สวนสัตว์เซ็นทรัลพาร์ก
เสิ่นอี้กับนักผจญภัยอีกสามคนกลับมาเผชิญหน้ากับนักผจญภัยทั้งเจ็ดอีกครั้ง
ก่อนหน้านี้นักผจญภัยที่เห็นกำลังเสริมต่างดีใจเป็นล้นพ้น แต่เมื่อยืนยันได้ว่าคนที่มามีเพียงเสิ่นอี้คนเดียว พวกเขาก็อดผิดหวังไม่ได้
มีกำลังเสริมเพิ่มย่อมเป็นเรื่องดี ทว่าก็ไม่ต่างจากการเอาน้ำถ้วยเดียวไปดับไฟกองใหญ่ ไม่อาจพลิกสถานการณ์ได้
เสิ่นอี้เปิดปากเสนอเจรจาในจังหวะนี้ เวน่าหญิงสาวผมทองจึงตะโกนเสียงแหลมว่า
“ไม่มีอะไรต้องคุยกันทั้งนั้น! พวกเรามีคนมากกว่าพวกแก ส่งมนุษย์กลายพันธุ์คนนั้นมา ไม่อย่างนั้นพวกแกทุกคนได้ตายที่นี่แน่!”
“งั้นเหรอ? ที่แท้พอมีคนมากกว่าก็พูดจาเสียงดังได้สินะ ดีเลย พอดีฉันก็มีพี่น้องอยู่บ้าง จะได้ช่วยเพิ่มความกล้าให้ฉัน” เสิ่นอี้ยิ้มเจ้าเล่ห์
ปืนในมือซ้ายหายไป แทนที่ด้วยเหรียญเกียรติยศ
เสิ่นอี้เรียกทหารจากกองพันพลร่มออกมาสิบคนตามใจนึก พริบตาเดียวพวกเขาก็เบียดเต็มพื้นที่ที่ถูกปิดล้อม บีบให้ฝ่ายที่ล้อมอยู่ต้องถอยร่น
“บ้าเอ๊ย นี่มันเกิดอะไรขึ้น?” นักผจญภัยคนหนึ่งตะโกน
“ดูเหมือนจะเป็นสิ่งอัญเชิญของเขา ไม่ต้องห่วง เป็นแค่คนธรรมดาเท่านั้น” คนตาไวสังเกตเห็นแล้วตะโกนบอก
“งั้นเอาเพิ่มอีกหน่อยไหม?” สิ้นเสียงเสิ่นอี้ ทหารอีกสิบคนก็ปรากฏขึ้นกลางวง
นักรบถือปืนยี่สิบคนตั้งแนวเป็นกำแพงขวางอยู่เบื้องหน้าเสิ่นอี้กับพวก สีหน้าจริงจัง มีระเบียบวินัยเข้มงวด
แม้ร่างกายจะมีสมรรถภาพเพียงเท่าคนธรรมดา แต่ทหารเหล่านี้ผ่านการฝึกฝนอย่างมืออาชีพมาแล้ว อีกทั้งยังเป็นสิ่งที่เสิ่นอี้เรียกออกมา พวกเขาจึงไม่หวั่นตาย
พวกเขาใช้ร่างเป็นโล่ให้เสิ่นอี้รับการโจมตีได้ ทั้งยังใช้ปืนในมือยิงตอบโต้ศัตรู
แม้ปืนของพวกเขาจะสร้างความเสียหายให้นักผจญภัยได้ไม่มากนัก แต่เมื่อมดรวมกันมากเข้าก็สามารถกัดช้างตายได้ จำนวนที่เหนือกว่าย่อมชดเชยข้อด้อยได้
พลังโจมตีฉับพลันของทหารยี่สิบคนไม่ได้ด้อยไปกว่านักผจญภัยเลย
พูดไปแล้ว พวกเขาก็เหมือนทหารชั้นต่ำในเกมฮีโร่ออฟไมต์ เมื่อมีจำนวนมากก็สามารถแสดงพลังโจมตีได้อย่างยอดเยี่ยม แต่ข้อเสียคือทนความเสียหายได้น้อย และพลังต่อสู้จะลดฮวบตามจำนวนที่ลดลง