หมู่ซิงเหยาถือถุงใบใหญ่ใบเล็ก กดเปิดล็อกสแกนลายนิ้วมือแล้วแตะนิ้วลงไป
เตรียมแอบเซอร์ไพรส์พ่อหมู่กับแม่หมู่
“พ่อคะ แม่คะ หนูกลับมาแล้ว!”
พ่อหมู่ที่กำลังทำความสะอาดห้องนั่งเล่นได้ยินเสียงก็หันกลับมา แว่นตาสะท้อนแสงแดดที่ส่องผ่านหน้าต่างเป็นประกายวาบ
ชายวัยราวห้าสิบปี สวมแว่นกรอบโลหะและตัดผมสั้นอย่างเรียบร้อย
เอวที่งองุ้มเล็กน้อยจากการนั่งตรวจการบ้านมาหลายปี พลันยืดตรงขึ้นทันที
“โอ๊ย ลูกสาวคนโปรดของพ่อกลับมาแล้ว!”
พ่อหมู่ไม่ทันได้วางไม้กวาดในมือ ก็รีบเดินตรงไปหาหมู่ซิงเหยา
ยกมือขึ้นตบหลังเธอเต็มแรงหนึ่งที
หมู่ซิงเหยาถูกตบจนเซไปข้างหน้า อดหัวเราะพลางบ่นไม่ได้ว่า “พ่อออกแรงเยอะขนาดนี้ หนูจะต้องแกล้งเจ็บเรียกค่าเสียหายแล้วนะ”
พ่อหมู่ถึงเพิ่งรู้ตัวว่าออกแรงมากเกินไป จึงเปลี่ยนเป็นตบไหล่เธอเบา ๆ แทน
“ดีใจเกินไปจนควบคุมแรงไม่อยู่”
“ไหนบอกว่าจะกลับพรุ่งนี้ไง แม่เพิ่งออกไปตลาดซื้อของเมื่อกี้นี้เอง”
พ่อหมู่รับของจากมือเธอไป พลางเหลือบมองเธอ
หมู่ซิงเหยายิ้มเอาใจเขา
ช่วงนี้ค่าตัวจากผู้กำกับจางเพิ่งโอนเข้าบัญชี ตอนนี้เธอยังเป็นเศรษฐีนีน้อยอยู่เลย
จะกลับบ้านมือเปล่าได้ยังไง
พ่อหมู่รู้ว่าลูกสาวตั้งใจแสดงน้ำใจ จึงไม่ได้พูดอะไรมาก
พาเธอไปนั่งบนโซฟา แล้วหยิบผลไม้ออกมาวางตรงหน้า
จากนั้นก็จัดการเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาดเข้ามุมห้องเอง
แล้วรีบกลับมานั่งข้างลูกสาวโดยไม่หยุดพัก
ถามไถ่ว่าช่วงนี้ชีวิตความเป็นอยู่และงานของเธอเป็นอย่างไรบ้าง
พ่อลูกถามตอบกันไปมา บรรยากาศอบอุ่นกลมเกลียว