แม้ตอนนี้เซี่ยเจาฝานจะสวมชุดบุรุษ แต่ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ไม่ถึงขั้นที่ใครจะดูไม่ออกตั้งแต่แรกเห็น
หรือว่าฝีมือปลอมตัวเป็นชายของฉันจะยอดเยี่ยมขนาดนั้นจริง ๆ? หรือไม่ก็ตาของพระรูปนี้มีปัญหา?
พระหนุ่มเพียงยิ้มบาง ๆ
“ร่างกายก็เป็นเพียงเปลือกนอกเท่านั้น สิ่งสำคัญที่สุดคือวาสนาและความเข้าใจ มิได้เป็นอุปสรรคแต่อย่างใด”
ขณะกล่าวเช่นนั้น แววตาที่เขามองเซี่ยเจาฝานก็เปี่ยมความพึงพอใจขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
เซี่ยเจาฝานพลันสนใจขึ้นมา นางกวาดตามองพระรูปตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า ดวงตากลอกไปมาเล็กน้อย
“ท่านคงไม่ใช่พระปลอม คิดจะหลอกข้าไปขายหรอกกระมัง?”
พระหนุ่มคล้ายไม่คาดคิดว่านางจะถามเช่นนี้ จึงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา
“อุบาสกกล่าวล้อเล่นแล้ว อาตมามีนามธรรมว่าเหลี่ยวฝาน เป็นศิษย์วัดกั่นเอิน มีใบรับรองบวชอยู่ที่วัด ตรวจสอบได้ เป็นพระแท้แน่นอน”
“วัดกั่นเอิน?”
เมื่อได้ยินชื่อนี้ คิ้วของเซี่ยเจาฝานก็เลิกขึ้นเล็กน้อย
นางจำสถานที่แห่งนี้ได้จริง ๆ คราวก่อนตอนตามฮูหยินเสิ่นกับเซี่ยจิ่นอี๋ไปแก้บน นางเคยไปวัดกั่นเอินมาแล้ว เพียงแต่ครั้งนั้นทิ้งความทรงจำที่ไม่ค่อยดีนักไว้ให้
ดังนั้นเมื่อพระรูปนี้ปรากฏตัวขึ้นกะทันหัน ทั้งยังพูดเรื่องกายไร้มลทินโดยกำเนิด นางจึงระแวดระวังขึ้นหลายส่วน
“พระคุณเจ้า แม้ข้าจะไม่รู้ว่าท่านถูกใจอะไรในตัวข้า แต่ช่างน่าเสียดาย คุณหนูอย่างข้าไม่มีความคิดจะบวช”