“ไม่ได้ตั้งใจงั้นเหรอ?” พังพอนเหลืองแค่นหัวเราะด้วยความโกรธ ก่อนกรีดร้องใส่เขาด้วยความแค้นที่ท่วมฟ้า “แค่พูดว่าไม่ได้ตั้งใจ ก็ทำให้ลูกทั้งสามของฉันตายเปล่าได้หรือไง?
“ฉันไม่มีทางปล่อยมันไปแน่ ฉันจะให้มันชดใช้หนี้เลือดให้ลูก ๆ ของฉัน!”
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ชาวเน็ตต่างก็ไม่รู้ว่าควรเข้าข้างฝ่ายไหน ได้แต่เคาะแป้นพิมพ์ส่งความเห็นอย่างกลัดกลุ้ม:
【เรื่องนี้จัดการยากแฮะ ฮ่าวฮ่าวฆ่าลูกเขา ส่วนเขาก็มาแก้แค้น แบบนี้ก็สมเหตุสมผลแล้วไม่ใช่เหรอ?】
【แต่ถึงยังไงฮ่าวฮ่าวก็เป็นแค่เด็กอายุสี่ห้าขวบ เจตนาแรกเริ่มก็ไม่ได้อยากฆ่าพังพอนน้อยสักหน่อย】
【ปล่อยให้พังพอนเหลืองทรมานเขาจนตายแบบนี้ น่าเสียดายไปหน่อยหรือเปล่า?】
【นั่นสิ เด็กก็เป็นแบบนี้แหละ สนใจใคร่รู้ไปหมด ความผิดพลาดชั่ววูบจนเกิดเรื่องขึ้น คงไม่ถึงกับต้องเอาชีวิตมาแลกหรอกมั้ง?】
【แต่ทุกเรื่องก็มีเหตุมีผลของมัน ไม่ว่าเขาจะตั้งใจหรือเปล่า ผลลัพธ์ก็เกิดขึ้นแล้ว แล้วอาจารย์เจียงจะจัดการยังไงล่ะ?】
เมื่อชายชราเห็นว่าพังพอนเหลืองหมายมั่นจะฆ่าให้ได้ ก็หน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ เขาก้มกราบอีกฝ่ายอย่างร้อนรนสุดชีวิต
“เซียนหวง ฉันผิดไปแล้ว เป็นเพราะฉันสั่งสอนไม่ดี หลานชายถึงได้ทำเรื่องผิดใหญ่หลวง ถ้าจะเอาชีวิต ก็เอาชีวิตฉันไปเถอะ อย่าเอาชีวิตหลานฉันเลย!”
เขาร้องไห้จนน่าเวทนา แต่พังพอนเหลืองไม่ยอมใจอ่อน มันจ้องชายชราด้วยสายตาเย็นชาแล้วเอ่ยว่า “จะให้ปล่อยมันไปเหรอ? เว้นแต่คุณจะทำให้ลูกทั้งสามของฉันฟื้นขึ้นมาได้!”
ชายชราพูดไม่ออก ต่อให้มีความสามารถล้นฟ้า ก็ไม่มีทางชุบชีวิตพังพอนน้อยให้ฟื้นคืนชีพได้!