ครู่ต่อมา
เย่เฉินลืมตาขึ้นอีกครั้ง
เขากวาดตามองหอคอยอย่างละเอียดอีกครั้ง
ราชันยุทธ์คนอื่น ๆ เห็นดังนั้นก็รีบเข้ามาหา
“เป็นไงบ้าง ๆ?”
“น้องเย่ หาวิธีแก้ได้หรือยัง?”
“เปิดประตูบ้า ๆ นี่ได้ไหม?”
สามคำถามรัวติดกัน
ทำเอาเย่เฉินจนปัญญาไปเลย
เขาจะพูดได้ยังไงว่า ในนี้ไม่มีสมบัติอะไรอยู่เลย?
พูดไปก็เสียกำลังใจกันเปล่า ๆ
แต่ถ้าบอกทุกคนตรง ๆ ว่าตัวหอคอยเองเป็นสมบัติชิ้นหนึ่ง เขาก็ยังไม่มั่นใจนัก อย่างไรเสียก็ยังยืนยันไม่ได้เต็มร้อย
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นช้า ๆ ท่ามกลางสายตาคาดหวังของทุกคน
“ผู้อาวุโสทุกท่าน ผมลองดูได้ แต่ต้องขอให้ทุกคนช่วยหน่อยครับ”
“ว่ามา!”
“ถึงเวลาแบบนี้แล้ว มีอะไรต้องการก็พูดมาเลย!”
“ใช่สิ ยังจะเกรงใจพวกเราไปทำไมวะ!”
“พูดมา ๆ!”
“ได้ครับ”
เย่เฉินพยักหน้า “คือเดี๋ยวผมจะลองแก้ปริศนาของหอคอย ระหว่างนั้นอาจต้องใช้พลังงานมหาศาล ถ้าผมรับไม่ไหว ผู้อาวุโสช่วยส่งพลังมาให้หน่อยนะครับ!”
“แค่นี้เองเหรอ?”
“ครับ”
“ไม่มีปัญหา ๆ! รีบเริ่มเลย!”
“อืม... เลือกคนเฝ้าระวังไว้ก่อน ป้องกันราชันยุทธ์ฝ่ายนั้นโจมตี พวกเราจะทุ่มกำลังทั้งหมดไว้ที่นี่ไม่ได้”
“ใช่ ๆ ตาเฒ่าหวัง ตาเฒ่าหลี่ พวกนายสองคนไปเฝ้าระวัง ระวังซ่อนตัวให้ดี อย่าเผยพลังออกมา!”
“ได้!”
ทั้งสองรับคำสั่ง แล้วบินขึ้นไปซ่อนตัวเหนือหอคอยทันที
คนที่เหลือสบตากัน ก่อนจะไปยืนเรียงอยู่ด้านหลังเย่เฉิน
เย่เฉินคว้า【แสงแห่งดวงดาว】แล้วเหวี่ยงออกไปเต็มแรง
【แสงแห่งดวงดาว】ขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว!