เขาเป็นใครกันแน่? เหตุใดถึงได้กลั่นแกล้งเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า?
ที่น่ากลัวที่สุดคือ ทุกครั้งที่อีกฝ่ายลงมือก็ลึกลับไร้ร่องรอย เขาถึงกับไม่อาจระบุได้ด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายอยู่ที่ใด
ฝีมืออันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้มาจากไหนกัน? แล้วเหตุใดถึงได้จ้องเล่นงานเขาเพียงคนเดียว?
อ๋องฉินขบคิดจนแทบพลิกแผ่นดิน แต่ก็ยังนึกคำตอบไม่ออก
ส่วนเซี่ยเจาฝานที่อยู่ในรถม้า พอเห็นดวงตาของเขาแทบจะลุกเป็นไฟ ก็อารมณ์ดีขึ้นมาอย่างยิ่ง
นางถึงกับอดไม่ได้ที่จะแอบส่งกำลังใจให้พี่เขยกำมะลอผู้นี้ในใจ
ว่าที่พี่เขยในอนาคต สู้ต่อไปให้เต็มที่นะ! ไม่อย่างนั้นต่อไปเซียนหญิงอย่างฉันคงไม่มีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว
……
งานชมสวนของจวนกั๋วกงพิทักษ์แผ่นดินเป็นไปตามที่เซี่ยเจาฝานคาดไว้ทุกประการ
ฟังดูเหมือนเป็นงานชมสวน แต่แท้จริงแล้วบรรดาฮูหยินจากแต่ละตระกูลพาบุตรชายหญิงวัยออกเรือนมารวมตัวกัน อาศัยข้ออ้างอย่างชมบุปผา ชิมชา แต่งกลอน หรือล่องทะเลสาบ ให้หนุ่มสาวได้ทำความรู้จักกัน
หากทั้งสองฝ่ายถูกใจกัน บรรดาผู้ใหญ่ก็ย่อมมีเหตุผลที่จะหารือเรื่องต่อไป
เซี่ยเจาฝานมองหนุ่มสาวที่แต่งกายงดงามสะดุดตาเหล่านั้นแล้วอดขำในใจไม่ได้
นี่มันงานดูตัวครั้งใหญ่ชัด ๆ ยังอุตส่าห์ตั้งชื่อให้ไพเราะเสียขนาดนั้น
ทว่าไม่นานนางก็พบว่าวันนี้ตนดูเหมือนจะได้รับความสนใจมากกว่างานเลี้ยงชมบุปผาที่จวนองค์หญิงใหญ่คราวก่อนเสียอีก
ทันทีที่นางเดินตามฮูหยินเสิ่นเข้าไปในสวน สายตาหลายคู่ก็หันมาจับจ้อง
โดยเฉพาะเหล่าคุณชายหนุ่มที่เมื่อครู่ยังพูดคุยหัวเราะกับสหายอยู่ดี ๆ บัดนี้กลับคล้ายวิญญาณหลุดจากร่าง สายตาไล่ตามนางไปโดยไม่รู้ตัว