“จุ๊ ๆ เสวี่ยหรง ใครจะคิดว่าพวกสาวปัญญาชนที่ลงชนบทอย่างพวกเธอจะร้อนแรงกันขนาดนี้!”
“พี่ถังพูดอะไรน่ะ! พี่เป็นนางเอกงิ้วแท้ ๆ ยังร้องครวญครางเพราะกว่าตอนขึ้นเวทีอีก!”
ฝันนี้ช่างสุขสุด ๆ ผู้หญิงสวยหยาดเยิ้มสองคนผลัดกันเอาใจเขา
แต่ฝันจบไปแล้ว ทำไมยังไม่ตื่นอีกล่ะ?
ลู่ชวนผุดลุกขึ้นทันที บนเตียงยังมีผู้หญิงนั่งอยู่สองคน
ทั้งคู่สวยราวกับนางฟ้า เรียกได้ว่าเป็นหญิงงามชั้นเลิศ
คนหนึ่งถักเปียคู่ ตัวเล็กน่าทะนุถนอม แถมยังดูบริสุทธิ์ไร้เดียงสา ตอนนี้ยกมือปิดหน้า ไม่กล้าสบตาใคร
อีกคนหุ่นแซ่บ เอวคอดพลิ้วไหวไปมา แต่กลับมองลู่ชวนด้วยสีหน้าเหยียดหยาม
“พอใจหรือยัง?”
“พวกเราทำตามที่นายบอกหมดแล้ว ทีนี้เอาเงินมาให้พวกเราได้หรือยัง?”
เธอหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย ยื่นมือไปหยิบกล่องเหล็กข้างหัวเตียง
ลู่ชวนสะบัดหัว ข้อมูลมหาศาลหลั่งไหลเข้ามาในสมอง
เขาทะลุมิติมาแล้ว!
ตอนนี้เป็นปี 1978 ที่หมู่บ้านไป๋สือ!
ผู้หญิงหุ่นแซ่บตรงหน้าชื่อจ้าวหว่านถัง เดิมทีเป็นนางเอกงิ้วในคณะงิ้ว หลังคณะถูกยึด เธอก็ระหกระเหินมาถึงหมู่บ้านไป๋สือ ก่อนลู่ชวนจะแต่งเธอเข้าบ้านเป็นภรรยา
แม้ภายหลังจะหย่ากันแล้ว แต่เพราะยุคสมัยไม่เอื้ออำนวย หย่าแล้วก็ยังไม่ได้ย้ายออกไป ทั้งคู่ยังอาศัยอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน
สาวน้อยขี้อายชื่อฝู่เสวี่ยหรง เป็นปัญญาชนหญิงที่ลงชนบทมาเข้าร่วมทีมผลิต เธอมีความรู้และมีกิริยางดงาม ลู่ชวนหลอกกลับบ้านด้วยหมั่นโถวไม่กี่ลูกให้มาเป็นภรรยา แถมยังคลอดลูกสาวน่ารักให้เขาคนหนึ่ง
ลู่ชวนดีใจจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ ชาติก่อนเขาเป็นทหารรับจ้าง ไม่ได้เห็นผู้หญิงมานานกว่าสิบปีแล้ว!
ตอนนี้จู่ ๆ ก็มีภรรยาสวยหยาดเยิ้มถึงสองคน! แถมยังยอมบินเคียงคู่กับเขาอีกด้วย
แต่ไม่นานลู่ชวนก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
เจ้าของร่างเดิมที่ชื่อเหมือนเขานี่มันเป็นเดนนรกชัด ๆ!
เกียจคร้านไม่ทำงาน ผลาญสมบัติเก่ากินไปวัน ๆ ทั้งกินเหล้า เล่นพนัน เที่ยวผู้หญิง ไม่มีอะไรที่ไม่ทำ!
ถ้าบรรพบุรุษไม่ได้เป็นนายพรานและทิ้งทรัพย์สินไว้บ้าง คงอดตายในปีที่เกิดภัยพิบัติไปนานแล้ว!
แล้วจะเอาปัญญาที่ไหนไปแต่งเมียได้ถึงสามคน!
เอ๊ะ?
เมียสามคน?
แล้วเมียอีกคนอยู่ไหนล่ะ?
“อ๊า!”
กล่องเหล็กร่วงลงพื้นดังโครม
จ้าวหว่านถังถือสัญญาฉบับหนึ่งไว้ ดวงตาแดงก่ำ จ้องลู่ชวนเขม็ง
“ลู่ชวน นายยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า? นายเอาลูกสาวแท้ ๆ ไปจำนำกับโรงรับจำนำแลกเงิน! เสือยังไม่กินลูกตัวเองเลยนะ!”
“อะไรนะ?”
ฝู่เสวี่ยหรงรีบสวมเสื้อผ้าลวก ๆ รับสัญญามาแล้วก็ร้องไห้ขึ้นทันที
“พวกคนที่โรงรับจำนำมีทั้งเงินทั้งอำนาจ ถ้าใช้หนี้ไม่ทัน อิงอิงต้องถูกพวกเขาขายไปจริง ๆ แน่!”
จ้าวหว่านถังด่าลู่ชวนกราด “ไอ้คนไร้หัวใจ! นั่นลูกแท้ ๆ ของนายกับเสวี่ยหรงนะ นายทำใจได้ยังไง?”
“มิน่าล่ะ พี่ซวงฮวาถึงทนอยู่กับนายไม่ไหว ยอมให้คนอื่นนินทาก็ยังย้ายออกไปอยู่ข้างนอก!”
“คนอย่างนาย ตระกูลลู่สมควรสูญสิ้นทายาทไปเลย!”
จ้าวหว่านถังสวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วดึงฝู่เสวี่ยหรงออกไปด้วย
“ไปกันเถอะ ออกไปยืมเงิน! ต่อให้ต้องขายหม้อขายกระทะก็ต้องรวบรวมเงินสิบหยวนให้ได้!”
ผู้หญิงทั้งสองปิดประตูปึงเดินออกไป ทิ้งให้ลู่ชวนยืนงงอยู่คนเดียว
เดี๋ยวก่อนนะ
เอาลูกสาวไปจำนำกับโรงรับจำนำเนี่ยนะ?
ความเลวของเจ้าของร่างเดิมนี่เกินกว่าที่ลู่ชวนจะรับได้จริง ๆ!
นั่นลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเองนะ!
ต่อให้เป็นคนชั่วช้าสามานย์แค่ไหน ก็ยังไม่มีใครทำเรื่องแบบนี้ได้!
ลู่ชวนนวดขมับ พยายามปะติดปะต่อเรื่องราวที่เกิดขึ้นในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา
หลังเจ้าของร่างเดิมติดพนัน ไม่นานก็ผลาญทรัพย์สินในบ้านจนหมด ไม่เหลือเงินทุนให้เล่นต่อ
พอดีกับที่เอ้อร์หมาจื่อแนะนำ “ช่องทางทำเงิน” จากโรงรับจำนำให้เขา เจ้าของร่างเดิมเห็นว่าจะได้เงิน จึงเซ็นสัญญากับโรงรับจำนำโดยไม่ถามอะไร เอาลูกสาวไปเป็นหลักประกันแลกเงินมาสิบหยวน
พอได้เงินมา วันเดียวเจ้าของร่างเดิมก็เอาไปเล่นพนันจนหมด
คืนนั้นลู่ชวนซ่อนสัญญาไว้ในกล่องเหล็กพอดี ภรรยาเก่ามาเห็นเข้า จึงคิดว่าเขาเอาเงินกลับบ้านมาแล้ว
ในบ้านไม่มีเสบียงเหลือ จ้าวหว่านถังกับฝู่เสวี่ยหรงเลยอยากให้ลู่ชวนเอาเงินออกมาซื้ออาหาร
ลู่ชวนที่เพิ่งเสียพนันจนหงุดหงิด มองเห็นผู้หญิงสาวสวยสองคนมาขอร้อง ก็เกิดความคิดชั่วร้ายขึ้นมา
แต่พอเพิ่งขึ้นเตียง ลู่ชวนก็ทะลุมิติมาเสียก่อน เลยได้สัมผัสยอดหญิงงามของโลกเข้าเต็ม ๆ
แต่ในเมื่อได้เสพสุขไปแล้ว เขาก็ควรรับผิดชอบด้วย
“บ้าเอ๊ย หลอกผู้หญิงในบ้านตัวเอง แถมยังเอาลูกสาวแท้ ๆ ไปขาย! เรื่องเลว ๆ แบบนี้จะเกิดขึ้นในตระกูลลู่ของเราไม่ได้เด็ดขาด!”
ลู่ชวนสวมเสื้อผ้าแล้วรีบออกจากบ้าน
ทันทีที่ผลักประตูออกไป ลู่ชวนก็เห็นหญิงสาวหน้าตางดงามเย้ายวนคนหนึ่ง
เธอคือเสิ่นซวงฮวา ภรรยาคนแรกของลู่ชวน
เดิมทีเธอมาจากครอบครัวมีฐานะ แต่หลายปีก่อนตอนบ้านเมืองวุ่นวาย ครอบครัวกลับทิ้งเธอแล้วหนีไปต่างประเทศ เสิ่นซวงฮวาที่เหลือตัวคนเดียวจึงจำใจแต่งให้ลู่ชวน
ผู้หญิงคนนี้สวยอย่างเดียวก็ว่าแล้ว ทั้งยังมีเสน่ห์เย้ายวนชวนหลงใหล!
หลังอยู่ลำพังมาหลายปี ออร่าของหญิงสาววัยผู้ใหญ่ที่แฝงอยู่ในตัวเธอยิ่งทำให้ผู้ชายถอนตัวไม่ขึ้น!
สิ่งที่ทำให้ลู่ชวนตกใจยิ่งกว่าคือ ผู้หญิงทั้งสามคนในลานบ้านชาวนานี้มีรูปร่างหน้าตาเหมือนกับแฟนเก่าทั้งสามคนในชาติก่อนราวกับถอดแบบมาจากแม่พิมพ์เดียวกัน!
ทั้งรูปร่างและบุคลิกเหมือนกันทุกกระเบียดนิ้ว!
ชาติก่อน เพราะอาชีพทหารรับจ้างของลู่ชวน พวกเธอจึงรอเขามานานหลายปี
ตอนที่เขาทำภารกิจสำเร็จและตั้งใจจะกลับไปใช้ชีวิตสงบ ๆ กลับถูกองค์กรตามล่าสังหาร
เมื่อจนตรอก ลู่ชวนก็กินยาเซฟาโลสปอรินแล้วดื่มเหล้าตาม ก่อนจากโลกนี้ไปอย่างองอาจ
สิ่งเดียวที่ติดค้างในใจคือไม่มีโอกาสได้พบพวกเธออีกสักครั้ง
ใครจะคิดว่าความฝันครั้งหนึ่งจะพาเขามาถึงหมู่บ้านไป๋สือ
ลู่ชวนตื่นเต้นจนหัวใจเต้นแรง
นี่ต้องเป็นโอกาสที่สวรรค์มอบให้เขาแน่ ๆ!
ให้เขาได้ห่างไกลจากห่ากระสุนที่เบื่อหน่ายมานาน แล้วกลับมาใช้ชีวิตใหม่อีกครั้งในรูปแบบอื่น!
ชาตินี้เขาไม่ต้องปล่อยให้ผู้หญิงของตัวเองรออีกแล้ว
เขามีวิธีเป็นหมื่นที่จะชดเชยความเสียใจจากชาติก่อน!
“น้องสาว เอาเงินไม่กี่เหมาไปก่อนนะ อิงอิงก็นับเป็นลูกสาวฉันครึ่งหนึ่ง ฉันจะยืนดูเธอเป็นอะไรไปไม่ได้!”
เสิ่นซวงฮวายัดธนบัตรใบเล็กยับ ๆ กองหนึ่งใส่มือฝู่เสวี่ยหรง จ้าวหว่านถังถอนหายใจ
“เฮ้อ ยังไม่พอเลยพี่ซวงฮวา ต้องมีเหรียญสิบเฟินกี่เหรียญถึงจะครบสิบหยวนกันนะ!”
มือทั้งสองข้างของฝู่เสวี่ยหรงสั่นเทา ขณะอ่านเงื่อนไขในสัญญา “ถ้าใช้หนี้คืนไม่ทันภายในสามวัน อิงอิงจะถูกโรงรับจำนำพาตัวไป!”
จ้าวหว่านถังกระทืบเท้าด้วยความร้อนใจ “โธ่เอ๊ย! ทั้งหมดเป็นเพราะไอ้เดรัจฉานลู่ชวน ทำเอาชื่อเสียงของพวกเราในหมู่บ้านเสียหายจนไม่มีใครยอมให้ยืมเงินเลย!”
เสิ่นซวงฮวามองลู่ชวน คว้าไม้คลึงแป้งที่อยู่ข้างมือขึ้นมาแล้วฟาดเขาไม่ยั้ง
“ไอ้สารเลว! ไอ้ผีดูดเลือด! บ้านของพวกเราสามคนถูกนายทำพังหมดแล้ว! อิงอิงยังเด็กแค่ไหนกันเชียว นายทำเรื่องแบบนี้ลงได้ยังไง!”
“ตาย ๆ ไปเสียแต่แรกก็ดีแล้ว ยังมีชีวิตอยู่มาทำร้ายเสวี่ยหรงกับอิงอิงอีก!”
ลู่ชวนไม่พูดอะไรสักคำ ยืนนิ่งให้เสิ่นซวงฮวาฟาดด้วยไม้คลึงแป้ง
ผู้หญิงทั้งสามตรงหน้าดูขาดสารอาหาร ส่วนลูกสาวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ผอมเหมือนถั่วงอก
เสิ่นซวงฮวาพูดไม่ผิด
เป็นผู้ชาย เป็นพ่อคน แต่กลับทำตัวได้แค่นี้ ตายไปเสียยังดีกว่า
“อย่าตีพ่อหนูเลย!”
จังหวะนั้นเอง เด็กหญิงตัวเล็กผอมแห้งหน้าซีดเซียวก็วิ่งเข้ามาขวางหน้าเสิ่นซวงฮวา ตะโกนเสียงสั่นเครือเหมือนจะร้องไห้
ไม้คลึงแป้งในมือเสิ่นซวงฮวาหยุดค้างอยู่กลางอากาศ เธอเบิกตากว้าง “อิงอิง พ่อของหนูไม่ใช่คนแล้วนะ เขาจะเอาหนูไปขายให้โรงรับจำนำ!”
อิงอิงส่ายหน้าอย่างหวาด ๆ “พ่อไม่ทิ้งอิงอิงหรอก”
คำพูดนี้ทำให้หัวใจของลู่ชวนสั่นไหว
เป็นเด็กดีอะไรขนาดนี้ เป็นครอบครัวที่อบอุ่นสมบูรณ์แบบเหลือเกิน!
นี่ไม่ใช่ชีวิตที่เขาใฝ่หามานับครั้งไม่ถ้วน ท่ามกลางวันเวลาที่ต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงอยู่บนคมมีดในชาติก่อนหรอกหรือ?
ลู่ชวนโผเข้ากอดลูกสาวตรงหน้าแน่น แล้วพูดอย่างหนักแน่น
“อิงอิงพูดถูก พ่อไม่มีวันทิ้งอิงอิง พ่อจะไม่ยอมให้ใครพาอิงอิงไปทั้งนั้น!”
เมื่อเห็นท่าทางของลู่ชวน เสิ่นซวงฮวาก็ถอนหายใจ แล้วโยนไม้คลึงแป้งลงพื้น
จ้าวหว่านถังตวาดใส่ “พูดเก่งเหมือนตอนร้องงิ้วเลยนะ! นายไม่มีความสามารถอะไรสักอย่าง จะหาเงินมากมายขนาดนั้นภายในสามวันได้ยังไง?”
ฝู่เสวี่ยหรงได้แต่เช็ดน้ำตาไปเรื่อย ๆ ในใจสิ้นหวังไปแล้ว
ลู่ชวนมองอย่างมุ่งมั่น “ไม่หรอก ต้องมีทางแน่!”
หลังยุค 50 เป็นต้นมา นายพรานก็ค่อย ๆ หายไป
ผ่านการฟื้นฟูและพักฟื้นมาสองสามทศวรรษ บนภูเขามีของดีเต็มไปหมด!
ทางรอดอยู่บนเขานั่นแหละ!
ลู่ชวนเงยหน้าขึ้น แล้วเห็นของชิ้นหนึ่งแขวนอยู่หลังประตูทันที
“เอ๊ะ นี่มัน...”