งานเลี้ยงดำเนินไปจนถึงช่วงดึก
แต่สมาชิกสมาคมซิงเหยาหลายคนยังคงตื่นเต้นกันไม่หาย ดื่มกิน ร้องเพลง และเต้นรำรอบกองไฟกันไม่หยุด
เว่ย์เฟิงและยอดฝีมือคนอื่น ๆ ก็นั่งร่วมวงกันจนดึกดื่น
ท้ายที่สุด เนื้อก็หมด เหล้าก็เกลี้ยง งานเลี้ยงบาร์บีคิวถึงได้จบลง
ก่อนจากกัน
เย่เฉินเตรียมของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้ราชันยุทธ์ทุกคน
แน่นอนว่าเว่ย์เฟิงได้มากที่สุด
หลังจากยอดฝีมือกลุ่มนั้นทยอยจากไป บรรดาผู้นำตระกูลถึงค่อยถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก
ช่วงเวลาที่ได้อยู่กับยอดฝีมือนั้นทั้งสบายใจและอึดอัดใจในเวลาเดียวกัน
สุดท้ายทุกคนก็กล่าวลาเย่เฉิน ก่อนกลับไปพักผ่อนที่ห้องพักแขกซึ่งสร้างไว้เป็นพิเศษในค่าย
แต่สิ่งที่ทำให้เย่เฉินแปลกใจก็คือ แม้แต่คนตระกูลไป๋ก็กลับไปกันหมดแล้ว มีเพียงตระกูลหลิวที่ยังอยู่ต่อ
เย่เฉินมองหลิวจิ่วโจว หรี่ตาลงเล็กน้อย
ตาแก่นี่ดูแปลก ๆ ตั้งแต่ตอนงานประมูลแล้ว
ตอนนี้ยังอยู่ต่อคนเดียวอีก แบบนี้ต้องมีเรื่องแน่
แต่ระหว่างเขากับตระกูลหลิวก็ไม่ได้มีไมตรีอะไรกันสักเท่าไร แถมยังมีเรื่องบาดหมางกันอยู่บ้าง
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเป็นฝ่ายเปิดปากถาม
“หัวหน้าตระกูลหลิว ไม่ไปพักผ่อน แต่ยังอยู่ที่นี่ทำไม?”
หลิวจิ่วโจวมีสีหน้าลังเล เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจหนัก ๆ
“น้องเย่ ฉัน...”
“หยุดเลย! ความสัมพันธ์ระหว่างเราสองคนไม่เคยเป็นเพื่อนกัน อย่ามาเรียกฉันว่าน้องเย่เลย”