ตอนที่ 2 “ถ้าเหนื่อยมาก วันนี้เธอก็พักอยู่บ้านเถอะ”
หนิงซีขาอ่อน ยันตัวหลุดจากโถส้วมแทบไม่ทัน
贺恪舟ที่อยู่หน้าประตูพุ่งตัวเข้าห้องน้ำแทบจะทันที ประคองร่างเธอไว้
มือของชายหนุ่มกุมไหล่เธอไว้ แววตาอ่อนล้าและเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง “รอให้ผมแน่ใจว่าคุณดีขึ้นก่อนแล้วค่อยออกไปได้ไหม?”
คืนนี้เขาต้องไปส่งเดลิเวอรี วิ่งให้ครบร้อยถึงจะถอนเงินได้ จะได้ซื้อชานมไข่มุกน้ำตาลทรายแดงที่หนิงซีอยากกิน
ส่วนตัวเขาเอง ก็จะซื้อเส้นบะหมี่แห้งกลับมาต้มกินที่บ้าน
เขาไม่ได้กินข้าวมาทั้งวันแล้ว
เงินที่มีอยู่ เขาใช้ไปกับการจ่ายค่าบัตรเครดิตและหนี้ออนไลน์ที่หนิงซีใช้จ่ายเกินตัวจนหมด รวมถึงที่เหลือก็ให้หนิงซีที่ตกงานอยู่บ้านเอาไว้ใช้จ่าย
หนิงซีหายใจเข้าลึก ๆ กลิ่นเนื้อดิบเปรี้ยว ๆ ลอยมาเตะจมูก เธอปิดปาก สำลักแทบอ้วก
贺恪舟ปล่อยมือจากไหล่เธอแทบจะทันที ก้มลงดมตัวเอง
ก่อนกลับบ้านเขาอาบน้ำด้วยน้ำเย็นที่อู่รถมาหลายรอบแล้ว
แต่ตัวเขายังมีกลิ่นอยู่อีกเหรอ?
ใบหน้าเหนื่อยล้าของ贺恪舟ปรากฏร่องรอยของความรู้สึกห่อเหี่ยวที่ยากจะอธิบาย
หนิงซีทั้งอายทั้งเคอะเขิน
กลิ่นเหม็นพวกนั้น มันมาจากตัวเธอเอง
เธอกลั้นหายใจ ฝืนยิ้มอ่อนโยน มอง贺恪舟อย่างจริงจัง “ถ้าเหนื่อยมาก วันนี้เธอก็พักอยู่บ้านเถอะ ฉันไม่เป็นไร ปิดประตูให้หน่อยนะ ขอบใจ”
รอยยิ้มฝืน ๆ และความอ่อนโยนที่ไม่เคยมีมาก่อนของหนิงซี ทำให้แผ่นหลังที่เมื่อครู่ยังตั้งตรงของ贺恪舟โค้งงอลง
เมื่อคืนนี้ เธอก็พูดแบบนี้เหมือนกัน เขานึกว่าตัวเองจะได้พักอยู่บ้านจริง ๆ
พอเขาอาบน้ำเสร็จกลับเข้าห้อง หนิงซีก็แต่งหน้าเต็มขั้น ใส่เสื้อสายเดี่ยวกับกระโปรงสั้นจี๋ พร้อมจะเปิดไลฟ์สตรีม
“ในเมื่อเธอไม่มีปัญญาหาเงินเลี้ยงครอบครัวเลี้ยงฉัน ฉันก็ให้ผู้ชายคนอื่นเลี้ยงแทน”
คำพูดนี้ ทำให้ศักดิ์ศรีลูกผู้ชายของ贺恪舟ตกต่ำถึงขีดสุด
คลิก เสียงเบา ๆ ประตูค่อย ๆ ปิดลง ปิดกั้นสายตาจากภายนอกทั้งหมด
หนิงซีคิดว่า เขาคงจะเชื่อในสิ่งที่เธอพูด และไปพักผ่อนแล้ว
ปวดท้องมาก จะลุกก็ไม่ใช่ จะนั่งก็ไม่เชิง
รอบข้างเงียบกริบ
หนิงซียื่นมือไปกดปุ่มชักโครก ลืมไปว่าตัวเองต่อเล็บยาว บาดจนสะดุ้งโหยง
กดชักโครก เปลี่ยนผ้าอนามัยแผ่นใหม่ ดึงกระโปรงขึ้นใส่ใหม่ ล้วนยากลำบากแทบคลั่ง
ไอ้เล็บนี่ สวยก็สวยจริง แต่ไม่สะดวกเอาเสียเลย!
ราวกับอาวุธทรมานเพื่อความงาม
เธอประคองท้อง ค่อย ๆ คลานออกมาทีละนิด
ออกมาถึงห้องนั่งเล่นและห้องนอนก็ไม่เห็นแม้แต่เงา贺恪舟
หนิงซีหมดหวัง
贺恪舟ออกไปส่งอาหารแล้ว
ทั้งความรกรุงรังในบ้านและกลิ่นเปรี้ยวจากกล่องอาหารบนโต๊ะ ทำให้หัวคิ้วเธอขมวดแน่น
กลิ่นเนื้อดิบเปรี้ยว ๆ นั้น มันตามติดตัวเธอตลอดเวลา
“อ้วก…”
เธอจับจมูก ค้นหากล่องยาสามัญที่贺恪舟ซื้อยาแก้ปวดให้กับเจ้าของร่างเดิม กินโดยไม่แม้แต่จะหาเปล่า ทำให้กลืนลงคอเลย
เจ้าของร่างเชื่อว่ากินยาแก้ปวดไม่ดีต่อสุขภาพ ทุกครั้งที่ปวดท้องเมนส์ ก็จะอดทนแบบนี้ หรือแม้แต่โทษว่า贺恪舟ที่ซื้อยาให้เป็นการทำร้ายเธอ
หนิงซีทนทุกข์ทรมานแบบนี้ไม่ไหว
ตอนนี้จะทนจนตายอยู่แล้ว ยังจะมีหน้าไปคิดถึงอนาคตอีก
กินยาแก้ปวดเสร็จ หนิงซีก็คลานเข้าไปในห้องน้ำ
เธอนั่งลงบนโถส้วม รอให้ยาออกฤทธิ์
ยาออกฤทธิ์ช้าเหลือเกิน เธอร้องไห้ไปพลางสบถไปพลาง
“แกเจ๋งนัก ก็ปวดฉันให้ตายไปเลยสิ”
“ถ้าปวดไม่ตาย คนตายน่ะก็คือแก”
“ทำไมกัน ผู้หญิงถึงไม่สระผมไม่อาบน้ำเป็นครึ่งเดือนได้!”
“ฉันจะถูกกลิ่นตัวเองเหม็นตายอยู่แล้ว”
“ฮือ ๆ ๆ”
“ฉันยอมสละอายุขัยสิบปี แลกให้ผู้หญิงทุกคนในโลกไม่ต้องปวดประจำเดือน”
หนิงซีร้องไห้จนหมดแรง อ้วกจนหมดแรง สบถจนหมดแรง
ในที่สุดยาก็ออกฤทธิ์
เธอรีบถอดเสื้อผ้าออกอย่างรวดเร็ว เปิดฝักบัว ไม่สนแล้วว่าตัวเองยังมีเลือดไหลอยู่
การอาบน้ำครั้งนี้ เธออาบอยู่นานมาก จนกระทั่งทุกตารางนิ้วของผิวถูจนเป็นสีแดง
ผมเปียกถูกห่อไว้ในผ้าซับผม เธอสวมเพียงผ้าขนหนูสีขาวเส้นเดียวที่มีอยู่ ผ่อนคลายขึ้นมานิดหน่อย
เธอเดินเข้าไปในห้องนอนของเจ้าของร่างกับ贺恪舟เพื่อหาเสื้อผ้าเปลี่ยน
ในห้องนอน รกยิ่งกว่าห้องนั่งเล่นเสียอีก
บนเตียงกองพะเนินด้วยเสื้อผ้ายับยู่ยี่ ขนมที่แกะซองแล้วรวมทั้งขนมเส้น วางเกลื่อนกลาดอยู่บนเตียง
บนผ้าปูที่นอนสีชมพู มีคราบเลือดประจำเดือนแห้งกรังอยู่
น้ำหอมผสมกับกลิ่นขนมเส้น ทำให้หนิงซีสำลักออกมาอีกครั้ง
ในห้องนอน จุดเดียวที่พอมีที่ว่างให้เธอยืนได้ คือเบาะโยคะสีดำใต้ผ้าม่าน
นั่นคือที่ที่贺恪舟ใช้นอน
เจ้าของร่างเกลียดที่ทุกครั้ง贺恪舟กลับจากอู่รถ เหงื่อบนตัวผสมกับกลิ่นน้ำมันเครื่อง เธอไม่เคยยอมให้เขาขึ้นมานอนบนเตียง
ไม่เคยคิดเลยว่าสภาพสุขอนามัยของตัวเอง แย่และสกปรกที่สุด
เข้มงวดกับคนอื่น อะลุ่มอล่วยกับตัวเอง
ทุกครั้งที่贺恪舟ทำความสะอาดบ้าน จัดห้องให้ เธอหาของไม่เจอ ก็จะโกรธ
ดังนั้นหลังจากนั้นมา เพื่อให้เธอโมโหน้อยลง โกรธน้อยลง ส่วนใหญ่贺恪舟เลยยอมตามใจเธอ
นี่ไม่ใช่ที่อยู่ของคนเลย เรียกว่าเล้าหมูก็ไม่ผิด
มีคนใช้ชีวิตแบบนี้ได้ยังไง
หนิงซีค้นตู้เสื้อผ้าที่รกหาตัวที่ไม่มีลวดลายฉูดฉาด ได้เสื้อยืดสีขาวมาตัวหนึ่ง
ก่อนใส่ เธอกอดก้มลงดม ไม่ได้กลิ่นแปลก ๆ จึงวางใจหยิบมาใส่
เสื้อผ้าของเจ้าของร่างเดิม เธอหากางเกงไม่ได้สักตัว ปลงตกแล้วหยิบกระโปรงสั้นพลีทสีดำมาใส่แทน
ทุกอย่างในสายตาล้วนกัดกร่อนดวงตาเธอ
เมื่อทนดูไม่ได้ ก็ลงมือเลยละกัน
โชคดีที่ยังมีอุปกรณ์ทำความสะอาดพื้นฐาน
เธอยังพบน้ำยาฆ่าเชื้อเดทตอลขวดใหญ่ที่ยังไม่เปิดใช้อีกด้วย
น่าจะเป็น贺恪舟ซื้อมา
หนิงซีเก็บขยะและกล่องอาหารทั้งหมดไปกองไว้นอกประตู เตรียมทำความสะอาดเสร็จแล้วค่อยทิ้ง
สายตาเธอหยุดอยู่ที่ห้องนอนหลักที่ล็อกกุญแจไว้สองสามวิ
พระเอกช่างมีน้ำใจต่อ贺恪舟จริง ๆ
ยอมขดตัวเองนอนในโกดังอู่รถทุกคืน โดยไม่เคยบอกให้贺恪舟พาเธอย้ายออกไป
แต่นั่นกลับทำให้เจ้าของร่างโลภและไม่รู้จักพอหนักขึ้น
หนิงซีทำความสะอาดห้องนอนและห้องนั่งเล่นเรียบร้อย หลังแทบจะเหยียดตรงไม่ได้แล้ว
เธอใช้แอลกอฮอล์ฉีดพ่นทั่วบ้านทั้งข้างในและข้างนอก
รอให้กลิ่นจางลงพอสมควร เธอก็หาโคโลญจ์กลิ่นอ่อน ขวดหนึ่ง ฉีดหนึ่งปั๊ม
น้ำหอมเป็นของแท้ กลิ่นไม่ได้ถูก กลิ่นหอมดอกไม้ผลไม้อ่อน ๆ
กองกล่องพัสดุที่สูงเท่าภูเขา ถูกเธอแยกประเภทจัดเก็บไว้ที่ตำแหน่งติดกับผนัง
สุดท้าย คือหายนะบนเตียง
ดึงผ้าปูที่นอนและปลอกผ้าห่มที่เปื้อน รวมถึงเสื้อผ้าที่ถอดกองไว้ไม่ได้ซักใส่ตะกร้าผ้า
เธอหาผ้าห่มและผ้าปูชุดใหม่อยู่นานในตู้เสื้อผ้าที่แน่นขนัดถึงจะเจอ
เธอตรวจสอบและดมอีกครั้งก่อนจะกล้าเปลี่ยน
หาปลอกหมอนไม่พบ
เธอเลยยัดหมอนขนนกรูปเมฆสีชมพูที่เหลือง ๆ บนเตียงใส่ถุงขยะดำไปเลย
หนิงซียืนเท้าสะเอวในห้อง จ้องมองความสะอาดและสว่างสดใสของห้องนั่งเล่นและห้องนอนที่กลับมา ยิ้มเล็กน้อย
วันนี้เอาแค่นี้ก่อน
เธอฮัมเพลง ถือถุงขยะในห้อง เตรียมจะไปทิ้งขยะ
เสียงกดรหัสผ่านดังมาจากหน้าประตู
หนิงซีเปิดประตูก่อน
ผู้ชายที่กำลังจะเปิดประตูเข้า เห็นกองขยะหน้าห้องก็รู้สึกรำคาญ พอเงยหน้ามองก็เห็นเธอ แววตาทั้งรังเกียจและเย็นชา
หนิงซียังไม่ทันหุบรอยยิ้มที่มุมปาก
สายตาไม่ทันตั้งตัวมาประสานกับผู้ชาย เธอตะลึงไป
ผู้ชายกับหนิงซีต่างก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าวพร้อมกัน
ผู้ชายชนกับเธอ แทบจะไม่คิดอะไรและเตรียมจะเดินจากไป
ขณะที่หนิงซีหลีกทางให้เขาเข้ามา
ประตูที่เปิดอ้าอยู่ ทำให้เมิ่งอีเจินมองเห็นบ้านที่ตัวเองไม่ได้กลับมาเกือบเดือน
สะอาด เป็นระเบียบ และสว่างสดใสอย่างไม่คาดคิด
ภายในห้อง มีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยอยู่
แปลกดี ที่ไม่ได้เหม็น