ในตอนนั้นเอง ซิงเฉินก็ร้องขึ้นอย่างตกใจ
“นายท่าน โดรนลาดตระเวนที่กระจายอยู่รอบนอกขาดการติดต่อไป 2 ลำค่ะ!”
“ขาดการติดต่อ? ถูกทำลายแล้วเหรอ?!”
เย่เฉินสะดุ้ง
คนอื่น ๆ ต่างหันมามองพร้อมกัน
“ยังไม่ทราบสถานการณ์แน่ชัดค่ะ สัญญาณถูกตัดไปในพริบตา ไม่มีข้อมูลใดส่งกลับมาเลย”
“หรือว่ามีคนมาแล้ว?”
สิงจวินหันไปมองเย่เฉิน “จะให้ตาแก่ออกไปตรวจสอบสักหน่อยไหม?”
เย่เฉินส่ายหน้า ก่อนเอ่ยช้า ๆ “ตอนนี้เรายังยืนยันไม่ได้เต็มร้อยว่ามีคนมาจริงหรือเปล่า ต่อให้มีคนมาจริง เราก็ยังไม่รู้ว่าฝ่ายนั้นแข็งแกร่งแค่ไหน ถ้าบุ่มบ่ามออกไปอาจเสียเปรียบได้”
“แล้วจะเอายังไงดี?”
“รอดูอีกหน่อย ถ้าหลังจากนี้มีโดรนลาดตระเวนถูกทำลายอีก เราก็พอจะคาดเดาเส้นทางที่อีกฝ่ายใช้เดินทางได้ ถึงตอนนั้นค่อยลงมือ”
“ได้”
เย่เฉินดึงสติกลับมา “ซิงเฉิน คอยจับตาดูไว้ ถ้ามีอะไรให้รายงานทันที”
“รับทราบค่ะ นายท่าน”
“ปิดเครื่องยนต์ เปิดระบบต้านแรงโน้มถ่วงและระบบพรางตัวเต็มรูปแบบ!”
“รับทราบค่ะ!”
“เปิดระบบต้านแรงโน้มถ่วงแล้วค่ะ!”
“เปิดระบบพรางตัวเต็มรูปแบบแล้วค่ะ!”
เมื่อซิงเฉินพูดจบ ยานซิงเหยาทั้งลำก็เงียบสนิท ไม่มีคลื่นพลังงานใดเล็ดลอดออกมาอีก
นอกจากนี้ ลำยานยังค่อย ๆ โปร่งใสขึ้น ก่อนจะเลือนหายไปจากสายตา
……
ขณะเดียวกัน
บนท้องฟ้าห่างจากยานซิงเหยาออกไป 1,200 กิโลเมตร
มีเงาร่าง 6 สายลอยอยู่กลางอากาศ
เป็นคนผิวขาว 1 คน คนผิวดำ 2 คน และคนผิวเหลืองอีก 3 คน
คลื่นพลังงานอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ออกมาจากร่างของพวกเขา ทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกหวาดหวั่น