“มาเถอะ พวกเรายกแก้วฉลองที่ซิงเหยาปิดกล้องอย่างราบรื่นกัน”
จางจื้อจงยกแก้วไวน์ขึ้นแล้วพูดเสียงดัง
“ยินดีด้วยนะ ซิงเหยา!”
คนที่นั่งอยู่โต๊ะหลักแทบทั้งหมดเป็นทีมงานหลักของเรื่อง
ทุกคนต่างยกแก้วขึ้นแสดงความยินดีอย่างพร้อมเพรียง
แม้บทของหมู่ซิงเหยาจะไม่มาก แต่เธอก็ปิดกล้องได้หลังถ่ายทำเพียงครึ่งเดือนสั้น ๆ
แต่สาวน้อยคนนี้ทั้งหน้าตาสวยและพูดจาหวานหู
เรียกใครก็เรียกพี่ชายพี่สาวอย่างสนิทสนม
ก่อนหน้านี้เธอยังไม่มีผู้ช่วย ต้องอยู่ตัวคนเดียวอย่างโดดเดี่ยว
ตอนตกน้ำจนป่วยก็ยังฝืนถ่ายทำทั้งที่ไม่สบาย
ไม่เคยบ่นว่าลำบากหรือเหนื่อย
ทุกคนจึงอดดูแลเธอเป็นพิเศษขึ้นอีกหน่อยไม่ได้
“ขอบคุณทุกคนนะคะ!”
หมู่ซิงเหยายกแก้วขึ้นดื่มจนหมดในรวดเดียว
“คุณ...”
อันเทียนวางมือบนแขนเธอ ตั้งใจจะเตือนว่าอย่าซื่อเกินไป แต่สุดท้ายก็ได้แต่กลืนคำพูดลงคอ
หมู่ซิงเหยาแอบเหลือบมองเธอ สีหน้ามั่นใจเต็มเปี่ยม
อันเทียนจึงค่อยวางใจ
ในเมื่อเธอดื่มตรง ๆ แบบนี้ แสดงว่าคอแข็งไม่น้อยสินะ!
หลังจากแน่ใจว่าอันเทียนเข้าใจสายตาของเธอแล้ว
หมู่ซิงเหยาก็ลุกขึ้น รินไวน์ใส่แก้วจนเต็มอีกครั้งแล้วยกขึ้น “ขอบคุณผู้กำกับจางที่ให้โอกาสพวกเราได้มารวมตัวกันในวันนี้ค่ะ”
“ฉลองที่วันนี้ฉันปิดกล้องอย่างราบรื่น และขอบคุณทุกคนที่คอยสนับสนุนฉันอีกครั้งค่ะ ชนแก้ว!”
“แค่ก... แค่ก” หลังไวน์สองแก้วไหลลงคอ ใบหน้าของหมู่ซิงเหยาก็แดงก่ำราวกับไฟลน
ยิ่งบนใบหน้าขาวผ่องของเธอก็ยิ่งเห็นชัด
หลังจากจางจื้อจงเริ่มก่อน นักแสดงหลายคนที่มีฉากร่วมกับหมู่ซิงเหยาก็ทยอยเข้ามาดื่มกับเธอทีละคน