เจี่ยตุนอี้เหยียบย่ำน้ำโคลนที่ท่วมสูงถึงข้อเท้า เดินโซเซมาถึงใต้แท่นสูง
เขาเงยหน้าขึ้น มองหลี่จวินเซี่ยนที่กำลังผูกกล่องไม้เปล่ากลับเข้ากับแผ่นหลัง เสียงสั่นระริกอย่างห้ามไม่อยู่
“ท่านแม่ทัพหลี่...........น้ำท่วมครั้งนี้ น้ำ...น้ำลดลงจริงหรือ?” เจี่ยตุนอี้กลืนน้ำลาย “ต่อไป...........ต่อไปจะยังเกิดอุทกภัยอีกหรือไม่?”
หลี่จวินเซี่ยนมองลงมายังผู้ว่าการอิ๋งโจวผู้นี้ สีหน้าเคร่งขรึม
“องค์รัชทายาทมีรับสั่งว่า พระบรมราชโองการรัชทายาท เมื่อมีพระดำรัสย่อมสัมฤทธิผล” หลี่จวินเซี่ยนกล่าวเสียงกังวาน จงใจให้ผู้คนรอบข้างได้ยินทั่วกัน “เมื่อพระบรมราชโองการนี้ไปถึง ในรัศมีสองร้อยลี้ ภายในหนึ่งปี ฟ้าฝนจะอำนวย อุทกภัยและภัยพิบัติจะไม่เกิดขึ้นอีก!”
“หนึ่งปีไร้ภัยพิบัติ!”
เจี่ยตุนอี้สะท้านไปทั้งร่าง ขาทั้งสองอ่อนยวบ คุกเข่าลงในน้ำโคลนทันที
เหล่าขุนนางรอบข้างคุกเข่าลงพร้อมกันอย่างเป็นระเบียบ
“สวรรค์คุ้มครองต้าถัง! สวรรค์คุ้มครององค์รัชทายาท!”
เจี่ยตุนอี้น้ำตาไหลพราก โขกศีรษะไม่หยุด
เขาผุดลุกขึ้น เช็ดน้ำโคลนบนใบหน้าอย่างลวกๆ แล้วกล่าวต้อนรับอย่างกระตือรือร้น “ท่านแม่ทัพหลี่เดินทางตรากตรำ ช่วยชีวิตราษฎรอิ๋งโจวให้พ้นจากหายนะ ข้าน้อยสั่งให้คนเตรียมสุราอาหารไว้แล้ว ขอเชิญท่านแม่ทัพเข้าเมือง ให้ข้าน้อยได้ต้อนรับในฐานะเจ้าบ้านสักเล็กน้อย!”
“ไม่ต้อง”
หลี่จวินเซี่ยนพลิกกายขึ้นม้าอย่างคล่องแคล่ว แล้วตบกล่องไม้จันทน์แดงบนหลังเบาๆ
“ในกล่องยังมีพระบรมราชโองการรัชทายาทอีกสามฉบับ แม่น้ำฮวงโหแตกตลิ่งมิได้มีเพียงแห่งเดียว ข้ายังต้องเร่งเดินทางไปยังเขตประสบภัยแห่งอื่นตลอดทั้งคืน มีคำสั่งทหารติดตัว ไม่อาจล่าช้าได้”