บนฐานปืนใหญ่ กำลังเกิดเหตุการณ์น่าประหลาดขึ้น
เสิ่นอี้ซึ่งตกเป็นเชลยไม่ได้ถูกหน่วยเอสเอสลากออกไปยิงเป้า และไม่ได้ถูกทรมานอย่างโหดเหี้ยม
ตรงกันข้าม เขากลับนั่งดื่มเหล้าอยู่ในกระโจมของพลตรี โดยมีพลตรีที่ชื่อฮันส์นั่งดื่มเป็นเพื่อน
ทหารหน่วยเอสเอสกลุ่มใหญ่กำลังเล็งปืนจ่อศีรษะเสิ่นอี้
ก็ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้พวกเขาค้นตัวเขาจนทั่วแล้วก็ยังหาอาวุธที่หมอนี่ใช้ก่อนหน้านี้ไม่เจอกันล่ะ
ตัวละครในเนื้อเรื่องมองไม่เห็นตราประทับโลหิต
เสียงแก้วกระทบกันดังแกร๊งเบา ๆ
เสิ่นอี้ยกไวน์แดงในแก้วขึ้นจิบ พลางลิ้มรสแล้วพยักหน้า “ดูเหมือนจะเป็นไวน์จากเบรเมิน น่าจะผลิตจากโรงบ่มไวน์ในท้องถิ่น แต่ผมบอกไม่ได้ว่าเป็นของโรงบ่มไหน”
“โรงบ่มไวน์โรลันด์ ที่นั่นคือบ้านของผม พ่อเป็นเจ้าของโรงบ่ม เป็นชาวอารยันแท้ ไวน์ชนิดนี้ผลิตจากโรงบ่มของครอบครัวผมเอง ไม่ได้มีชื่อเสียงอะไร คุณดูออกว่าเป็นไวน์แถบเบรเมินก็นับว่าเก่งมากแล้ว” พลตรีตอบ
นอกจากเป็นทหารกล้าหาญและเพชฌฆาตสังหารผู้คนแล้ว ทหารหน่วยเอสเอสยังควบตำแหน่งผู้เหยียดเชื้อชาติอีกด้วย
การเหยียดเชื้อชาติของพวกเขาเลื่องชื่อไปทั่วโลก ในสายตาพวกเขา สายเลือดอารยันสูงส่งที่สุด ส่วนสายเลือดยิวต่ำต้อยที่สุด
ไม่รู้ว่าต้องใช้แต้มโลหิตกี่แต้มถึงจะแลกสายเลือดอารยันได้ เสิ่นอี้คิดอย่างมุ่งร้าย เขาขยิบตาให้พลตรี
“ที่จริงผมดูจากฉลากบนขวดต่างหาก บนนั้นมีชื่อเมืองเบรเมินอยู่”
“เจ้าเล่ห์จริง ๆ” พลตรีเริ่มหงุดหงิด
แม้ไอ้สารเลวตรงหน้าจะกลายเป็นเชลยแล้ว แต่ท่าทางกลับไม่มีความรู้สึกว่าเป็นนักโทษเลยสักนิด
ถึงกับขอให้พลตรีดื่มเหล้าเป็นเพื่อน ทั้งที่มีปืนจ่อหน้าผากอยู่แท้ ๆ
แต่หากอยากรู้ความลับของเสื้อเกราะกันกระสุนกับยานั่น รวมถึงอาวุธเหล่านั้นปรากฏขึ้นมาได้อย่างไรและหายไปได้อย่างไร พลตรีก็จำต้องยอมถอยและเสนอสิ่งล่อใจให้หมอนี่บ้าง เพราะเห็นชัดว่าเขาไม่ใช่คนกลัวตาย
เสียงปืนใหญ่จากด้านนอกยังคงดังสนั่น ฟ้าเริ่มมืดแล้ว เปลวเพลิงลุกโชนทั่วเมืองเล็กอาร์เนม
เสิ่นอี้จิบไวน์ชั้นดี กินสเต๊กเนื้อย่างไปด้วย แต่สายตากลับจับจ้องอยู่ที่เมืองเล็กตลอดเวลา