เกิดเป็นคุณหนูกำมะลอ ฉันอัปแต้มจนกลายเป็นเซียน

ตอนที่ 104 เซียนหญิงเซี่ยท่องวังต้องห้ามยามราตรี

7 นาที· 1.6K คำ

ส่วนทหารองครักษ์ต้องห้ามแห่งนครหลวงที่ทำให้แม้แต่ยอดฝีมือยุทธภพทั่วไปยังหวาดหวั่น ในสายตานางก็แทบไม่ต่างจากหุ่นไม้

ไม่ใช่เพราะพวกเขาระมัดระวังไม่พอ แต่เป็นเพราะทั้งสองฝ่ายอยู่กันคนละระดับโดยสิ้นเชิง

ยิ่งไปกว่านั้น ใน《วิชาเบญจธาตุขั้นต้น》ยังบันทึกวิชาอำพรางขั้นพื้นฐานบางอย่างไว้ด้วย บัดนี้เซี่ยเจาฝานใช้มันออกมา แม้จะยังไม่ถึงขั้นล่องหนอย่างแท้จริง แต่ก็เพียงพอจะผสานลมหายใจและรูปร่างของตนให้กลมกลืนกับสภาพแวดล้อมโดยรอบ

วิธีนี้อาจได้ผลไม่มากนักกับผู้บำเพ็ญเซียน แต่สำหรับปุถุชนที่แม้แต่พลังวิญญาณก็ยังสัมผัสไม่ได้แล้ว แทบไม่ต่างจากการหายตัวไปในอากาศ

เซี่ยเจาฝานเดินทางผ่านกำแพงวัง หลังคาเรือน และลานต่าง ๆ ไปตลอดทาง ทหารองครักษ์ไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดปกติแม้แต่คนเดียว

จนถึงตอนนี้นางจึงค่อยวางใจได้อย่างแท้จริง

เดิมทีนางยังกังวลอยู่บ้าง หากโชคร้ายถูกยอดฝีมือองครักษ์ผู้มีสายตาเฉียบคมคนใดจับได้ คงทำได้แค่เปลี่ยนจากลอบขโมยเป็นปล้นชิง แล้วบุกฝ่าเข้าไปตรง ๆ

แต่ดูท่าแล้ว ตอนนี้คงไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้น

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ จะรีบร้อนไปทำไม?

ความกล้าของเซี่ยเจาฝานพลันเพิ่มขึ้นอีกมาก ถึงขั้นเริ่มเที่ยวชมพระราชวังที่ปกติแล้วนางไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึงอย่างสนอกสนใจ

เดินชมได้ไม่นาน นางก็พบปัญหาใหญ่ข้อหนึ่ง

พระราชวังกว้างใหญ่เกินไปจริง ๆ

ตำหนักแต่ละหลังทอดยาวต่อเนื่องไปในราตรี ศาลา หอสูง ระเบียงยาว และเรือนริมน้ำเชื่อมต่อถึงกัน ไกลออกไปยังมีประตูวัง ลานกว้าง ตลอดจนเรือนต่าง ๆ ที่ไม่รู้ว่าทอดไปถึงแห่งใด มองไปทางไหนก็เห็นแต่อาคารอันวิจิตรตระการตา

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป