กล่าวจบ ชุนซิ่งก็ไม่รอให้อีกฝ่ายซักถามต่อ รีบอุ้มข้าวของกลับเรือนของตนอย่างรวดเร็ว
จนกระทั่งประตูเรือนปิดลง นางจึงค่อยผ่อนลมหายใจยาว งานนี้ช่างยิ่งทำยิ่งลำบากเสียจริง
เมื่อก่อนคุณหนูอย่างมากก็แค่อาละวาดเอาแต่ใจอยู่บ้าง แต่ตอนนี้กลับเริ่มเตรียมตัวแอบหนีตั้งแต่วันแรกที่ถูกกักบริเวณ
นางซึ่งเป็นสาวใช้คนสนิทแทบต้องกลุ้มใจจนหัวใจแตกสลาย
ทว่าเซี่ยเจาฝานกลับไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด พอเห็นชุนซิ่งกลับมา นางก็มีชีวิตชีวาขึ้นทันที ยื่นมือไปรับห่อผ้านั้นมา
เปิดดูแล้วก็เห็นชุดบุรุษสีขาวนวลจันทร์อยู่ข้างใน
เสื้อผ้าชุดนี้ซื้อมาโดยวัดตามรูปร่างของนางในตอนนี้โดยเฉพาะ แม้แบบจะไม่หรูหรา แต่เรียบสะอาดและคล่องตัว สวมออกไปข้างนอกก็ไม่สะดุดตาเกินไป
เซี่ยเจาฝานยกชุดขึ้นทาบตัวดู ก่อนเบ้ปากอย่างไม่พอใจ
“ชุนซิ่ง สายตาเลือกของเจ้านี่ใช้ไม่ได้จริง ๆ”
ชุนซิ่ง “……”
“เสื้อผ้าแบบนี้จะขับให้คุณชายผู้นี้ดูสง่างามหล่อเหลาได้อย่างไร?”
ชุนซิ่งแอบมองคุณหนูของตน ผิวเนียนดุจหยก คิ้วตางดงาม รูปร่างบอบบาง มองอย่างไรก็เป็นหญิงสาวแสนอ่อนหวาน งามประหนึ่งเซียนธิดา
สง่างามหล่อเหลา?
นางมองไม่เห็นแม้แต่น้อย
แต่เมื่อนึกถึงชีวิตน้อย ๆ ของตนในตอนนี้ ชุนซิ่งก็เลือกปิดปากในที่สุด ทำได้เพียงยอมรับเงียบ ๆ ในใจว่าตนมีสายตาเลือกของไม่ดี
ใครใช้ให้กำปั้นคุณหนูใหญ่ที่สุดเล่า?
เซี่ยเจาฝานเริ่มพินิจชุดบุรุษอย่างกระตือรือร้นไปแล้ว ถึงกับจินตนาการภาพตนเองสวมชุดนี้แล้วเดินออกจากจวนอัครมหาเสนาบดีอย่างผึ่งผาย