สวีเจียงสีหน้าเคร่งขรึม เดินเร็ว ๆ เข้ามาพร้อมกับโจวหมิงและหวังไป๋หู่
ทั้งสามยืนเรียงเป็นรูปสามเหลี่ยม ขวางทางซูหานไว้กลาย ๆ
สวีเจียงจ้องซูหาน ใบหน้าเย็นชา เอ่ยทีละคำว่า
“ซูหาน!”
“นายต้องสงสัยว่าฆ่าคนจากสถานีตรวจตราไปหลายสิบคน ทั้งยังล้างสำนักหมัดแดงจนสิ้น”
“ตอนถูกไป๋เสวี่ยเข้าจับกุม นายไม่ยอมรับโทษแต่โดยดี แถมยังลงมือต่อต้านจนเจ้าหน้าที่บาดเจ็บสาหัส”
“ความผิดของนายมีมากมายเกินกว่าจะกล่าวหมด”
“เรียกได้ว่าชั่วช้าสามานย์ ทำความผิดไว้มากมายจนจารึกไม่หมด!”
สวีเจียงก้าวไปข้างหน้า แขนกลยกขึ้นเล็กน้อย ชี้ไปยังซูหาน
“ตอนนี้จงยอมจำนน แล้วกลับไปกับฉันที่หน่วยพิพากษาสวรรค์เพื่อรับการไต่สวนแต่โดยดี”
“ไม่อย่างนั้น นายจะยิ่งมีความผิดเพิ่มขึ้นอีก”
ขณะพูด
โจวหมิงยืนอยู่ทางซ้ายของสวีเจียง ใบมีดโลหะผสมที่แขนขวากางออกแล้ว แผ่กลิ่นอายสังหาร
ก่อนหน้านี้เขาบาดเจ็บไม่มากนัก หลังซ่อมแซมก็ฟื้นกำลังรบกลับมา
ส่วนหวังไป๋หู่ยืนอยู่ทางขวา กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งแน่น ตั้งท่าตามวิชาลับ แววตาระแวดระวัง
ซูหานมองทั้งสามแล้วนิ่งเงียบ
“ลงมือ!”
เมื่อเห็นซูหานเงียบ สวีเจียงก็รู้ว่าอีกฝ่ายคงไม่ยอมจำนนแต่โดยดี
เขาจึงไม่ลังเลอีก กดเสียงต่ำสั่ง
ทั้งสามลงมือพร้อมกัน
แขนกลของสวีเจียงชกออกไป เกิดเสียงลมหวีดหวิว
โจวหมิงพุ่งเข้ามาจากด้านข้าง ใบมีดโลหะผสมแทงตรงเข้าหาชายโครงซูหาน
ส่วนหวังไป๋หู่โถมเข้ามาจากอีกด้าน มือทั้งสองข้างกางเป็นกรงเล็บ พลังภายในปะทุออกมา หมายคว้าหัวไหล่ซูหาน
ทั้งสามบุกมาจากคนละทิศ ปิดทางหนีไว้ทุกทาง
หากเป็นคนธรรมดาต้องเผชิญกับการโจมตีเช่นนี้ คงต้องยื้อสู้กันอยู่นาน