เสิ่นซวงฮวาได้ยินคำพูดนั้นก็กลอกตามองลู่ชวน
แต่ก็ยังไม่ลืมรับไก่มา ยุคนี้จะได้กินเนื้อสักมื้อไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
“อยากให้ฉันกลับไปปรนนิบัตินายเหรอ? ได้สิ รอให้นายเก็บเงินได้ 100 หยวนก่อน แล้วค่อยมาพูด”
ตอนพูด เธอพิงกรอบประตู แสงจันทร์ขับเน้นสัดส่วนให้ดูเย้ายวน
ยังไม่วายเหน็บลู่ชวนอีกสองคำ “คิดว่าแค่ไก่ป่าตัวเดียวจะหลอกให้ฉันกลับไปได้เหรอ? ลู่ชวน ฉันไม่ใช่เด็กผู้หญิงคนเดิมแล้วนะ ใครจะรู้ว่าตอนนี้นายแค่แกล้งทำเป็นคนดีหรือเปล่า!”
ลู่ชวนได้ยินดังนั้นก็เดินเข้าไปอีกสองสามก้าว แทบจะประชิดหน้าเสิ่นซวงฮวาอยู่แล้ว
“100 หยวน ใช่ไหม?”
ท่าทางของเขาทำเสิ่นซวงฮวาสะดุ้ง เพราะระยะห่างระหว่างทั้งคู่ใกล้จนได้กลิ่นลมหายใจ ไอร้อนพุ่งกระทบใบหน้า ทำให้เธอเผลอถอยหนีไปนิดหนึ่ง แก้มพลันแต้มสีแดงระเรื่อ
“ถ้านายหาเงินได้ถึง 100 หยวนจริง ๆ ฉันกลับไปปรนนิบัตินายแล้วจะเป็นอะไรไปล่ะ”
“เธอพูดเองนะ! ห้ามกลับคำ!”
ลู่ชวนรับคำอย่างมั่นอกมั่นใจ ทำเอาเสิ่นซวงฮวาชะงักไป
เดิมทีเธอตั้งใจจะทำให้เขาถอดใจเมื่อรู้ว่ายาก แต่ไม่คิดว่าลู่ชวนตรงหน้าจะไม่เพียงไม่ยอมถอย กลับดูมุ่งมั่นว่าจะต้องทำให้ได้
เขาแตกต่างจากไอ้ขี้ขลาดในความทรงจำของเธอราวกับเป็นคนละคน
“นาย...”
เสิ่นซวงฮวากำลังจะพูด แต่ลู่ชวนกลับโน้มตัวเข้ามา แล้วจุ๊บแก้มเธอไปทีหนึ่ง
“นี่คือเงินมัดจำ”
เสิ่นซวงฮวายืนนิ่งค้างไปทั้งตัว ไม่คิดว่าลู่ชวนจะกล้าหน้าด้านถึงขนาดนี้
ใบหูของเธอแดงวาบขึ้นมา ก่อนจะกระเง้ากระงอดว่า “ลู่ชวน! นายทำอะไรน่ะ! ใครอนุญาตให้จูบฉัน! นี่มันลวนลามกันชัด ๆ!”
เธอยกมือขึ้นจะตี แต่ลู่ชวนคว้าไว้ได้ทัน
“ยังไงสักวันเธอก็ต้องเป็นของฉันอยู่ดี ประทับตราไว้ก่อน จะได้ไม่มีใครมาคิดแย่ง”
เสิ่นซวงฮวามองมือที่ถูกจับไว้ แล้วพูดอย่างโมโห “นาย! นายมันหน้าด้าน!”
เห็นว่าตัวเองได้ผลตามต้องการ ลู่ชวนก็หัวเราะหึ ๆ แล้วหมุนตัวจากไป
“รีบกินไก่ตอนยังสด อย่าปล่อยให้เสียล่ะ! พอฉันรวบรวมเงินได้ครบ 100 หยวน จะมารับเธอกลับบ้าน!”
เสิ่นซวงฮวามองแผ่นหลังของเขา ลูบแก้มที่ถูกจูบแล้วพึมพำว่า “ไอ้บ้าเอ๊ย... ทำไมเหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคนเลยนะ”
หลังออกจากบ้านเสิ่นซวงฮวา ลู่ชวนเลี้ยวไปทางคณะกรรมการหมู่บ้าน
ต้องหาปืนมาให้ได้ นี่คือเรื่องเร่งด่วนที่สุด!
มีแผนที่อยู่ในมือ การหาสัตว์ใหญ่พวกนั้นไม่ใช่เรื่องยาก สิ่งที่ยากคือจะล่าพวกมันยังไง!
ระหว่างครุ่นคิด เขาก็มาถึงคณะกรรมการหมู่บ้าน
อาคารดินอัดเรียงเป็นแถวยาว บนกำแพงยังมีคำขวัญ “จับการปฏิวัติ ส่งเสริมการผลิต” ซึ่งเป็นคำขวัญสมัยก้าวกระโดดครั้งใหญ่
คนเฝ้าประตูเป็นชายชรากำลังยอง ๆ สูบกล้องยาสูบอยู่หน้าประตู
“คุณตาโจว ผมมาขอยืมของหน่อยครับ”
คุณตาโจวหรี่ตา สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ
แถวบ้านใกล้เรือนเคียงรอบสิบลี้ ใครบ้างไม่เคยได้ยินวีรกรรมของลู่ชวน ไอ้สารเลวคนนี้ โดยเฉพาะคนรุ่นเก่าที่ให้ความสำคัญกับชื่อเสียงมาก
“ลู่ชวน? แกมาคณะกรรมการหมู่บ้านทำไม คิดจะเล่นลูกไม้อะไรอีกล่ะ?”
ลู่ชวนไม่สนใจสายตาของคุณตาโจว เขารู้ดีว่าตัวเองมีชื่อเสียงแบบไหนในหมู่บ้าน
“ผมมาขอยืมปืนครับ”
“ยืมปืน?”
“ปืนล่าสัตว์ของหมู่บ้านน่ะเก่ามากแล้วนะ อีกอย่าง แกจะยืมปืนไปทำไม?”
“ไปล่าสัตว์ครับ คุณตาโจวก็รู้ ถ้าไม่ล่าอะไรกลับไปบ้าง คนทั้งบ้านผมคงอดตายกันหมด”
คุณตาโจวฟังแล้วหรี่ตามองลู่ชวน
ใครในหมู่บ้านจะไม่รู้สถานการณ์บ้านลู่ชวน?
มีผู้หญิงสามคนอยู่กับเขา แต่ชีวิตกลับยิ่งอยู่ยิ่งแย่
ตอนนี้ยังได้ยินมาว่าไอ้หนุ่มนี่ติดหนี้โรงรับจำนำอีก... ไม่แน่ว่ามันคิดจะหลอกเอาปืนไปจำนำก็ได้
พอคิดได้อย่างนั้น คุณตาโจวก็ยิ่งระแวดระวัง ก่อนเอ่ยว่า “ปืนนั่นเป็นของส่วนรวมของหมู่บ้าน ถ้าจะยืมก็ต้องเอาของมาวางค้ำไว้”
“ได้ครับ ผมมีเงิน 10 หยวน วางค้ำไว้ตรงนี้ได้ไหม? ใช้เสร็จแล้วผมเอามาคืน แล้วค่อยเอาเงินกลับไป ได้หรือเปล่าครับ”
ลู่ชวนล้วงเงิน 10 หยวนออกจากอกเสื้อแล้วยื่นให้คุณตาโจว
“คุณตาโจว ปืนนี้วางทิ้งไว้ตรงมุมคณะกรรมการหมู่บ้านจนฝุ่นจับ ก็เป็นแค่ก้อนเหล็กก้อนหนึ่ง ให้ผมยืมเถอะครับ เดี๋ยวผมยิงกระต่ายป่ามาทำกับแกล้มให้คุณตา ได้ไหมครับ?”
ถ้าอยากกล่อมให้คุณตาโจวยอมให้ยืมปืน ก็ต้องให้ผลประโยชน์กันบ้าง
เป็นไปตามคาด พอคุณตาโจวได้ยินก็กลืนน้ำลาย
ในยุคนี้ เนื้อสักคำมีค่ากว่าสิ่งอื่นใด
“แกยิงได้จริงเหรอ?”
“ถ้ายิงไม่ได้ เงิน 10 หยวนนี้ก็เป็นของคุณตาเลยครับ”
เห็นดังนั้นคุณตาโจวก็ไม่ลังเลอีก ลุกขึ้นเดินเข้าไปด้านใน
“รออยู่นี่แหละ”
ไม่กี่นาทีต่อมา คุณตาโจวก็หิ้วปืนคาบศิลาแบบเก่าออกมา
“ปืนนี่เคยใช้ตอนเลขาพรรคประจำหมู่บ้านคนเก่ายังอยู่ สมัยนั้นบนภูเขาไป๋สือซานมีหมีดำเยอะ เลขาพรรคคนเก่ายิงไปสองตัว หลังจากนั้นก็วางทิ้งไว้ตลอด ลองดูสิว่ายังใช้ได้ไหม”
ลู่ชวนรับปืนมา ปลดกลอนอย่างคล่องแคล่ว แล้วตรวจกลไกจุดชนวนกับลำกล้อง
ชาติที่แล้วเขาเป็นทหารรับจ้าง อาวุธอะไรบ้างที่ไม่เคยเห็น?
ถึงปืนคาบศิลาแบบเก่ากระบอกนี้จะเรียบง่าย แต่ถ้าดินปืนกับลูกกระสุนยังใช้ได้ ความแม่นยำก็ไม่เลว
“ใช้ได้ครับ ขอบคุณนะครับคุณตาโจว”
“เฮ้ ระวังหน่อยล่ะ! ปืนนี่แรงถีบหนักมากนะ! อย่าทำตัวเองเจ็บล่ะ!”
“ไม่ต้องห่วงครับ ผมยิงปืนคล่องกว่ากินข้าวอีก”
คุณตาโจวชะงักไป
ไอ้หนุ่มนี่ไปเรียนยิงปืนมาตั้งแต่เมื่อไหร่?
ลู่ชวนแบกปืนคาบศิลา เดินกลับบ้านอย่างรวดเร็ว
ไม่นานก็ใกล้ถึงบ้าน แต่เขากลับเห็นรถลากคันหนึ่งจอดอยู่หน้าประตูรั้วบ้านตัวเอง
แย่แล้ว!
พอเห็นรถลาก ลู่ชวนก็รู้ว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล จึงเร่งฝีเท้าขึ้นทันที
ยังไม่ทันถึงหน้าบ้านก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวาย
“ฉันบอกแล้วไงว่าผู้ชายของฉันจะเอาเงินมาคืนพวกนายพรุ่งนี้ อีกอย่าง ยังไม่ถึงกำหนดคืนเงินเลยด้วยซ้ำ ใครเขามาเก็บเงินกันกลางดึก!”
เสียงจ้าวหว่านถังดังมา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธ
“พี่สะใภ้ อย่าเพิ่งโมโหสิ พวกผมก็แค่ทำตามคำสั่ง เถ้าแก่ให้มาเก็บเงิน พวกผมจะกล้าขัดได้ยังไง!”
“อีกอย่าง พวกผมแค่มาทำความคุ้นเคยกับทางไว้ก่อน เผื่อถึงตอนนั้นพวกคุณไม่มีเงินคืน พวกผมจะได้มาพาตัวคนไปเลยไง! เด็กผู้หญิงคนนี้หน้าตาน่ารักใช้ได้เลยนะ”
ลู่ชวนก้าวข้ามประตูเข้ามา แล้วจำคนพูดได้ทันที
มันคือลูกน้องของโรงรับจำนำ มีฉายาว่ากระเทียม หน้าตาเจ้าเล่ห์ ตาตี่จมูกงุ้ม แถมยังทำหน้าทะเล้นน่ารังเกียจ
ด้านหลังมันยังมีพวกหน้าตาเจ้าเล่ห์อีกสองคนตามมาด้วย
ฝู่เสวี่ยหรงยืนบังอิงอิงไว้ด้านหลัง ดวงตาแดงก่ำ มือยังกำมีดฟืนอยู่
“พวกแก... พวกแกเอาอิงอิงไปไม่ได้! อย่าคิดแตะต้องเธอ!”
กระเทียมไม่สนใจมีดฟืนในมือฝู่เสวี่ยหรงเลยสักนิด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดูแคลน “ถ้าไม่มีเงินมาคืน พวกผมไม่ได้พาไปแค่เด็กผู้หญิงคนเดียวหรอกนะ ฮึ ๆ... ผู้หญิงทั้งบ้านนี้หน้าตาดีกันทุกคนเลยนี่นา”
สีหน้าลู่ชวนมืดครึ้ม เขาก้าวพรวดเข้าไปแล้วเตะออกไปเต็มแรง
“ปัง!”