หลังซูหานจากไป ห้องส่วนตัวก็เงียบลง
สวีอวี้ยังคงจมอยู่กับความตกตะลึงเมื่อครู่ นั่งนิ่งอย่างเหม่อลอย
จางเต๋อฟู่จิบกาแฟ ก่อนเอ่ยขึ้นช้า ๆ
「คุณหนู ซูหานคนนี้ไม่ธรรมดาเลยนะครับ」
「อืม แข็งแกร่งมาก」เฉินต้าเคินพยักหน้าหงึก ๆ คล้อยตาม
สวีอวี้ได้สติกลับมา น้ำเสียงตื่นเต้น
「ไม่ใช่แค่ไม่ธรรมดาแล้วค่ะ…」
「ลุงจางเห็นไหมคะ」
「เขาเรียนรู้วิชาลับสามวิชาได้ภายในไม่กี่นาที แถมยังฝึกพลังเจินกังออกมาได้ตรงนั้นเลย」
「นี่มัน…เป็นไปไม่ได้ชัด ๆ」
จางเต๋อฟู่พยักหน้า สีหน้าเคร่งขรึม
「น่าตกตะลึงจริง ๆ ฉันมีชีวิตมานานขนาดนี้ ยังไม่เคยเห็นอัจฉริยะแบบนี้มาก่อน ไม่สิ เรียกว่าอัจฉริยะคงไม่ได้แล้ว ต้องเรียกว่าปีศาจ」
สวีอวี้นึกถึงรอยแหว่งบนโต๊ะที่ถูกกัดเมื่อครู่ แล้วก็ยังอดหวาดหวั่นไม่ได้
「แล้วยังพลังเจินกังที่เขาหลอมรวมขึ้นมาอีก…」
「มันเหมือนสิ่งมีชีวิตเลย ถึงกับโจมตีได้เอง」
「ไม่เคยเห็นมาก่อน ทั้งไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยค่ะ」
「หลอมรวมพลังเจินกังเก้าชนิด」จางเต๋อฟู่พึมพำ 「สร้างวิชาลับใหม่ที่ไม่เคยมีมาก่อน คุณหนูรู้ไหมครับว่านี่หมายความว่าอะไร」
สวีอวี้หันไปมองเขา
「หมายความว่า ในวิชาลับ เขาก้าวล้ำหน้าทุกคนไปแล้ว」จางเต๋อฟู่กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
「ขั้นเทพยุทธ์เป็นเพียงตำนาน」
「แต่ตอนนี้ ตำนานกลายเป็นจริงแล้ว」
「ยิ่งไปกว่านั้น เทพยุทธ์ของเขายังพิสดารและแข็งแกร่งกว่าที่บันทึกไว้ในตำราโบราณเสียอีก」
ทั้งสองเงียบไปครู่หนึ่ง
「ลุงจาง สืบประวัติเขาได้ไหมคะ」สวีอวี้ถามอีกครั้ง
จางเต๋อฟู่พยักหน้า หยิบโทรศัพท์ออกมาจัดการอยู่พักหนึ่ง