เลือดสาดกระเซ็นเปื้อนตัวคนรอบข้าง
ทุกคนมองภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
เจี๋ยเขิ่นฮาเก๋อตายแล้ว
ถูกคนขับรถชนตาย
ชายที่ราวกับป้อมปราการเหล็กรูปร่างมนุษย์คนนี้ เคยสังหารผู้คนจนสร้างชื่อเสียงอันน่าสะพรึงกลัวตั้งแต่วันที่เริ่มมีชื่อเสียง
ไม่รู้ว่ามีกี่คนที่เคยคิดจะฆ่าเขา แต่ไม่เคยมีใครทำสำเร็จ
นอกจากแม็กนีโตที่เป็นคู่ปรับของเขา ก็ไม่เคยเห็นเขาเกรงกลัวใคร ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ถึงขั้นไม่มีใครทำให้เขาบาดเจ็บได้เลย
แต่วันนี้เขากลับถูกคนขับรถชนตายทั้งอย่างนั้น กระทั่งคำพูดสักคำก็ยังทิ้งไว้ไม่ทัน ไม่ต่างจากวิธีสังหารคนของเขา—รวดเร็วและเด็ดขาด
ช่างเป็นเรื่องน่าขันอย่างยิ่ง
เสิ่นอี้เพิ่งมาถึง ก็ข่มขวัญมนุษย์กลายพันธุ์ทุกคนอย่างหนักเสียแล้ว
หงหลางตะโกนลั่น “นายเพิ่งมาถึงตอนนี้ได้ยังไง!”
“เฮ้ พูดให้มีเหตุผลหน่อยสิ ไม่เห็นหรือไงว่าฉันถึงกับก่ออุบัติเหตุเพื่อรีบมาช่วยพวกนาย?” เสิ่นอี้นั่งอยู่ในรถ ชี้ไปยังเจี๋ยเขิ่นฮาเก๋อที่ถูกเขาบดจนเละเป็นโคลน “แต่นายก็ไม่ได้เรื่องจริง ๆ โดนมนุษย์กลายพันธุ์อัดซะเละเลย”
บนศพของเจี๋ยเขิ่นฮาเก๋อยังมีกล่องใบหนึ่งวางอยู่
เสิ่นอี้โบกมือ ทหารพลร่มคนหนึ่งรีบเก็บมันขึ้นมาแล้วโยนให้เขา
“ไปให้พ้น!” หงหลางตะโกน “หมอนั่นเป็นมนุษย์โลหะ หนักพอ ๆ กับรถถังสิบคันแน่ะ ต้องเป็นคนระดับสูงในองค์กรมนุษย์กลายพันธุ์แน่!”
“ฉันไม่รู้หรอกว่าเขาเป็นใคร แล้วก็ไม่สนด้วยโว้ย” เสิ่นอี้ตะโกนตอบ
มือซ้ายหักพวงมาลัยอย่างแรง รถหันเปลี่ยนทิศ ปืนเพลิงวิญญาณยิงกระหน่ำใส่มนุษย์กลายพันธุ์รอบด้าน
มนุษย์กลายพันธุ์เหล่านั้นกรีดร้องแล้วล้มลง
ในเวลาเดียวกัน รถอีกสองคันก็แล่นพรวดมาจากถนนข้าง ๆ
เวินโหรวตาไว มองปราดเดียวก็รู้ว่ารถคันหน้าคือพวกเวน่า
“คนจากเขตตะวันตก!”
“อย่าเข้าใจผิด พวกเขามาช่วยเรา!” เสิ่นอี้ตะโกน
“เป็นไปได้ยังไง?” ทุกคนชะงักงัน
“ฉันถนัดเปลี่ยนศัตรูให้กลายเป็นมิตรที่สุดแล้ว” เสิ่นอี้ตะโกน “ไม่เชื่อก็ถามหงหลางดูสิ!”
“ไปตายซะ! ฉันก็แค่เคยปล้นนายครั้งเดียว นายยังจำฝังใจไม่เลิกเลยหรือไง!” หงหลางต่อยหัวมนุษย์กลายพันธุ์คนหนึ่งจนแตก แล้วตะโกนใส่เสิ่นอี้