ซูหานจ้องเฟยอี๋สีน้ำเงินบนโต๊ะชา พลางครุ่นคิดเงียบ ๆ
เขาจดจำข้อมูลทั้งหมดที่จางเต๋อฟู่เล่ามาทีละข้อ
หลังจากเงียบไปไม่กี่วินาที เขาก็เงยหน้ามองจางเต๋อฟู่
แล้วถามต่อ
“แล้วพ่อบ้านฟู่ ผู้ควบคุมจักรกลเทพเกิดขึ้นมาได้อย่างไร?”
พอได้ยินคำถามนี้ จางเต๋อฟู่ก็ยืดตัวนั่งตรง แล้วอธิบายอย่างจริงจัง
“ผู้ควบคุมจักรกลเทพต้องผ่านการปลุกพลังครับ”
“พูดได้ว่าทุกคนมีโอกาสเป็นผู้ควบคุมจักรกลเทพ ขอแค่ปลุกพลังสำเร็จ”
“ปลุกพลัง?” ซูหานทวนคำ
“ใช่ครับ” จางเต๋อฟู่พยักหน้า “ช่วงอายุที่ปลุกพลังได้คือ 16 ถึง 20 ปี”
“ถ้าเลยวัยนี้ไป ก็ไม่มีโอกาสอีกแล้ว”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงเริ่มระมัดระวังขึ้น
ถ้อยคำก็คลุมเครือกว่าเดิมเล็กน้อย
“ส่วนเรื่องวิธีปลุกพลังนั้นเกี่ยวข้องกับความลับของเบื้องบนและตระกูลใหญ่ต่าง ๆ”
“รายละเอียดผมพูดไม่สะดวกครับ”
จางเต๋อฟู่มองซูหาน สีหน้าจริงใจและเจือแววขอโทษ
“คุณซู เรื่องนี้สำคัญมาก ผมพูดมากกว่านี้ไม่ได้จริง ๆ”
“ต้องขออภัยอย่างยิ่ง หวังว่าคุณจะเข้าใจนะครับ”
สวีอวี้ที่อยู่ข้าง ๆ เงียบไปเช่นกัน
เธอก้มหน้า ท่าทีไม่ต่างกัน
เห็นได้ชัดว่าเรื่องนี้สำคัญเกินไป เธอเองก็ไม่กล้าเปิดเผย
ด้วยสถานะของซูหานในตอนนี้ ต่อให้แสดงพรสวรรค์ไร้เทียมทานออกมา เขาก็ยังไม่มีสิทธิ์รู้เรื่องนี้
ซูหานมองท่าทีของทั้งคู่ ก็เข้าใจเรื่องราวขึ้นมา
นี่เป็นความลับสำคัญบางอย่างจริง ๆ
“เข้าใจแล้ว งั้นเอาเท่านี้ก็ได้”
เขาไม่ได้ซักต่อ
รู้แค่นี้ก็พอแล้ว
อย่างน้อยตอนนี้เขาก็ไม่ได้ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับผู้ควบคุมจักรกลเทพเลยอีกต่อไป