เมื่อซางจืออี้มาถึงบ้านตระกูลเสิ่น เสิ่นเหวยเชียนกำลังใช้ผ้านุ่มห่อประทับตราคลังสินค้าเก่าอันหนึ่งอยู่
ข้าง ๆ มีสมุดบัญชีเก่าวางอยู่สองเล่ม ขอบกระดาษรุ่ยจากการพลิกหา แต่ก็ยังหาใบที่หายไปทั้งสามหน้าไม่พบ เธอเห็นเสิ่นเยี่ยนเหิงนั่งอยู่ข้างบิดา ในมือกำป้ายสินค้าคงคลังที่เก็บได้เมื่อหลายวันก่อน เขาไม่ได้เอ่ยถามเร่งรัด
ช่วงนี้พ่อลูกคู่นี้ใช้เวลาว่างค้นหาข้าวของเก่า ๆ หากพบเบาะแสก็คงมาบอกเธอตั้งนานแล้ว
“นี่เป็นตราของแม่เธอ ฉันจำได้” เสิ่นเหวยเชียนยื่นห่อผ้าให้ลูกชาย “ป้ายนี้เก็บไว้ก่อน สมุดบัญชีเก่าก็เก็บไว้เหมือนกัน ส่วนสามหน้าที่หายไป ตอนนี้ฉันหาไม่เจอจริง ๆ”
เสิ่นเยี่ยนเหิงรับมาแล้วใส่ลงในกล่อง “คุณพ่อไม่ต้องค้นหามันทั้งคืนหรอกครับ ของยังอยู่ คนก็ยังอยู่ สักวันเราค่อยหากันได้”
เสิ่นเหวยเชียนพยักหน้า ลุกไปหยิบกล่องอีกใบ ซางจืออี้เห็นว่าแขนเสื้อที่เคยหลวมโพรกของเขาตอนนี้ถูกเก็บเรียบร้อยแล้ว แม้เจ้าตัวยังผอมอยู่ แต่สีหน้าก็ดีกว่าตอนเพิ่งกลับบ้านมาก
นี่เป็นข่าวดีที่สุดอย่างแท้จริง เธอคิดว่าอีกไม่กี่วัน เสิ่นเยี่ยนเหิงก็คงไม่ต้องเงยหน้าทุกครั้งที่ได้ยินเสียงประตูอีกแล้ว
ไม่นานเหวินซู่เสียนก็เดินเข้ามา วางใบลงนามรับสินค้าของเจ้าของสินค้าปึกหนึ่งลงบนโต๊ะ “งานรับจ้างเที่ยวนี้ก็เสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ จ่ายครบทุกเจ้า ไม่มีเจ้าไหนขาดกล่อง”
งานนี้ได้กำไรสุทธิจากค่าบริการ 1,200 หยวน ก่อนหน้านี้ทั้งสองคนแบ่งกันไปคนละ 600 หยวนแล้ว ตอนนี้เจ้าของสินค้ารายสุดท้ายก็ส่งใบรับสินค้าให้ครบ เหวินซู่เสียนเก็บใบรับเงินใส่แฟ้มบัญชี งานเที่ยวนี้จึงนับว่าเสร็จสิ้นลงอย่างแท้จริง
ซางจืออี้รับส่วนของตัวเองมา สัมผัสคราบหมึกประทับตราที่แห้งสนิทบนกระดาษ ใจก็พลันโล่งขึ้น ตอนแรกทั้งสองบ้านยุ่งจนแทบไม่ได้หยุดพัก ตอนนี้คุณลุงเสิ่นกลับบ้านอย่างปลอดภัย เจ้าของสินค้าได้รับของ ส่วนพวกเธอก็หาเงินได้จริง ๆ
เสิ่นเยี่ยนเหิงยื่นใบรับเงินสองสามใบให้บิดาดู พลางยิ้มอย่างปลอดโปร่ง “พ่อครับ คราวนี้คงไม่มีใครพูดได้แล้วว่าพวกเรามีแต่เปลือก”
“มีความสามารถก็ดี” เสิ่นเหวยเชียนปิดฝากล่อง “ต่อไปเวลารับงานก็พูดส่วนแบ่งของพวกเธอสองคนให้ชัดเจน”