"ผลตรวจเบื้องต้นบ่งชี้ว่าอาจมีภาวะเสื่อมสมรรถภาพทางเพศ แนะนำปรึกษาจิตแพทย์"
เหอซวินมองรายงานผลตรวจในมือ ขมับเต้นตุบ ๆ
เขาอายุยี่สิบเก้าปี ผ่านสมรภูมิกระสุนปืนมาแล้ว รอดตายจากกองเพลิงและควันหนาทึบมาแล้ว นำหน่วยดับเพลิงจินตงผ่านภารกิจระดับเอสมาแล้วถึงเจ็ดครั้ง
ร่างกายมีแผลเป็นกี่แห่ง เหรียญเกียรติยศก็มีเท่านั้น
แต่ตอนนี้ดันมาถูกตรวจซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพราะปัญหาส่วนล่างอันน่าอับอาย
ผลตรวจยังบดขยี้ศักดิ์ศรีความเป็นชายของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เหอซวินนวดขมับ ถือรายงานผลก้าวยาว ๆ เข้าไปในห้องทำงานของเฉินเฟยไป๋ เพื่อนสนิท
เฉินเฟยไป๋เป็นรองหัวหน้าแพทย์ที่อายุน้อยที่สุดของแผนกอายุรศาสตร์โรคหัวใจและแผนกระบบปัสสาวะของโรงพยาบาลเอกอันดับหนึ่งในเมืองเอ เห็นเพื่อนซี้เข้ามา สีหน้าพลันเปลี่ยนเป็นแววตาลุกวาวเป็นพิเศษ
"ผลตรวจนายฉันเห็นในคอมแล้วนะเว้ย นายเก่งขนาดนั้นในสนาม จะไปควบคุมเจ้าเด็กน้อยนี่ไม่ได้เชียวหรือไง"
เหอซวินหน้าหล่อ ๆ ขมวดลง "อยากตาย?"
เฉินเฟยไป๋รีบแปลงร่างเป็นเทวดาชุดขาว พูดอย่างเอาจริงเอาจัง "รายงานบอกว่า ระดับฮอร์โมนทุกอย่างปกติ ปฏิกิริยาประสาทและหลอดเลือดก็ไม่มีปัญหา พูดง่าย ๆ ก็คือ อะไหล่ของนายทั้งหมดดีหมด แต่——"
"กูมานายนี่ห้ารอบแล้ว! เปลี่ยนคำพูดใหม่ ๆ หน่อยได้ปะ?"
เฉินเฟยไป๋จนใจ "ได้ จะพูดใหม่ก็ได้ นายเป็นโรคจิตเภทที่ทำให้ไม่แข็ง"
เหอซวินนึกถึงบรรยากาศน่าอึดอัดในการออกเดทหลายครั้งที่ผ่านมา
ไม่ว่าอีกฝ่ายจะงามเพียงใด พอเขาเข้าใกล้ก็จะรู้สึกไม่สบายตัวทั้งตัว อยากอาเจียน แถมยังขึ้นผื่นแดงอีกด้วย
ที่สำคัญที่สุด เฉินเฟยไป๋ให้นิยายและวิดีโอแนว ๆ นั้นมาไม่น้อย เขาอดทนฝืนดูจนจบ แต่น้องเล็กกลับไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ เลยแม้แต่นิดเดียว
ตัวเองก็รู้สึกได้ว่า เขาป่วย! ป่วยหนัก!
ที่ยอมเข้ารับการตรวจหลายครั้งก่อนหน้านี้ ก็เพราะอยากรักษาอาการนี้ให้หาย
จะไปตะลุยในกองเพลิงได้ แต่ในชีวิตประจำวันดันตั้งขึ้นไม่ได้
แต่ชะตากรรมก็โหดร้ายเกินไป พยายาม了多少ครั้งก็ยังเป็นผู้ชายที่แท้จริงไม่ได้ ทำให้ท่านผู้ใหญ่ยิ่งร้อนใจถึงกับลางานให้เขาสามเดือนกลับมา "ทำธุระ"
ตัวเขาเองกลับคิดตกแล้ว จะเป็นอะไรไปถ้าแค่แตะผู้หญิงไม่ได้?
ยังไงเขาก็ไม่สนใจผู้หญิงอยู่แล้ว สืบสกุลอะไรนั่น ตระกูลเหอมีผู้ชายมากมาย
"นี่คือการมาตรวจครั้งสุดท้ายของฉัน นายไปบอกท่านผู้ใหญ่ได้เลยว่าฉันปกติดีทุกอย่าง! อาทิตย์หน้าฉันกลับจินตง!"
เฉินเฟยไป๋จ้องเขา "จะให้ฉันโกหกคนอย่างนั้นเหรอ? ท่านผู้นั้นเป็นผู้บริหารใหญ่ที่สั่งการได้ทั้งฟ้า ทั้งดิน นายคิดว่าฉันอยากตายเร็วหรือไง?"
"ไม่โกหก ก็ตายตอนนี้"
"......"
"งั้นช่วงสามเดือนนี้นายลองออกเดทกับสาวงาม ๆ สักหลาย ๆ คนสิ เผื่อจะหายเอง แล้วฉันจะได้ไม่ต้องโกหกใคร!"
"ไปให้พ้น——"
เหอซวินเดินออกจากห้องทำงานหมอไปแล้ว ทิ้งคำเตือนของเฉินเฟยไป๋ไว้ข้างหลัง
เพิ่งจะนั่งลงในรถออฟโรด โทรศัพท์ของท่านผู้ใหญ่เหอก็โทรเข้ามาพอดี
เหอซวินขมวดคิ้ว สบถเบา ๆ ว่า "ไอ้เฉินนี่ไม่น่าเชื่อถือจริง ๆ" แล้วก็รับสาย "มีอะไร?"
"ผลตรวจฉันเห็นแล้ว เฟยไป๋หนุ่มนั่นบอกว่านายร่างกายปกติทุกอย่าง! อย่ามาหาข้ออ้างอะไรกับฉันด้วยโรคกลัวผู้หญิงนั่น ฉันไม่เชื่อหรอก ที่แท้ก็แค่เจอผู้หญิงน้อยไป อยู่แต่ในหน่วยดับเพลิงกับไอ้พวกตากล้ามทั้งวัน รสนิยมจะไม่เพี้ยนไปก็แปลก"
"ฉันจัดเตรียมไว้ให้แล้ว เย็นนี้หกโมงที่อวี้ถิงซวน ไปกินข้าวกับหลานสาวของท่านเหอ"
"เด็กสาวคนนั้นทำงานด้านการเงิน หน้าตาสวย เชื้อสายดีมาก หลงชื่นชมนายมาหลายปี ครั้งนี้......"
เหอซวินตัดบทจินตนาการเพ้อฝันของท่านผู้ใหญ่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย "คืนนี้มีภารกิจ"
"อย่ามาโกหกฉัน! ฉันลางานให้สามเดือนเพื่อไปหาคู่ ไหนภารกิจอะไรของนาย?"
"ฉันต้องพาคนไปช่วยหน่วยปราบปรามการค้ามนุษย์ของเมืองเอ บุกทลายถ้ำโจรค้ามนุษย์แห่งหนึ่ง"
ท่านผู้ใหญ่เหอ: "......พรุ่งนี้ค่ำ! พรุ่งนี้หกโมงเย็น ข้าวมื้อนี้ต้องกินให้ได้ ถ้าไม่กินก็เตรียมกลับมาเก็บศพฉันได้เลย!"
......
ลู่เยว่ เย็นนี้เธอทำงานล่วงเวลา
เธอเป็นบัณฑิตจากมหาวิทยาลัยชั้นนำ 985 แต่เพราะถูกแฟนคนแรกหักหลังจนอกหัก เธอจึงกลับมาเมืองเอ หางานประจำทำเช้าเก้าเย็นห้า แล้วเริ่มต้นชีวิตเนือย ๆ แบบปลงตก
ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อแม่ยังบ่นให้เธอหาทางออกเงินดาวน์บ้านแต่งงานของน้องชาย เธอคงไม่ยอมทำงานล่วงเวลาด้วยตัวเองเพื่อเอาธุรกิจของคุณจางมาครอง
เงินเดือนเดือนละห้าพันแค่พอใช้ แต่พ่อแม่กลับบีบให้เธอเป็นเสาหลักช่วยเหลือน้อง
เธอต้องพยายามหน่อย พอรวมเงินดาวน์บ้านของน้องได้ครบ พวกเขาก็น่าจะปล่อยเธอเป็นอิสระสักที
เธอแสร้งทำเป็นโง่ แต่ใช้เวลาแค่ครึ่งชั่วโมงก็ทำแผนงานที่ทีมเดียวกันทั้งวันยังทำไม่เสร็จลุล่วงได้
ปิดคอมพิวเตอร์ เดินออกจากบริษัท ระหว่างทางผ่านร้านปิ้งย่าง เธอเห็นเด็กผู้ชายตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งนอนขดตัวอยู่ที่มุมหนึ่ง
"พี่สาวครับ พี่พาผมกลับบ้านได้ไหมครับ ผมกลัวคนเดียว"
ลู่เยว่: ได้ยินว่าช่วงนี้มีแก๊งค้ามนุษย์ประเภทหนึ่งใช้เด็กเป็นเครื่องมือ 專門หลอกลวงคนดีที่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน
แต่เด็กผู้ชายคนนี้ดูน่าสงสารจริง ๆ เสื้อผ้าสกปรกขาดวิ่น ยังไงก็ไม่น่าใช่พวกค้ามนุษย์
แถวบริษัทเธอคุ้นเคย เอาเถอะ......ทำความดีเผื่อสะสมบุญ เผื่อเงินโบนัสโปรเจกต์จะได้มากกว่าเดิม?
ด้วยความใจอ่อนเพียงเสี้ยววินาที ลู่เยว่ก็กลายเป็นของใหม่ของพวกค้ามนุษย์!
พอรู้สึกตัวอีกครั้ง ปากก็ถูกยัดผ้าไว้ ตาถูกผ้าดำหยาบ ๆ ปิดไว้
อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นอับ กลิ่นฝุ่น และกลิ่นคาวชื้น ๆ
มือของเธอถูกมัดไว้ข้างหลัง เชือกรัดแน่นจนขยับไม่ได้
"ตัวนี้เนื้อหอมดี ขายได้ราคาดี ทางฝ่ายพี่ลี่เพิ่งขาดของไป เปิดราคาสองหมื่น"
"สองหมื่น? ไอ้ตา่บอดหรือไง? ดูหน้ากับสัดส่วนนี้สิ ต้องสามหมื่นขึ้นไป"
"อย่าเพิ่งรีบขาย ช่วงนี้ตำรวจจ้องเขม็ง เพื่อน ๆ ไม่ได้เปิดซош... อดมานานจะแย่ เอางี้ เราแวะชิมของใหม่ก่อนแล้วค่อยขายก็ได้!"
ถ้อยคำหยาบโลนของชายพวกนี้ลอดเข้าหูลู่เยว่ทีละคำ ๆ
ลมหายใจเธอสะดุดทันที
จบเห่! ใจอ่อนทีเดียวพังทั้งชีวิต!
เธอจะไม่ยุ่งเรื่องชาวบ้านอีกต่อไปแล้ว!
อย่าตื่นตระหนก! ต้องหาทางหนีให้ได้!
ผ้าในปากถูกดึงออก
"กูขอเริ่มก่อน!" ชายคนหนึ่งพูดอย่างเร่งรีบ
กลิ่นเหงื่อโชยเข้ามา ลู่เยว่แทบจะอาเจียน
"เดี๋ยวก่อน พวกคุณขายฉัน ขายฉันในสภาพสาวบริสุทธิ์ ถ้าขืนทำฉันจริง ๆ ฉันจะไม่คุ้มราคาอีกต่อไป"
ในห้องเงียบไปสองสามวินาที
"น้องสวยคนนี้ยังมีสติดีอยู่ด้วย ดีเลย ยิ่งมีสติ ยิ่งดิ้นรน ยิ่งเล่นสนุก!"
ลู่เยว่: ไอ้พวกโรคจิตชัด ๆ!
"ช่วยด้วย——" เธอกำหมัดแน่น ตะโกนสุดเสียง
นี่คือการดิ้นรนครั้งสุดท้าย!
ถึงจะไร้ประโยชน์ก็เถอะ!
ลู่เยว่คิดว่าตัวเองคงต้องถูกพวกขยะพวกนี้ข่มเหงแน่ ๆ แต่แล้ว ในจังหวะที่มือสกปรกนั้นกำลังจะแตะไหล่เธอ เสียงปืนที่ดังสนั่นหวั่นไหวก็ทำให้ทุกคนในห้องถึงกับชะงัก
"อย่าขยับ! หมอบลงทั้งหมด!"
เธอได้ยินเสียงถีบประตู
"ไฟไหม้! หัวหน้าหน่วยเหอ ช่วยตัวประกันออกมาก่อน!"
เหอซวินสวมชุดปฏิบัติการดับเพลิง เดินอย่างใจเย็นและรวดเร็วเข้าไปหาหญิงสาวที่ขดตัวอยู่ข้างเตียงไม้
ตอนแรกเขายังลังเล เพราะอีกฝ่ายเป็นผู้หญิง
และเขา... เป็นโรคกลัวผู้หญิง
แต่ไฟข้างนอกลุกโชนขึ้นเรื่อย ๆ สัญชาตญาณอาชีพทำให้เขาไม่ทันคิดมาก รีบย่อตัวลงแล้วอุ้มหญิงสาวขึ้น
แต่ในจังหวะที่อุ้มเธอขึ้นมา เหอซวินก็ชะงัก...
ไม่มีอาการคลื่นไส้
ไม่มีอาการอยากอาเจียน
ผิวหนังก็ไม่มีผื่นแดงน่ารำคาญขึ้นมาเลย
เขาก้มหน้ามองผู้หญิงในอ้อมแขนด้วยความไม่อยากเชื่อ!?
ตาของเธอถูกปิดด้วยผ้าดำ ท่าทางกระจุ๋มกระเจี๊ยบแต่กลับซบแนบอกเขา
ริมฝีปากบางสั่นระริกด้วยความกลัว ผิวขาวจนเรืองแสง ตัวเบาและนุ่มนิ่ม มีกลิ่นหอมดอกท้อจาง ๆ ลอยมาเตะจมูก
ฝ่ามือคือผิวนุ่มละมุนของเธอ ความร้อนที่ส่งผ่านเสื้อผ้าชั้นบาง ๆ ราวกับประกายไฟที่ลุกลามทุ่งหญ้า จุดชนวนภูเขาไฟที่สงบเงียบมานานของเขาขึ้นมา