เซี่ยเจาฝานซึ่งซ่อนตัวดูเรื่องสนุกอยู่ในที่ลับมาตั้งแต่ต้น ตอนนี้ยิ้มจนดวงตาโค้งเป็นเสี้ยวพระจันทร์แล้ว
“ฮ่า ๆ!”
นางเกือบกลั้นเสียงหัวเราะไว้ไม่อยู่ พี่เขยราคาถูกคนนี้ ปกติไม่ใช่โอหังนักหรือไร? เอะอะก็ทำท่าราวกับไม่เห็นหัวใครทั้งนั้น
คราวนี้เป็นอย่างไรเล่า
“ท่านอ๋องผู้โอหังงั้นหรือ?”
เซี่ยเจาฝานยกมือปิดปาก กลั้นหัวเราะอย่างลำพองใจ
“คอยดูเถอะ ต่อไปยังจะกล้าโอหังต่อหน้าข้าอีกหรือไม่?”
นางถึงกับเริ่มตั้งตารอพบอ๋องฉินครั้งหน้าแล้ว จะได้หาวิธีแกล้งอีกฝ่ายสักครั้ง รับรองว่าทำให้เขาจดจำไปชั่วชีวิต
พอนึกถึงภาพนั้น นางก็รู้สึกว่าการมาเยือนวังหลวงคืนนี้สมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น ฮัมเพลงกลับห้องของตนอย่างอารมณ์ดี
สาวใช้สองคนหลับสนิทไปนานแล้ว ภายในห้องเงียบสงัด ส่วนเซี่ยจิ่นอี๋ที่อยู่ห้องข้าง ๆ ก็ดูท่าจะเตรียมเข้านอนเช่นกัน ไม่รู้เลยว่าองค์ชายคนรักของตนเพิ่งประสบเคราะห์ร้ายไม่คาดฝันอย่างไร้ที่มา
ยิ่งไม่รู้ว่าตัวการก่อเรื่องกำลังพักอยู่ห้องข้าง ๆ ตนในเวลานี้
เซี่ยเจาฝานนอนอยู่บนเตียง ทว่ากลับนอนไม่หลับเสียที การไปวังหลวงคืนนี้ช่างเร้าใจสำหรับนางเหลือเกิน
รวมสองชาติที่ผ่านมา เรื่องที่นางเคยทำเกินเลยที่สุดก็คงยังไม่บ้าระห่ำเท่าคืนนี้
บุกวังหลวงยามวิกาล ปล้นคลังหลวง ลอบตีทหารองครักษ์จนสลบ แถมยังซัดยอดฝีมือระดับปรมาจารย์จนกระอักเลือด สุดท้ายยังเล่นงานอ๋องฉินจากระยะไกลอีกด้วย
เมื่อนึกถึงเรื่องเหล่านี้ แม้แต่เซี่ยเจาฝานเองก็ยังรู้สึกเหลือเชื่อ