ความสงบนิ่งและท่าทางว่าง่ายของหนิงซีตอนจัดการบาดแผลให้ ทำให้อาการคันในคอของเฮ่อเค่อโจวปะทุขึ้นมาอีกจนกดไว้ไม่อยู่
เขาเบือนหน้า ไอติดๆ กันหลายคำรบ
หนิงซีเห็นเขาไอหนัก อยากจะรับสำลีในมือเขามาจัดการเอง
ทันทีที่เธอยื่นมือไป เฮ่อเค่อโจวก็หลบหลีกฉับพลัน
หนิงซีอึดอัดเล็กน้อย "ฉันจัดการเองก็ได้"
เฮ่อเค่อโจวโยนสำลีที่ใช้แล้วลงถังขยะ วางซองสำลีที่เปิดแล้วกับขวดเบตาดีนไว้ข้างมือเธอ
หนิงซีทายาที่ฝ่ามือพลางสูดลมปากแผล็บเพราะความเจ็บไปด้วย
ทายาเสร็จ เธอนั่งบนโซฟา มองเฮ่อเค่อโจวที่เดินเข้าครัวไป
สักพัก เธอก็ได้ยินเสียงน้ำในหม้อเดือด
หนิงซีลูบท้องตัวเอง
วันนี้ เจ้าของร่างเดิมกินแค่เกี๊ยวทอดไปสองสามชิ้นตอนกลางวัน เพราะปวดท้องมื้อเย็นก็ไม่ได้กิน
หนิงซียืนจากโซฟาเดินเข้าครัว
น้ำเดือดแล้ว เฮ่อเค่อโจวหย่อนเส้นก๋วยเตี๋ยวแห้งห่อใหญ่ลงไป
หนิงซีรู้ว่าเขาต่อต้านการเข้าใกล้ของเธอ เธอยืนอยู่ที่วงกบประตูครัว กลืนน้ำลาย "ฉันยังไม่ได้กินมื้อเย็นเหมือนกัน ขอเส้นเพิ่มอีกหนึ่งที่ได้ไหม"
เฮ่อเค่อโจวไม่เงยหน้า เทเส้นที่เหลือทั้งหมดลงหม้อ
ตอนนี้เขาง่วงจนไม่อยากคิดแล้วว่า ทำไมหนิงซีถึงเข้าครัว ทำไมถึงบอกเขาว่า อยากกินเส้นก๋วยเตี๋ยว
เส้นน้ำใสสองชามที่ใส่น้ำมันไม่ใส่ ใส่แค่เกลือ ถูกยกมาวางบนโต๊ะอาหาร
หนิงซีจับตะเกียบ เห็นเฮ่อเค่อโจวท่าทางไม่ได้จะนั่งกินด้วยกัน เธอยกชาม ก้มหน้าคีบเส้นเข้าปากหนึ่งคำ
เส้นรสแย่มาก จืดสนิท หนิงซีกินช้ามาก แต่เส้นชามที่เฮ่อเค่อโจวตักให้เธอ เธอกินหมดเกลี้ยง แม้แต่น้ำซุปก็ดื่ม
เส้นชามนี้ ไม่อร่อย แต่มันบรรเทาความหิวได้
หนึ่งเดือนมานี้ แทบทุกมื้อเฮ่อเค่อโจว์กินแต่เส้นน้ำจืดๆ แบบนี้
หนิงซีล้างชามกับตะเกียบของตัวเองเสร็จ มองเส้นบนโต๊ะที่เย็นและเริ่มจับตัวเป็นก้อนแล้ว
ที่ระเบียงในห้อง เฮ่อเค่อโจวถูอย่างแรงกับคราบบนผ้าปูที่นอน
หางตาของหนิงซีเห็นภาพนั้น คือเขาหน้าเย็นถูผ้าปูที่นอนเปื้อนที่เธอถอดให้
เธอหายาแก้หวัดจากกล่องยา รินน้ำอุ่นแก้วหนึ่งเข้าไปในห้อง
หนิงซีเดินมาตรงหน้าเฮ่อเค่อโจว ยื่นยาแก้หวัดกับน้ำอุ่นในมือให้
เฮ่อเค่อโจวมองเธออย่างประหลาดๆ
หนิงซีเอ่ย "เสียงนายแหบมาก กำลังไอ นี่คือยาแก้หวัดที่ฉันหาเจอในกล่องยา"
เฮ่อเค่อโจวรับเม็ดยาสีขาวเม็ดนั้น กลืนโดยไม่พึ่งน้ำ
เขาไม่แตะแก้วน้ำนั้นเลย
หนิงซีก็ไม่ดันทุรัง ถือแก้วน้ำอุ่นไปนั่งบนเตียงแล้วค่อยๆ จิบ
เฮ่อเค่อโจวโยนผ้าปูที่นอนกับปลอกผ้านวมที่ถูเสร็จลงเครื่องซักผ้า
ตอนนี้ดึกเกินไปแล้ว เปิดเครื่องซักผ้าจะรบกวนเพื่อนบ้าน พรุ่งนี้เช้าซัก หนิงซีจะต่อว่าเขาเอาได้ว่ารบกวนการนอนของเธอ ให้หนิงซีกดเครื่องซักผ้าเอง—
ความคิดและหัวข้อนี้ถูกเฮ่อเค่อโจวเก็บกดลงไป
เสื้อผ้าที่หนิงซีถอดทิ้งไว้ตัวเองไม่มีวันซัก วางทิ้งสุ่มๆ ที่หนึ่ง พอครั้งหน้าหาเจอ ก็ใส่ต่อ ถ้าไม่มีใครช่วยซักให้ เธอจะใส่แต่เสื้อผ้าพวกที่ดูไม่สกปรก แต่มีกลิ่นไปตลอด
ความเงียบงันในอากาศ ทำให้หนิงซีรู้สึกเคลิบเคลิ้ม ราวกับว่าในห้องนี้ มีแค่เธอคนเดียว
เฮ่อเค่อโจว ยืนข้างเครื่องซักผ้าค่อนข้างนาน หนิงซีเดาว่าเขาคงไม่อยากซักตอนกลางคืน กลัวรบกวน "พรุ่งนี้เช้าฉันอยู่บ้านจะซักให้เอง ปั่นหมาดแล้วค่อยตาก ส่วนเส้นของนายเย็นแล้วนะ"
เฮ่อเค่อโจวออกจากระเบียง "ฉันกลับมาตาก"
หล่อนจะซักไหม
ความจริงแล้วเฮ่อเค่อโจวไม่ได้คาดหวัง
ยิ่งไม่คาดหวังว่า หล่อนจะตากผ้าปูกับปลอกผ้านวม
เส้นบนโต๊ะอาหาร แห้งจนหดเกาะติดกันเป็นก้อนแล้ว
เฮ่อเค่อโจวไร้ความรู้สึกกำลังจะส่งเส้นเข้าปาก
วินาทีต่อมา เขาพุ่งตัวเข้าห้องน้ำ
ปลายนิ้วล้วงลงคอ เขาล้วงเอาเส้นที่เพิ่งกินลงไปกับยาแก้หวัดเม็ดที่หนิงซีให้ออกมาจนได้
เฮ่อเค่อโจวเปิดก๊อก ใช้สองมือรองน้ำบ้วนปาก แล้ววักน้ำขึ้นมาสาดใส่หน้าอีกหนึ่งที ก่อนกลับมานั่งหน้าโต๊ะอาหารอีกครั้ง
เส้นน้ำใสบนโต๊ะและที่เหลือในหม้อ ถูกเฮ่อเค่อโจว์กินจนเกลี้ยงไม่เหลือ
ตอนเขาล้างชามกับหม้อ ก็เห็นว่าชามหมูสีชมพูกับตะเกียบสีเดียวกันที่หนิงซีใช้ ถูกซุกไว้บนตะแกรงผึ่งจาน แววตาประหลาดใจจึงผุดวาบ
ในห้อง หนิงซีเอามือซ้ายแนบท้องตัวเองไว้ นอนก็ไม่ใช่ นั่งก็ไม่ใช่
ท้องน้อยเริ่มปวดบวมขึ้นมาอีก ปวดเอวปวดหลังไปหมด
ทั้งมือและเข่าก็ปวด
วินาทีนี้ เธอรู้สึกว่า ตัวเองถูกโลกนี้ทำร้ายอย่างสาหัส
หนิงซี เธอต้องเข้มแข็ง
เธอให้กำลังใจตัวเองในใจ
หนิงซีนั่งไม่ติดนอนไม่ติด ออกมาโซฟาห้องนั่งเล่น
ห้องนอนรองที่เธออยู่กับเฮ่อเค่อโจวไม่มีห้องน้ำในตัว ต้องเข้าห้องน้ำรวมข้างนอกเท่านั้น
เธอกำลังรอให้เฮ่อเค่อโจวออกมา ไปแปรงฟัน เปลี่ยนผ้าอนามัยอันใหม่
หนิงซีจ้องชานมแก้วนั้นบนโต๊ะเตี้ยอยู่ครู่ใหญ่
เธอแตะข้างแก้ว ยังอุ่นอยู่
หนิงซีความจริงเริ่มดื่มไม่ไหวแล้ว แต่ไหนๆ ก็ซื้อมาแล้ว ไม่ดื่มก็เสียของเปล่าๆ
ชานมไข่มุกน้ำตาลทรายแดงถูกเธอดูดจนหมดแก้ว เฮ่อเค่อโจวถึงได้เดินตัวเปล่าออกจากห้องน้ำมา
ไข่มุกที่ตกตะกอนก้นแก้วไหลผ่านหลอดขึ้นมาในลำคอ หนิงซีสำลักจนไอระเบิดระเบ้อ
เฮ่อเค่อโจวเหมือนจะเคยชินมานานแล้วกับการไม่ใส่อะไรเลย
หนิงซีเอามือปิดตา หน้าแดงซ่าน "นายไม่ใส่เสื้อผ้าทำไมเนี่ย?!"
เฮ่อเค่อโจวมองเธออย่างฉงน
ไม่อนุญาตให้เขาใส่เสื้อผ้านอน คือกฎของหนิงซี
"ในเมื่อนายไม่อยากแตะฉัน ก็ถอดให้ฉันดู"
"นายเคยดูฉัน ฉันดูนาย มันยุติธรรมดีไม่ใช่รึไง"
สองประโยคที่เจ้าของร่างเดิมพูดไว้กับเฮ่อเค่อโจว ดังก้องขึ้นมาในหัวหนิงซีอย่างชัดเจน
ขนตาของหนิงซีสั่นระริก
เฮ่อเค่อโจวเคยชินไปหมดแล้ว เพียงแต่คืนนี้หนิงซีทำตัวผิดแปลกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำให้เขางงว่า ผู้หญิงคนนี้จะทำอะไรอีก
เสียงของหนิงซีตะกุกตะกัก "นะ-น-นาย ต่อ-ต่อไปนี้ ใส่เสื้อผ้านอนได้นะ"
ฝีเท้าของเฮ่อเค่อโจวชะงักค้าง
ผู้หญิงหันหลังให้เขา หูแดงเหมือนกับดอกกุหลาบสีแดงที่เขาส่งอาหารเย็นนี้ไปส่ง
ได้ใส่เสื้อผ้า ได้นอนอย่างมีศักดิ์ศรี
เขาลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่ามันรู้สึกอย่างไร
หนิงซีรออยู่ข้างนอกนานมาก ถึงค่อยๆ ย่างกรายเขยิบเข้าห้อง
เฮ่อเค่อโจวใส่กางเกงขายาวกับเสื้อยืดดำ นี่ทำให้เธอโล่งอกเฮือกหนึ่ง
ชายหนุ่มหันหลังให้แล้ว ขดตัวนอนอยู่บนเสื่อโยคะสีดำ
เสื่อโยคะเล็กไป ขาของชายหนุ่มครึ่งหนึ่งวางอยู่บนพื้นเย็นเฉียบ
เฮ่อเค่อโจว นายไปนอนบนเตียงได้นะ ผ้าห่มและผ้าปูบนเตียง ฉันเพิ่งเปลี่ยนให้ใหม่เมื่อคืนนี้เอง ฉันจะไปนอนบนโซฟาเอง
เฮ่อเค่อโจวไม่ลืมตา
หนิงซีไม่ได้รับเสียงตอบกลับ จึงหาผ้าห่มหนาๆ ผืนหนึ่ง แล้วไปโซฟา
ประตูห้องปิดลง เฮ่อเค่อโจวเปิดตาขึ้น
เขาจ้องมองบานประตูที่ปิดสนิทเนิ่นนานนัก เนิ่นนานจนทานกระแสความง่วงที่รุนแรงไม่ไหว หลับลึกลงไป
หนิงซีนอนบนโซฟา ห่มผ้าห่ม จู่ๆ ก็ฉุกคิดขึ้นได้ว่า ผ้าเช็ดตัวในห้องน้ำ เธอใช้แล้ว ไม่ได้เอากลับไปวางไว้
ต่อให้ซักสะอาดแล้วเอากลับไปวางไว้ เฮ่อเค่อโจวก็คงไม่ใช้อีกแล้วกระมัง
ร่างของชายหนุ่มหลังอาบน้ำ มีหยดน้ำเกาะ...
หนิงซีปิดหน้า
หยุดนะ เร็วเข้า อย่าคิดต่อเลย!