ยามดึก ถนนเงียบสงัดเป็นอย่างยิ่ง
หมู่บ้านเจียหยวนถูกล้อมไว้ด้วยเทปกั้นสีเหลืองสลับดำหลายชั้น ชาวบ้านในละแวกนั้นทยอยย้ายออกไปกันหมด
บริเวณนี้จึงว่างเปล่า ยิ่งดูเงียบเหงาวังเวง
ซูหานเดินออกจากอาคาร แล้วมุ่งหน้าไปยังทางเข้าหมู่บ้านตามถนนสายเล็ก
แต่เมื่อเดินมาถึงทางเข้าและกำลังจะก้าวข้ามแนวกั้น...
เขากลับหยุดฝีเท้ากะทันหัน
จากนั้นค่อย ๆ หันไปมองทางซ้าย
ในเงามืด มีเงาคนสองร่างค่อย ๆ เดินออกมา
หนึ่งชายหนึ่งหญิง
หญิงสาวผมสั้น อายุราวยี่สิบกว่า ๆ จ้องซูหานเขม็ง แววตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ
ส่วนชายหนุ่มดูอ่อนวัยกว่า เดินตามหลังเธอมาไม่ห่าง พลางขมวดคิ้วสำรวจซูหาน
ทั้งคู่สวมเครื่องแบบสีดำของหน่วยพิพากษาสวรรค์ บริเวณอกมีตราสัญลักษณ์เฉพาะ
สิ่งเหล่านี้บ่งบอกตัวตนของพวกเขาได้เป็นอย่างดี
ผู้มาเยือนคือไป๋เสวี่ยกับโจวหมิง พวกเขาติดตามข้อมูลจนมาถึงที่นี่โดยไม่หยุดพัก
“ในที่สุดก็จับนายได้สักที” ไป๋เสวี่ยจ้องซูหาน พลางกัดฟันพูด
“คราวนี้ฉันจะดูซิว่าจะหนีไปไหนได้อีก”
ซูหานไม่พูดอะไร
เพียงมองคนทั้งสองอย่างเงียบ ๆ
ดูเหมือนจะเป็นเจ้าหน้าที่ชุดใหม่
ไป๋เสวี่ยก้าวขึ้นมาขวางทางซูหาน
“ซูหาน”
“พวกเราเป็นเจ้าหน้าที่ของหน่วยพิพากษาสวรรค์ ฉันจะถามนายสักสองสามข้อ ตอบมาตามตรงจะดีกว่า”
โจวหมิงขยับอ้อมเข้ามาทางด้านข้าง ป้องกันไม่ให้ซูหานหนีไปได้ เขากับไป๋เสวี่ยประกบซูหานไว้คนละด้าน
“คำถามข้อแรก” ไป๋เสวี่ยชูนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้ว เริ่มซักถาม
“ทำไมนายถึงฆ่าจางชวีกับคนอื่น ๆ?”