หมู่ซิงเหยาเตรียมใจไว้ตั้งนานแล้ว แต่พอมาถึงตอนนี้กลับพบว่าสิ่งที่เตรียมไว้ยังน้อยเกินไป
นอกจากเงินสด เครื่องประดับอัญมณีและเครื่องประดับอื่น ๆ แล้ว บ้านในเมืองต่าง ๆ รวมกันก็มีตั้งสิบกว่าหลัง
ไม่ต้องพูดถึงมูลค่าของบ้านสี่ประสานในเมืองหลวง หรือห้องชุดขนาดใหญ่ในเขตวงแหวนชั้นใน
บ้านหลังเล็กของเธอในหมู่บ้านจาเหอหยวน เธอต้องพยายามอยู่หลายปีกว่าจะรวบรวมเงินดาวน์ได้ครบ
ช่องว่างระหว่างคนรวยกับคนจนบนโลกนี้ทำไมถึงกว้างขนาดนี้นะ!
“ครูหมู่ น้องสะใภ้ ถ้าพวกคุณรู้สึกว่ามีอะไรไม่เหมาะสม ก็บอกออกมาได้เลยนะ”
“ธรรมเนียมแต่ละท้องถิ่นไม่เหมือนกัน อาจมีบางอย่างที่พวกเราคิดไม่รอบคอบก็ได้”
น้ำเสียงของเฉิงเจี้ยนกั๋วราบเรียบสบาย ๆ ราวกับกำลังพูดว่าวันนี้อากาศดีจริง ๆ เย็นนี้จะกินอะไรดี
หมู่หยวนจือซึ่งปกติสุขุมและมีมาดนักวิชาการ ตอนนี้ในใจก็ยังอดตะลึงกับสินสอดมูลค่าสูงลิ่วชุดนี้ไม่ได้
“ครอบครัวฝ่ายเขา สินสอดชุดนี้ของพวกคุณมีค่ามากเกินไปจริง ๆ”
“การแต่งงานของสองครอบครัว สิ่งสำคัญคือเด็กสองคนมีใจตรงกัน ไม่จำเป็นต้องฟุ่มเฟือยขนาดนี้”
ฐานะของทั้งสองครอบครัวแตกต่างกันมาก หากคนนอกรู้เข้า ต่อไปก็คงไม่พ้นถูกพูดว่าครอบครัวพวกเขาขายลูกสาวเพื่อหวังเกียรติยศ
พวกเขาประพฤติตัวตรงไปตรงมา แต่คำครหาของผู้คนก็ชวนให้หวาดหวั่น
เขาไม่อยากให้ลูกสาวแต่งเข้าตระกูลเฉิงแล้วต้องรู้สึกว่าตัวเองด้อยกว่าใครเพราะสินสอดชุดนี้
เย่เชิงได้ยินดังนั้นก็ยิ้มบาง ๆ อย่างอ่อนโยน ก่อนมองไปทางหมู่ซิงเหยา
“ครูหมู่ น้องหัวหรง การแต่งงานคือการผูกไมตรีระหว่างสองครอบครัว”
“ยาวยาวเป็นเด็กว่านอนสอนง่าย รู้ความ และมีจิตใจดี การที่จิงเป่ยได้แต่งกับเธอถือเป็นโชคดีของตระกูลเฉิงเรา”