ซูหานค่อย ๆ เดินออกมาจากตึก
ตอนนี้ร่างกายของเขาเปื้อนเลือดไปทั้งตัว แต่เลือดทั้งหมดเป็นของคนอื่น
เสื้อผ้าเปื้อนแดงเป็นปื้น ใบหน้าก็มีเลือดกระเด็นติดอยู่หลายหยด
ภายในโถงทางเดินด้านหลังเงียบสนิท
“แก...” หวังไห่มองซูหานที่ดูราวกับเทพอำมหิต ลำคอตีบตัน
“รู้ไหมว่าแกทำอะไรลงไป?!”
“แกฆ่าเจ้าหน้าที่ตรวจตรา เท่ากับเป็นศัตรูกับระบบตรวจตราทั้งหมด เป็นศัตรูกับทางการทั้งประเทศ”
ซูหานมองเขาโดยไม่พูดอะไร
สายตาเย็นเยียบ แฝงแววอำมหิต
หวังไห่ถูกสายตานั้นจ้องจนขนลุก แต่ก็ยังฝืนใจพูดต่อ
“ถ้าแกยอมมอบตัวตอนนี้ ยังพอได้รับการผ่อนปรน...”
หวังไห่ยังพูดไม่ทันจบ ซูหานก็ชกหมัดหนึ่งออกไป
หมัดที่ไม่เสียเวลาพูดพร่ำทำเพลง!
หวังไห่ไม่ทันได้ตอบสนอง ภาพตรงหน้าก็มืดสนิทในชั่วพริบตา
“ปัง!”
ศพไร้ศีรษะล้มลงกับพื้น สิ้นเสียงไปตลอดกาล
ซูหานไม่คิดจะพูดกับคนพวกนี้ให้มากความ ตอนต่อสู้เขาก็ไม่ได้ยั้งมือเช่นกัน
ถ้าเขาไม่ฆ่า อีกฝ่ายก็ไม่มีทางปล่อยเขาไป
ส่วนคำอธิบายล่ะ?
อธิบายไปแล้วจะมีประโยชน์อะไร?
จางชวีไม่รู้หรือว่าเขาถูกใส่ร้าย? แน่นอนว่ารู้!
แต่จางชวีก็ยังอยากให้เขาตาย
การอธิบายและการอดทนกล้ำกลืนไม่ช่วยอะไร มีเพียงหมัด กำลัง และวิถีบู๊เท่านั้น
ที่จะทำให้เขาได้สิทธิ์เอ่ยปาก
ซูหานสะบัดเลือดออกจากมือแล้วเดินออกจากชุมชน
มีคนมุงดูอยู่บนถนน แต่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้
ทุกคนหลบอยู่ห่าง ๆ มองชายหนุ่มที่เปื้อนเลือดไปทั้งตัวด้วยความหวาดกลัว
เขาเดินไปริมถนนและเรียกรถแท็กซี่คันหนึ่ง