“ผ้าของทั้งหกตระกูลเข้าไปอยู่ในร้านของพวกเขาหมดแล้วหรือ? ฉันว่าไม่แน่”
เช้าตรู่วันที่สี่ เสิ่นเยี่ยนเหิงเพิ่งยกชามโจ๊กเดินมาถึงห้องโถง ก็เห็นเสิ่นอวี้เหิงพาญาติร่วมตระกูลสองคนนั่งอยู่ที่เก้าอี้ประธาน
“หายไปสักสิบหีบแปดหีบ ใครจะดูออก?” เสิ่นอวี้เหิงจ้องกุญแจห้องบัญชีที่เอวเขา “พ่อแกรีบออกมา ส่วนแกก็รีบหาเงิน ฉันในฐานะผู้ใหญ่ก็ต้องถามให้รู้เรื่อง”
เสิ่นเยี่ยนเหิงวางชามโจ๊กลง
เมื่อวานช่วงบ่ายเขาเพิ่งไปรับพ่อออกมา ตอนเย็นถึงบ้าน เช้านี้ก็มีคนมาหาว่าเขาขโมยสินค้า ยิ่งฟังก็ยิ่งโมโห
“คุณบอกว่าของบ้านไหนหายไปครับ?” เขาถาม
“ถ้าฉันรู้แล้วจะมาถามแกทำไม?”
เสิ่นเยี่ยนเหิงกำลังจะตอบ ม่านประตูเรือนด้านในก็ถูกเปิดออก เสิ่นเหวยเชียนเปลี่ยนเป็นเสื้อคลุมยาวสะอาดแล้ว แม้ใบหน้ายังซีด แต่ก็เดินเข้าห้องโถงมาได้ด้วยตัวเอง โดยประคองกรอบประตูไว้
“พ่อ นั่งก่อนครับ” เสิ่นเยี่ยนเหิงรีบลากเก้าอี้มาให้
พ่อนั่งลงแล้วคลี่กระดาษหลายแผ่นบนโต๊ะ “อาอวี้เหิง ใบรับของของทั้งหกบ้านอยู่ครบ คุณบอกหน่อยว่าของบ้านไหนหายไป?”
เป็นสำเนาที่เหวินซู่เสียนส่งมาให้แต่เช้า เสิ่นเหวยเชียนหยิบใบของตระกูลเหอขึ้นมา “จำนวนหีบกับรอยนิ้วมืออยู่ครบ ต้นฉบับอยู่กับเหวินซู่เสียน ตรวจสอบได้ทุกเมื่อ”
เสิ่นอวี้เหิงพลิกดูสองแผ่น รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ เลือนหาย ญาติร่วมตระกูลคนหนึ่งจำตราประทับของตระกูลโจวได้ จึงพูดเสียงเบาว่า “นี่เป็นตราของเถ้าแก่โจวจริง ๆ”
เสิ่นเหวยเชียนวางใบประกันตัวของเมื่อวานลงอีกใบ “ลูกชายผมส่งของครบ จ่ายเงินประกัน แล้วพาผมออกมา คุณบอกว่าเขาขโมย งั้นตอนนี้เราไปถามทั้งหกบ้านกันเลย”
เสิ่นอวี้เหิงไม่ลุกขึ้น
เขาดันกระดาษกลับไป ไอแค่กหนึ่งครั้ง “ฉันก็แค่กลัวคนข้างนอกจะเอาไปพูดกัน”
“ถ้าอย่างนั้นก็อย่าเอาชื่อโจรมายัดเยียดให้ลูกชายผม” เสิ่นเหวยเชียนเก็บกระดาษกลับมา “คราวหน้าถ้ามีอะไร ก็เอาหลักฐานมาด้วย”
ใบหน้าเสิ่นอวี้เหิงแดงก่ำ เขาลุกเดินออกไป ญาติร่วมตระกูลสองคนก็เดินตาม พอประตูเรือนปิดลง เสิ่นเยี่ยนเหิงถึงเห็นมือของพ่อที่จับพนักเก้าอี้อยู่สั่นน้อย ๆ