ทว่าในเวลานี้ ชั้นสองของหอเมามายเซียนถูกการต่อสู้ระหว่างยอดฝีมือทั้งสองก่อนหน้านี้ทำให้พังยับเยิน พื้นที่ที่พอจะยืนได้ก็มีไม่มากอยู่แล้ว ยิ่งผู้คนพากันกรูเข้ามา ก็ยิ่งดูแออัด
อ๋องฉินยกมือห้ามทุกคน
「ไม่ต้องสนใจข้า」
น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบลง แววสังหารในดวงตาเข้มข้น
「ก็แค่พวกหนูขี้ขลาดที่ลอบโจมตีเท่านั้น สั่งการกองกำลังรักษาเมือง ปิดประตูเมืองหลวงทุกแห่งเดี๋ยวนี้ ข้าจะทำให้พวกมันเข้ามาได้วันนี้ แต่ไม่มีชีวิตออกไป!」
สิ้นเสียง อ๋องฉินก็ทะยานร่างขึ้นทันที
เงาร่างของเขาพุ่งไปยังชายคาที่อยู่ไกลออกไปดุจสายฟ้าสีดำ กระทั่งดาบคู่กายก็ชักออกจากฝักเป็นครั้งแรก
ตอนประมือกับชายหนุ่มเมื่อครู่ เขาไม่เคยใช้อาวุธเลยสักครั้ง แสดงให้เห็นว่ามั่นใจในวรยุทธ์ของตนถึงเพียงใด
แต่ยามนี้เมื่อต้องเผชิญหน้ากับมือธนูลึกลับผู้นี้ เขากลับชักดาบออกมาโดยตรง เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายล้ำเส้นที่เขายอมรับได้แล้ว
บนหลังคาไกลออกไป เงาร่างหนึ่งดูเหมือนจะรออยู่ที่นั่นมานานแล้ว เมื่อเห็นอ๋องฉินไล่ตามมา นางไม่เพียงไม่หนี กลับขึ้นสายธนูและวางลูกศรอีกครั้ง
「เคร้ง!」
สายธนูสั่นสะเทือน
ลูกศรสามดอกพุ่งออกจากคันธนูแทบจะพร้อมกัน
ลูกศรแหวกเวหาไปตามวิถีประหลาดยิ่ง ไม่ได้พุ่งเข้าใส่อ๋องฉินตรง ๆ กลับปิดทางหลบหลีกที่เป็นไปได้ของเขาไว้หลายทิศ ทั้งยังคาดเดาเส้นทางเคลื่อนไหวถัดไปของเขาเอาไว้ล่วงหน้า
ในที่สุดแววชื่นชมอย่างแท้จริงก็วาบผ่านดวงตาอ๋องฉิน