทนเห็นพวกนั้นหลุดพ้นจากการลงโทษตามกฎหมาย ทั้งยังได้อ่านหนังสือเรียนปริญญาโทที่แลกมาด้วยชีวิตของเธอ แล้วลอยนวลใช้ชีวิตอย่างสุขสบายไปตลอดไม่ได้”
เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเตือนด้วยน้ำเสียงหม่นหมองว่า “แต่ถึงยังไงเธอก็ตายไปแล้ว การฆ่าตัวตายถือเป็นการตายผิดธรรมชาติ เดิมทีก็ไม่มีทางไปเกิดใหม่ได้อยู่แล้ว แถมมือเธอยังเปื้อนเลือดคนไปหลายชีวิต เคยคิดไหมว่าต่อจากนี้จะทำยังไง? คนในยมโลกไม่มีทางปล่อยเธอไปแน่”
โลกมนุษย์มีกฎหมายของโลกมนุษย์ ยมโลกก็มีกฎของยมโลก
คนเป็นทำชั่ว ย่อมถูกกฎหมายของโลกมนุษย์ควบคุม หากกฎหมายโลกมนุษย์จัดการไม่ได้ เมื่อคนชั่วตายไปถึงยมโลก เจ้าหน้าที่จะลงโทษตามความผิดที่ก่อไว้
ไม่ว่าอย่างไร กฎแห่งวิถีสวรรค์ก็ไม่อนุญาตให้ผีทำร้ายคนเป็นตามอำเภอใจ
เหยาหลานหลานฆ่าคนไปหลายราย ไม่เห็นกฎเกณฑ์ของทั้งสองโลกอยู่ในสายตา ย่อมถูกยมทูตตามล่าแน่
ถ้าถูกจับส่งยมโลกเมื่อไหร่ ก็มีแต่ทางรอดริบหรี่!
“หลี่ซาซา” เงียบไปครึ่งนาที ก่อนพึมพำด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์ว่า “ตั้งแต่วินาทีที่ฉันสวมชุดแดงฆ่าตัวตาย ฉันก็ไม่เคยคิดจะไปเกิดใหม่อีกแล้ว”