ซูหานไม่มีที่ไป จึงกลับมายังหมู่บ้านเจียหยวนอีกครั้ง
ทั้งอาคารถูกปิดล้อมด้วยแถบกั้นเขตสีเหลืองที่ขึงซ้อนกันหลายชั้น
มีข้อความพิมพ์อยู่บนนั้นว่า: «ปิดกั้นพื้นที่เกิดเหตุ ห้ามเข้า»
แต่ไม่มีคนเฝ้าก็ดีเหมือนกัน
เจ้าหน้าที่ลาดตระเวนตายหมดแล้ว ส่วนชุดใหม่ก็ยังไม่ได้ส่งมา
หมู่บ้านแห่งนี้กลับกลายเป็นสถานที่เงียบสงบที่สุดไปเสียได้
ซูหานมุดลอดใต้แถบกั้นเขตแล้วเดินขึ้นตึก
ประตูห้อง 503 ยังเปิดอยู่ เป็นเพราะเจ้าหน้าที่ลาดตระเวนพังเข้ามาเมื่อช่วงเช้า หลังจากนั้นก็ไม่มีใครปิดอีก
ยังดีที่ศพเหล่านั้นถูกเก็บกวาดไปตั้งแต่เนิ่น ๆ แล้ว
ซูหานเดินเข้าไปในห้องแล้วปิดประตู
ข้างในยังคงรกไปหมด โต๊ะเก้าอี้ล้มระเนระนาด คราบเลือดแห้งกรังกลายเป็นสีแดงคล้ำ
ในอากาศยังมีกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ
แต่ซูหานไม่ได้ใส่ใจ
เขาจัดเฟอร์นิเจอร์ที่ล้มอยู่ในห้องรับแขกให้เข้าที่ แล้วเก็บกวาดเล็กน้อย
จากนั้นนั่งลงบนโซฟา หยิบหนังสือ «วิชาเซียนยุทธ์ชางหลาน·บทหลอมกาย» ออกมาเปิดอ่านอีกครั้ง
คราวนี้เขาอ่านอย่างละเอียด ไล่ไปทีละคำทีละประโยค
เขามองไม่เห็นปัญหาอะไรในเคล็ดวิชานี้
ถ้อยคำลื่นไหล ภาพประกอบชัดเจน และมีเหตุมีผล
จึงเตรียมลองฝึกทันที
ส่วนจะมีปัญหาจริงหรือไม่นั้น ค่อยว่ากันทีหลัง
ตอนนี้ซูหานแค่อยากแข็งแกร่งขึ้น
เขานั่งขัดสมาธิบนโซฟา หลับตาลง แล้วเริ่มฝึกตามเคล็ดวิชา
พลังความเข้าใจหลายร้อยแต้มของซูหานพลันสำแดงผล แค่ลองเดินพลังอยู่ไม่กี่รอบ
เขาก็เรียนรู้เคล็ดวิชาเซียนยุทธ์บทนี้ได้ในพริบตา
สำหรับซูหาน เรื่องนี้ง่ายดายเกินไป
อย่างจุดยากในบทแรก นั่นคือการสัมผัสถึงพลังเลือดลม