ตอนที่ 3 เจอคนไม่ดี
หนิงซีเห็นเขาไม่คิดจะเข้ามา จึงเบี่ยงตัวออกไป
ในใจแอบทึ่ง สมกับเป็นพระเอกของนิยาย ไม่ว่าจะหน้าตาหรือท่วงท่าสง่างาม มองแล้วละสายตาได้ยากจริงๆ
ความสง่าเยือกเย็นที่แทรกซึมอยู่ในกระดูกแบบนั้น ครอบครัวธรรมดาคงเลี้ยงดูออกมาไม่ได้
เธอก้มลงเก็บถุงขยะที่กองตามทางเดิน เหลือบมองเมิ่งอีเจินแวบหนึ่ง "คุณไม่เข้ามาเหรอ"
ความรำคาญที่เขามีต่อเธอมันถึงขีดสุดแล้ว ดูออกง่ายๆ ด้วยสายตา
ตอนนี้เธอคือหนิงซีที่เปลี่ยนดวงจิตข้างในแล้ว จะให้เหมือนหนิงซีคนเดิมที่เห็นเมิ่งอีเจินเป็นไม่ได้ รุ่มร้อนจะพุ่งเข้าใส่ตลอด เป็นไปไม่ได้
ความปกติของหนิงซี กลับทำให้เมิ่งอีเจินรู้สึกว่าผิดปกติ
เขาขมวดคิ้ว คิดว่าผู้หญิงคนนี้เปลี่ยนนิสัยกะทันหันได้ยังไง
เสียงผู้หญิงที่ลอยเข้าหู ปราศจากความจงใจยั่วเย้าแบบแต่ก่อน น้ำเสียงหวานใสนุ่มนวล มีความอบอุ่นเพิ่มขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
เมิ่งอีเจินเงยหน้าขึ้นน้อยๆ แววตาที่พิจารณาพร้อมกับความระแวดระวัง
ที่เขากลับมาครั้งนี้ เดิมตั้งใจจะให้贺恪舟เอาของที่ต้องใช้ลงไปส่งให้ที่ข้างล่าง โทรไปถึงรู้ว่าเขากำลังวิ่งส่งอาหารอยู่ข้างนอก
ค่าแรงที่เขาให้贺恪舟น่ะเพียงพอให้เขาใช้ชีวิตในซินเฉิงได้ แต่ถ้าจะเลี้ยงแฟนสาวด้วยก็อาจจะไม่พอแล้ว
เพราะรู้ว่าเขามีความกดดัน ทุกครั้งที่贺恪舟โอนค่าเช่ามาให้เอง เขาก็คืนกลับไปหมด บอกแค่ว่าให้เขาจดไว้ก่อน รอให้การเงินไม่ฝืดเคืองนักค่อยคืนก็ได้
เมิ่งอีเจินหลีกทางให้ สายตาที่มองหนิงซีไม่ต่างจากมองถุงขยะในมือเธอ
หนิงซีทนทุกข์ในใจ น้ำใจจากคนรอบตัวที่คนเดิมสร้างไว้ ล้วนถูกเธอทำลายเกลี้ยง
ใครเห็นใครก็เอือม
ถุงขยะมากเกิน นิ้วหนิงซีถูกบีบจนเจ็บ
เธอรู้จักกาลเทศะดี ไม่ขวางหูขวางตาอยู่ที่นี่อีก
เมิ่งอีเจินจ้องเขม็งที่มือทั้งสองของผู้หญิงที่หิ้วถุงขยะเจ็ดแปดใบ ร่างเล็กบางนั่น แทบจะถูกถุงขยะกลืนหายไป
"ฉันเอาของแล้วก็ไป"
หนิงซีกดลิฟต์อย่างทุลักทุเล หันกลับมามองเขา
ฟังออกว่าเสียงเขาเย็นชา แต่ก็ไม่ได้มองเธอเป็นอากาศธาตุเสียทีเดียว
"ที่นี่คือบ้านคุณ คุณไม่ต้องบอกฉันแบบนี้หรอก"
ต่อให้ใครก็ตามพูดคำนี้ เมิ่งอีเจินก็ไม่แปลกใจ
แต่คำนี้เป็นคำพูดจากปากหนิงซี
เขาพิงกำแพงอย่างเกียจคร้าน อยากดูว่าผู้หญิงคนนี้จะไปทิ้งขยะจริงหรือเปล่า
ประตูลิฟต์ค่อยๆ เปิดออก หนิงซีไม่หยุด ก้มตัวรวบรวมกำลังหิ้วขยะเข้าลิฟต์ไป
ประตูลิฟต์ปิดลง เลขชั้นเริ่มกระโดด
เมิ่งอีเจินเห็นเธอไปทิ้งขยะจริงๆ ก็คลายคิ้ว โล่งอก
เขากลับเข้าห้อง หาถุงครอบรองเท้าในตู้รองเท้าใส่แล้ว เดินตรงไปห้องนอนใหญ่ กดรหัสเข้าห้อง
หนิงซีทิ้งขยะเสร็จ ไม่รีบกลับขึ้นไป
เมิ่งอีเจินแทบจะเขียนลงบนหน้าเลยว่าไม่อยากเจอเธอ ว่าเขาอดทนเธออยู่
ในความทรงจำ ขอแค่มีโอกาสเจอเมิ่งอีเจิน คนเดิมจะใส่เสื้อบางโป๊ จงใจล้มลงบนตัวเขา สร้างโอกาสสัมผัสใกล้ชิด
ทุกครั้ง ไม่เคยสำเร็จเลย แถมยังสร้างเรื่องน่าอับอายให้ตัวเองและ贺恪舟หลายต่อหลายครั้ง
"เฮ้อ"
หนิงซีถอนหายใจเศร้าๆ
พอแล้ว ไม่อยากจำอะไรอีก
ตรงหน้าเริ่มมืดเป็นพักๆ ขาก็อ่อน
"จะเป็นไปได้ไง แค่เดินไม่กี่ก้าว ทิ้งขยะ ร่างกายนี้ก็ไม่ไหวแล้ว?"
หนิงซีทนไม่ไหว นั่งยองๆ ข้างถังขยะ เตรียมรอให้ดีขึ้นก่อนค่อยลุก
รู้สึกว่ามีคนกำลังจ้องเธออยู่ เธอเงยหน้าขึ้นนิดหน่อย
อย่างไม่ได้ตั้งตัว สบตากับชายอ้วนเตี้ยสวมเสื้อยืดอาบิบาสสีขาว
ชายคนนั้นแทะแตงโมอยู่ครึ่งลูก น้ำแตงโมไหลย้อยตามมุมปากเปื้อนเสื้อ สายตาหื่นกามจ้องเขม็งที่ขาใต้ชายกระโปรงเธอ
หนิงซีขมวดคิ้ว ลุกขึ้นยืน
เธอลืมไปว่าตัวเองใส่กระโปรงสั้น พอไปนั่งยองๆ อย่างนั้น ก็ต้องเห็นข้างในแน่
ชายคนนั้นโยนเปลือกแตงโมที่แทะเกลี้ยงลงในถังขยะ มือเหนียวๆ เช็ดกับเสื้อแรงๆ สายตามองเธออย่างลามกตรงๆ "เท่าไหร่ ถึงจะให้เก็บเธอไปนอนด้วยคืนนึง?"
เขาจ้องผู้หญิงที่ยืนเหม่อข้างถังขยะอยู่นานแล้ว
หุ่นกับหน้าตาของผู้หญิง ยั่วจนละสายตาไม่ได้
ผู้หญิงคนนึง ดึกดื่นแล้วยังใส่กระโปรงสั้นเดินเตร่ในหมู่บ้าน บอกไม่ถูกว่าจะใช่ผู้หญิงแบบนั้นหรือเปล่า
คำพูดของชายคนนั้น ทำให้หนิงซีคลื่นไส้อยากอ้วก
เธอทำหน้าบึ้ง "ไสหัวไปไกลๆ"
ชายคนนั้นมองไปรอบๆ ไม่เห็นคนเดินถนน ก็ยิ่งกล้าใหญ่มากขึ้น
เขายื่นมือออกไปจะดึงหนิงซี
หนิงซีตอบสนองเร็ว หมุนตัววิ่ง
เสียงฝีเท้าชายคนนั้นหนักแน่น แต่ความเร็วกลับเร็วมาก
หนิงซีลากสังขารร่างกายไม่เอาไหนนี่ วิ่งก็ไม่เร็ว ได้แต่ตะโกนสุดเสียงว่า "ช่วยด้วย"
ในหมู่บ้านเงียบสงบ ไม่เห็นรปภ. เลย
ชายอ้วนเตี้ยจ้องเป๋งที่กระโปรงสั้นพลิ้วไหวกับขายาวเรียวเพราะการวิ่งของผู้หญิง
เขากลืนน้ำลาย ตะโกนใส่ผู้หญิงว่า "แกเปิดราคามาเลย ฉันมีเงิน ออกมาทำอาชีพนี้แล้ว อย่าทำเป็นถือตัว"
หนิงซีหอบหายใจแรง สองขาอ่อนล้า ในอกแทบจะระเบิด ในคอมีกลิ่นคาวหวานคล้ายสนิม
แสงจ้าที่ปรากฏข้างหน้า ทำให้เท้าที่หนักอึ้งราวกับมีตะกั่วของหนิงซีก้าวเดินต่อไปได้อีกครั้ง
"มีคนโรคจิต ช่วยด้วย!"
ดวงตาหนิงซีถูกแสงจ้าจากไฟรถจักรยานไฟฟ้าเสียดแทงจนน้ำตาไหล มองไม่เห็นเลยว่าคนขี่คือใคร
"เอี๊ยด--"
เสียงเบรกแหลมคมทำลายความเงียบในหมู่บ้าน ยางรถเสียดพื้น ส่งเสียงดังทื่อๆ
หนิงซีหมดแรง ล้มกระแทกลงกับพื้น
ฝ่ามือกับเข่าเสียดกับพื้น ปวดแสบจนถึงทรวงใน
ชายอ้วนเตี้ยยกมือป้องแสงนิดหน่อย ลมหายใจพ่นออกทางจมูก "ฉันให้แก 900 แกนอนกับฉันคืนนึง"
เสียงดังมาก ดูถูกและมั่นใจ
เหมือนแน่ใจว่าเธอทำอาชีพนี้จริงๆ
贺恪舟น่ะ ได้ยินเสียงหนิงซีร้องขอความช่วยเหลือ เลยขี่จักรยานไฟฟ้าเร่งความเร็วพุ่งเข้ามา
เขาทิ้งจักรยานไฟฟ้าในมือ ขมวดคิ้ว อัดเข้าที่หน้าอ้วนๆ ของชายคนนั้นหนึ่งหมัด
ชายคนนั้นร้องด้วยความเจ็บปวด ถูกหมัดนี้ชกจนกระเด็นเข้าไปในแปลงดอกไม้
贺恪舟จับผมชายคนนั้น กดหน้าลงไปกับพื้นถูไถ
หนิงซีใช้แขนเสื้อเช็ดตาคร่าวๆ เห็นแผ่นหลังที่คุ้นตา จิตใจที่เครียดเกร็งพลันคลายลงทันที
เธอขยับริมฝีปาก เรียก "贺恪舟"
贺恪舟ให้เพียงแผ่นหลังเงียบงันแก่เธอ ไม่แม้แต่จะหันกลับมามองเธอ
เสียงร้องโหยหวนน่าเวทนา เรียกความสนใจจากรปภ.ที่ลาดตระเวนในหมู่บ้านให้เข้ามา
หนิงซีโกรธจนตาจะระเบิด เธอเพิ่งตะโกนสุดเสียงจนคอแทบแตก รปภ.ไม่เห็นมา
เธอยังไม่ทันอ้าปาก ก็ถูกสายตาที่เหลือบมองมาอย่างไม่แยแสของรปภ.กับการขี่รถวนหนึ่งรอบแล้วไปซะ งงไปเลย
ก่อนรปภ.ไป เตือน贺恪舟ว่า "อย่าลงมือรุนแรงนัก สั่งสอนพอแล้วก็พาแฟนนายกลับไปเถอะ ดึกดื่นป่านนี้ รู้ตัวว่าไม่ปลอดภัย ยังออกมาเดินเร่ร่อนอีก"
贺恪舟ปล่อยผมชายคนนั้น ไม่สนใจหญ้าและพื้นซึ่งเปื้อนเลือด
หนิงซีสบเข้ากับดวงตามืดดำของเขา อยากจะอ้าปากอธิบาย แต่ก็ถูกแววตาที่จมลึกอ่อนล้าของเขาทำให้หวาด
贺恪舟ยกรถจักรยานไฟฟ้าที่ล้มอยู่กับพื้นขึ้น
หนิงซีเดินกะเผลกมาอยู่ตรงหน้าเขา เธออยากจะบอกว่าตัวเองแค่ลงมาทิ้งขยะแป๊บเดียว ก็ถูกคนจับจ้องอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย เธอไม่ได้สุ่มยั่วยวนใคร แถมไม่ได้ทำพฤติกรรมอะไรที่ไม่เหมาะสม
ในความทรงจำ สภาพแบบนี้ เดือนนี้ เกิดแล้วสามครั้ง
นี่คือครั้งที่สี่
สามครั้งก่อน ถูกคุกคาม เหตุผลหลักเกินครึ่งคือคนเดิมตอนดึกในหมู่บ้าน ไปคุยกับผู้ชายแปลกหน้ามั่ว รับบุหรี่กับน้ำจากมือผู้ชายแปลกหน้า
贺恪舟จ้องดวงตาเธอที่พยายามกลั้นน้ำตา สายตาเลื่อนไปที่เข่าที่ถลอก เสียงแหบพร่าอ่อนล้า "คืนนี้ ผมแบกคุณไม่ไหวแล้ว คุณขึ้นมานั่งสิ"
หนิงซีฝืนทนเจ็บ ตะแคงนั่งบนรถด้านหลังเขา
贺恪舟ขี่จักรยานไฟฟ้า ไปส่งเธอถึงหน้าประตูก่อน แล้วเข้ารอขึ้นลิฟต์อีกรอบ ลงไปข้างล่าง
วินาทีที่ประตูลิฟต์ปิดลง เขาเห็นแผ่นหลังของหนิงซีที่เดินเข้าห้องไปอย่างเงียบๆ
คืนนี้ หนิงซี ทำให้贺恪舟รู้สึกแปลก
ครั้งแรก ที่เธอโดนรังแก แต่ไม่ร้องไห้ ไม่โวยวาย บาดเจ็บแล้ว ก็ไม่มาโทษเขา ด่าเขา ตีเขา
รอให้贺恪舟ซื้อยาฆ่าเชื้อกับพลาสเตอร์ปิดแผลกลับมา ก็ถูกความสะอาด เป็นระเบียบในบ้านทำให้ประหลาดใจ
ถ้าไม่ใช่เพราะหนิงซีกอดเข่า อยู่บนโซฟา ดวงตาแดงเรื่อมองมาที่เขา เขาก็สงสัยว่าตัวเองเข้าผิดที่หรือเปล่า
มือขวาของชายหนุ่มถือถุงพลาสติกสองใบ ใบหนึ่งเขียนว่าร้านยาเหลียนซิน อีกใบเขียนว่าร้านสะดวกซื้อหลินฮุ่ย มือซ้ายถือชานมหนึ่งแก้ว
เขาวางชานมลงในสายตาหนิงซี
หนิงซีไม่ไปหยิบชานมแก้วนั้น แต่มองไปที่贺恪舟อย่างตั้งใจ "ฉันลงไปข้างล่างตอนดึกน่ะ เพื่อไปทิ้งขยะ ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าแค่ทิ้งขยะก็ยังถูกคนไม่ดีจับจ้อง"
ถ้าประโยคนี้ พูดตอนที่ช่วยหนิงซีไว้ หนิงซีบอกเขาอย่างนั้น贺恪舟อาจจะไม่รู้สึกอะไรในใจด้วยซ้ำ ถึงขั้นไม่เชื่อว่าเธอลงไปทิ้งขยะ
ความสะอาดและเป็นระเบียบในบ้าน ทำให้贺恪舟รู้ว่าครั้งนี้หนิงซีไม่ได้โกหก
贺恪舟เปิดถุงร้านยาเหลียนซิน หยิบยาฆ่าเชื้อกับพลาสเตอร์ปิดแผลออกมาจากข้างใน
บาดแผลที่เข่าของหนิงซี ถูกมือที่ชำนาญของชายหนุ่มจัดการอย่างดี
เธอแบฝ่ามือขวาให้贺恪舟ดู ให้เขาเห็นรอยถลอกบนนั้น