หนิงซีขาอ่อน ยันตัวหลุดจากโถส้วมแทบไม่ทัน
เฮ่อเค่อโจวที่อยู่หน้าประตูพุ่งตัวเข้าห้องน้ำแทบจะทันที ประคองร่างเธอไว้
มือของชายหนุ่มกุมไหล่เธอไว้ แววตาอ่อนล้าและเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง “รอให้ผมแน่ใจว่าคุณดีขึ้นก่อนแล้วค่อยออกไปได้ไหม?”
คืนนี้เขาต้องไปส่งเดลิเวอรี วิ่งให้ครบร้อยถึงจะถอนเงินได้ จะได้ซื้อชานมไข่มุกน้ำตาลทรายแดงที่หนิงซีอยากกิน
ส่วนตัวเขาเอง ก็จะซื้อเส้นบะหมี่แห้งกลับมาต้มกินที่บ้าน
เขาไม่ได้กินข้าวมาทั้งวันแล้ว
เงินที่มีอยู่ เขาใช้ไปกับการจ่ายค่าบัตรเครดิตและหนี้ออนไลน์ที่หนิงซีใช้จ่ายเกินตัวจนหมด รวมถึงที่เหลือก็ให้หนิงซีที่ตกงานอยู่บ้านเอาไว้ใช้จ่าย
หนิงซีหายใจเข้าลึก ๆ กลิ่นเนื้อดิบเปรี้ยว ๆ ลอยมาเตะจมูก เธอปิดปาก สำลักแทบอ้วก
เฮ่อเค่อโจวปล่อยมือจากไหล่เธอแทบจะทันที ก้มลงดมตัวเอง
ก่อนกลับบ้านเขาอาบน้ำด้วยน้ำเย็นที่อู่รถมาหลายรอบแล้ว
แต่ตัวเขายังมีกลิ่นอยู่อีกเหรอ?
ใบหน้าเหนื่อยล้าของเฮ่อเค่อโจวปรากฏร่องรอยของความรู้สึกห่อเหี่ยวที่ยากจะอธิบาย
หนิงซีทั้งอายทั้งเคอะเขิน
กลิ่นเหม็นพวกนั้น มันมาจากตัวเธอเอง
เธอกลั้นหายใจ ฝืนยิ้มอ่อนโยน มองเฮ่อเค่อโจวอย่างจริงจัง “ถ้าเหนื่อยมาก วันนี้เธอก็พักอยู่บ้านเถอะ ฉันไม่เป็นไร ปิดประตูให้หน่อยนะ ขอบใจ”
รอยยิ้มฝืน ๆ และความอ่อนโยนที่ไม่เคยมีมาก่อนของหนิงซี ทำให้แผ่นหลังที่เมื่อครู่ยังตั้งตรงของเฮ่อเค่อโจวโค้งงอลง
เมื่อคืนนี้ เธอก็พูดแบบนี้เหมือนกัน เขานึกว่าตัวเองจะได้พักอยู่บ้านจริง ๆ
พอเขาอาบน้ำเสร็จกลับเข้าห้อง หนิงซีก็แต่งหน้าเต็มขั้น ใส่เสื้อสายเดี่ยวกับกระโปรงสั้นจี๋ พร้อมจะเปิดไลฟ์สตรีม
“ในเมื่อเธอไม่มีปัญญาหาเงินเลี้ยงครอบครัวเลี้ยงฉัน ฉันก็ให้ผู้ชายคนอื่นเลี้ยงแทน”
คำพูดนี้ ทำให้ศักดิ์ศรีลูกผู้ชายของเฮ่อเค่อโจวตกต่ำถึงขีดสุด
คลิก เสียงเบา ๆ ประตูค่อย ๆ ปิดลง ปิดกั้นสายตาจากภายนอกทั้งหมด
หนิงซีคิดว่า เขาคงจะเชื่อในสิ่งที่เธอพูด และไปพักผ่อนแล้ว
ปวดท้องมาก จะลุกก็ไม่ใช่ จะนั่งก็ไม่เชิง
รอบข้างเงียบกริบ
หนิงซียื่นมือไปกดปุ่มชักโครก ลืมไปว่าตัวเองต่อเล็บยาว บาดจนสะดุ้งโหยง
กดชักโครก เปลี่ยนผ้าอนามัยแผ่นใหม่ ดึงกระโปรงขึ้นใส่ใหม่ ล้วนยากลำบากแทบคลั่ง
ไอ้เล็บนี่ สวยก็สวยจริง แต่ไม่สะดวกเอาเสียเลย!
ราวกับอาวุธทรมานเพื่อความงาม
เธอประคองท้อง ค่อย ๆ คลานออกมาทีละนิด
ออกมาถึงห้องนั่งเล่นและห้องนอนก็ไม่เห็นแม้แต่เงาเฮ่อเค่อโจว
หนิงซีหมดหวัง
เฮ่อเค่อโจวออกไปส่งอาหารแล้ว
ทั้งความรกรุงรังในบ้านและกลิ่นเปรี้ยวจากกล่องอาหารบนโต๊ะ ทำให้หัวคิ้วเธอขมวดแน่น
กลิ่นเนื้อดิบเปรี้ยว ๆ นั้น มันตามติดตัวเธอตลอดเวลา
“อ้วก…”
เธอจับจมูก ค้นหากล่องยาสามัญที่เฮ่อเค่อโจวซื้อยาแก้ปวดให้กับเจ้าของร่างเดิม กินโดยไม่แม้แต่จะหาเปล่า ทำให้กลืนลงคอเลย
เจ้าของร่างเชื่อว่ากินยาแก้ปวดไม่ดีต่อสุขภาพ ทุกครั้งที่ปวดท้องเมนส์ ก็จะอดทนแบบนี้ หรือแม้แต่โทษว่าเฮ่อเค่อโจวที่ซื้อยาให้เป็นการทำร้ายเธอ
หนิงซีทนทุกข์ทรมานแบบนี้ไม่ไหว
ตอนนี้จะทนจนตายอยู่แล้ว ยังจะมีหน้าไปคิดถึงอนาคตอีก
กินยาแก้ปวดเสร็จ หนิงซีก็คลานเข้าไปในห้องน้ำ
เธอนั่งลงบนโถส้วม รอให้ยาออกฤทธิ์
ยาออกฤทธิ์ช้าเหลือเกิน เธอร้องไห้ไปพลางสบถไปพลาง
“แกเจ๋งนัก ก็ปวดฉันให้ตายไปเลยสิ”
“ถ้าปวดไม่ตาย คนตายน่ะก็คือแก”
“ทำไมกัน ผู้หญิงถึงไม่สระผมไม่อาบน้ำเป็นครึ่งเดือนได้!”
“ฉันจะถูกกลิ่นตัวเองเหม็นตายอยู่แล้ว”
“ฮือ ๆ ๆ”
“ฉันยอมสละอายุขัยสิบปี แลกให้ผู้หญิงทุกคนในโลกไม่ต้องปวดประจำเดือน”
หนิงซีร้องไห้จนหมดแรง อ้วกจนหมดแรง สบถจนหมดแรง
ในที่สุดยาก็ออกฤทธิ์
เธอรีบถอดเสื้อผ้าออกอย่างรวดเร็ว เปิดฝักบัว ไม่สนแล้วว่าตัวเองยังมีเลือดไหลอยู่
การอาบน้ำครั้งนี้ เธออาบอยู่นานมาก จนกระทั่งทุกตารางนิ้วของผิวถูจนเป็นสีแดง
ผมเปียกถูกห่อไว้ในผ้าซับผม เธอสวมเพียงผ้าขนหนูสีขาวเส้นเดียวที่มีอยู่ ผ่อนคลายขึ้นมานิดหน่อย
เธอเดินเข้าไปในห้องนอนของเจ้าของร่างกับเฮ่อเค่อโจวเพื่อหาเสื้อผ้าเปลี่ยน
ในห้องนอน รกยิ่งกว่าห้องนั่งเล่นเสียอีก
บนเตียงกองพะเนินด้วยเสื้อผ้ายับยู่ยี่ ขนมที่แกะซองแล้วรวมทั้งขนมเส้น วางเกลื่อนกลาดอยู่บนเตียง
บนผ้าปูที่นอนสีชมพู มีคราบเลือดประจำเดือนแห้งกรังอยู่
น้ำหอมผสมกับกลิ่นขนมเส้น ทำให้หนิงซีสำลักออกมาอีกครั้ง
ในห้องนอน จุดเดียวที่พอมีที่ว่างให้เธอยืนได้ คือเบาะโยคะสีดำใต้ผ้าม่าน
นั่นคือที่ที่เฮ่อเค่อโจวใช้นอน
เจ้าของร่างเกลียดที่ทุกครั้งเฮ่อเค่อโจวกลับจากอู่รถ เหงื่อบนตัวผสมกับกลิ่นน้ำมันเครื่อง เธอไม่เคยยอมให้เขาขึ้นมานอนบนเตียง
ไม่เคยคิดเลยว่าสภาพสุขอนามัยของตัวเอง แย่และสกปรกที่สุด
เข้มงวดกับคนอื่น อะลุ่มอล่วยกับตัวเอง
ทุกครั้งที่เฮ่อเค่อโจวทำความสะอาดบ้าน จัดห้องให้ เธอหาของไม่เจอ ก็จะโกรธ
ดังนั้นหลังจากนั้นมา เพื่อให้เธอโมโหน้อยลง โกรธน้อยลง ส่วนใหญ่เฮ่อเค่อโจวเลยยอมตามใจเธอ
นี่ไม่ใช่ที่อยู่ของคนเลย เรียกว่าเล้าหมูก็ไม่ผิด
มีคนใช้ชีวิตแบบนี้ได้ยังไง
หนิงซีค้นตู้เสื้อผ้าที่รกหาตัวที่ไม่มีลวดลายฉูดฉาด ได้เสื้อยืดสีขาวมาตัวหนึ่ง
ก่อนใส่ เธอกอดก้มลงดม ไม่ได้กลิ่นแปลก ๆ จึงวางใจหยิบมาใส่
เสื้อผ้าของเจ้าของร่างเดิม เธอหากางเกงไม่ได้สักตัว ปลงตกแล้วหยิบกระโปรงสั้นพลีทสีดำมาใส่แทน
ทุกอย่างในสายตาล้วนกัดกร่อนดวงตาเธอ
เมื่อทนดูไม่ได้ ก็ลงมือเลยละกัน
โชคดีที่ยังมีอุปกรณ์ทำความสะอาดพื้นฐาน
เธอยังพบน้ำยาฆ่าเชื้อเดทตอลขวดใหญ่ที่ยังไม่เปิดใช้อีกด้วย
น่าจะเป็นเฮ่อเค่อโจวซื้อมา
หนิงซีเก็บขยะและกล่องอาหารทั้งหมดไปกองไว้นอกประตู เตรียมทำความสะอาดเสร็จแล้วค่อยทิ้ง
สายตาเธอหยุดอยู่ที่ห้องนอนหลักที่ล็อกกุญแจไว้สองสามวิ
พระเอกช่างมีน้ำใจต่อเฮ่อเค่อโจวจริง ๆ
ยอมขดตัวเองนอนในโกดังอู่รถทุกคืน โดยไม่เคยบอกให้เฮ่อเค่อโจวพาเธอย้ายออกไป
แต่นั่นกลับทำให้เจ้าของร่างโลภและไม่รู้จักพอหนักขึ้น
หนิงซีทำความสะอาดห้องนอนและห้องนั่งเล่นเรียบร้อย หลังแทบจะเหยียดตรงไม่ได้แล้ว
เธอใช้แอลกอฮอล์ฉีดพ่นทั่วบ้านทั้งข้างในและข้างนอก
รอให้กลิ่นจางลงพอสมควร เธอก็หาโคโลญจ์กลิ่นอ่อน ขวดหนึ่ง ฉีดหนึ่งปั๊ม
น้ำหอมเป็นของแท้ กลิ่นไม่ได้ถูก กลิ่นหอมดอกไม้ผลไม้อ่อน ๆ
กองกล่องพัสดุที่สูงเท่าภูเขา ถูกเธอแยกประเภทจัดเก็บไว้ที่ตำแหน่งติดกับผนัง
สุดท้าย คือหายนะบนเตียง
ดึงผ้าปูที่นอนและปลอกผ้าห่มที่เปื้อน รวมถึงเสื้อผ้าที่ถอดกองไว้ไม่ได้ซักใส่ตะกร้าผ้า
เธอหาผ้าห่มและผ้าปูชุดใหม่อยู่นานในตู้เสื้อผ้าที่แน่นขนัดถึงจะเจอ
เธอตรวจสอบและดมอีกครั้งก่อนจะกล้าเปลี่ยน
หาปลอกหมอนไม่พบ
เธอเลยยัดหมอนขนนกรูปเมฆสีชมพูที่เหลือง ๆ บนเตียงใส่ถุงขยะดำไปเลย
หนิงซียืนเท้าสะเอวในห้อง จ้องมองความสะอาดและสว่างสดใสของห้องนั่งเล่นและห้องนอนที่กลับมา ยิ้มเล็กน้อย
วันนี้เอาแค่นี้ก่อน
เธอฮัมเพลง ถือถุงขยะในห้อง เตรียมจะไปทิ้งขยะ
เสียงกดรหัสผ่านดังมาจากหน้าประตู
หนิงซีเปิดประตูก่อน
ผู้ชายที่กำลังจะเปิดประตูเข้า เห็นกองขยะหน้าห้องก็รู้สึกรำคาญ พอเงยหน้ามองก็เห็นเธอ แววตาทั้งรังเกียจและเย็นชา
หนิงซียังไม่ทันหุบรอยยิ้มที่มุมปาก
สายตาไม่ทันตั้งตัวมาประสานกับผู้ชาย เธอตะลึงไป
ผู้ชายกับหนิงซีต่างก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าวพร้อมกัน
ผู้ชายชนกับเธอ แทบจะไม่คิดอะไรและเตรียมจะเดินจากไป
ขณะที่หนิงซีหลีกทางให้เขาเข้ามา
ประตูที่เปิดอ้าอยู่ ทำให้เมิ่งอีเจินมองเห็นบ้านที่ตัวเองไม่ได้กลับมาเกือบเดือน
สะอาด เป็นระเบียบ และสว่างสดใสอย่างไม่คาดคิด
ภายในห้อง มีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยอยู่
แปลกดี ที่ไม่ได้เหม็น