สำหรับชาวบ้านธรรมดา ใครจะได้เป็นฮ่องเต้ ใครจะครองแผ่นดิน หลายครั้งก็ไม่ได้สำคัญอย่างที่คิด
พวกเขาเพียงอยากมีชีวิตรอด ทว่าเมื่อทั้งเมืองถูกปิดล้อมอย่างเข้มงวด เสบียงอาหารก็กลายเป็นสิ่งล้ำค่าที่สุด
คนที่ไม่มีอาหารสำรองในบ้านเริ่มขาดแคลนเสบียงแล้ว ชาวบ้านจำนวนไม่น้อยทำได้เพียงประทังชีวิตด้วยธัญพืชหยาบที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด
ยามนี้ประตูเมืองปิดสนิท ต่อให้อยากออกไปยืมเสบียง ก็แทบเป็นไปไม่ได้
ทั่วทั้งเมืองหลวงกำลังเฝ้ารอ รอให้สงครามครั้งนี้ยุติลง
ส่วนสุดท้ายแล้วใครจะเป็นฝ่ายชนะ มาถึงตอนนี้หลายคนก็ไม่มีแก่ใจจะคิดถึงเรื่องนั้นแล้ว
ขอเพียงสงครามยุติลงและมีชีวิตรอดอย่างปลอดภัย สำหรับพวกเขาก็นับเป็นความปรารถนาอันสูงสุดแล้ว
เซี่ยเจาฝานนั่งอยู่ตรงขอบกำแพงเมืองสูงลิ่ว ขาเรียวเล็กทั้งสองห้อยอยู่กลางอากาศ ปลายเท้าแกว่งไกวเบา ๆ ตามแรงลม นางใช้สองมือเท้าคาง มองสนามรบอันโหดร้ายที่อยู่ไกลออกไปอย่างเงียบงัน
ลมแรงหอบควันดินปืนจากสนามรบพัดมา แม้จะอยู่ห่างไกล ก็ยังได้กลิ่นคาวเลือดชวนคลื่นเหียนในอากาศ
นางมองอยู่เนิ่นนาน ก่อนอดทอดถอนใจเบา ๆ ไม่ได้
“คาดเดาเรื่องราวในโลกนี้ยากจริง ๆ แนวเรื่องเปลี่ยนเร็วเกินไปแล้ว”
เมื่อไม่นานมานี้ นางยังศึกษาการหลอมโอสถ ครุ่นคิดว่าจะหาแต้มคุณสมบัติเพิ่มได้อย่างไร จะยกระดับการบำเพ็ญอย่างไร แล้วค่อย ๆ ลอบออกจากเมืองหลวงไปตามหาแหล่งทรัพยากรบำเพ็ญทั่วใต้หล้า
เดิมทีนางคิดว่าชีวิตหลังจากนี้คงเป็นการเก็บตัวหาแหล่งทรัพยากรอย่างเงียบ ๆ เพิ่มพูนพลังโดยไม่ให้ใครรู้ แล้วก็ถือโอกาสสำรวจดูว่าโลกใบนี้ซ่อนความลับไว้มากมายเพียงใด