"เย่เฉิน ตอนนี้สถานการณ์มันเป็นแบบนี้"
"นายก็รู้ดี จำนวนโควตาสอบกำลังภายในของโรงเรียนมีจำกัด ตอนนี้พรสวรรค์ของนายพังหมดแล้ว สู้ยกโควตาให้นายน้อยตู้ไปซะ"
"ต่อไปนายน้อยตู้จะไม่ปล่อยให้นายลำบากหรอก"
……
ฟู่!
หัวนี่ปวดชะมัด!
เย่เฉินค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ร่างกายทั่วทั้งร่างปวดร้าวราวกับถูกรถบรรทุกทับ
กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อเสียดแทงเข้าจมูก
ตรงหน้าเป็นชายวัยกลางคนแต่งตัวจัดจ้าน ในชุดสูทเนี้ยบ ๆ ดูน่าเกลียดไม่เข้ากับตัว
นี่คือผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมฝึกยุทธ์ว่างเจียง หลี่อ้ายกั๋ว
ความทรงจำแปลกหน้าหลั่งไหลเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง กระแทกสมองของเขา
เขาไม่ใช่เย่เฉิน
หรือพูดอีกอย่างก็คือ เขาไม่ใช่เย่เฉินมนุษย์เงินเดือนธรรมดาจากโลกสีน้ำเงินอีกต่อไปแล้ว
เขาข้ามมิติมา
นี่คือโลกคู่ขนานที่คล้ายกับโลกสีน้ำเงินมาก เรียกโลกสีน้ำเงินเหมือนกัน
ข้อแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือ ผู้คนในโลกนี้เมื่ออายุสิบแปดจะมีโอกาสปลุกพรสวรรค์ที่เป็นของตัวเอง
พรสวรรค์จากต่ำไปสูง แบ่งเป็นเจ็ดระดับ D, C, B, A, S, SS, SSS ระดับของพรสวรรค์แทบจะกำหนดความสำเร็จในอนาคตของคนคนหนึ่ง
เจ้าของร่างเดิมของร่างนี้ ก็ชื่อเย่เฉินเหมือนกัน เป็นผู้เดียวในโรงเรียนมัธยมฝึกยุทธ์ว่างเจียงที่มีพรสวรรค์ระดับ B เป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งที่ใคร ๆ ก็ยอมรับ
ส่วนคนอื่นในโรงเรียน พรสวรรค์ดีที่สุดก็แค่ระดับ C
น่าเสียดายที่เมื่อวาน เจ้าของร่างเดิมถูกคนไม่ทราบฝ่ายลอบทำร้ายระหว่างออกไปข้างนอก เส้นลมปราณขาดหมด พลังฝีมือสลายสิ้น กลายเป็นคนไร้ค่าโดยสิ้นเชิง
พรุ่งนี้ ก็คือวันสอบเข้ามหาวิทยาลัยด้านยุทธ์ที่จะกำหนดชะตาของคนนับไม่ถ้วน
โรงเรียนมัธยมฝึกยุทธ์ว่างเจียงทั้งโรงเรียน งกเงิ่นถึงขนาดมีแค่สองโควตาสอบกำลังภายใน
ตอนนี้ ผู้อำนวยการหลี่อ้ายกั๋วมาหาด้วยตัวเอง เจตนาชัดแจ้ง ก็คือหวังให้เขารู้ดี 主动ยกโควตาให้กับนายน้อยตระกูลตู้ที่เรียกว่า — ตู้เฉิง
เย่เฉินกำลังจะอ้าปากพูด ประตูห้องพยาบาลก็ถูกผลักจากข้างนอก
ชายหญิงกอดเกี่ยวกันเดินเข้ามา
ผู้หญิงรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้างามงด กลับสนิทคลอเคลียชายหนุ่มใบหน้าเหยอหยิ่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มประจบแจ่มชัด
รูม่านตาของเย่เฉินหดเล็กลง
หลิวหรูเยียน!
แฟนในนามของเขา!
ส่วนผู้ชายที่เธอคลอแขน ก็คือ นายน้อยตู้ในปากผู้อำนวยการ ตู้เฉิง
หลิวหรูเยียนเห็นเย่เฉินบนเตียงคนไข้ ใบหน้าไม่มีความเห็นใจสักนิด กลับแสดงความชิงชังและดูแคลน
"เย่เฉิน แกมันก็แค่ไอ้ไร้ค่าแล้ว อย่าทำไมตายด้านยึดที่ขวางทางซะให้ยาก"
เสียงของเธอแหลมคมถากถาง ไร้ซึ่งความอ่อนโยนแม้แต่ครึ่งเหมือนเคย
"โควตาสอบกำลังภายในครั้งนี้ ต้องเป็นของฉันกับพี่ตู้เฉิงแน่"
ใจของเย่เฉินเย็นเยียบ
กาลครั้งหนึ่ง เพราะเขาเป็นพรสวรรค์ระดับ B คนเดียวของโรงเรียน หลิวหรูเยียนคนนี้เคยเกาะแกะเขาทุกวัน ปากพร่ำบอกไม่แต่งกับเขาก็ไม่ยอม
มาถึงตอนนี้ เขาแค่เกิดเรื่อง หลิวหรูเยียนก็ไม่ลังเลที่จะเกาะกิ่งสูงอย่างตู้เฉิงทันที เปลี่ยนหน้าหันหลังเร็วเสียยิ่งกว่าพลิกหนังสือ
ช่างสมจริงน่าขยาด
ตู้เฉิงโอบเอวหลิวหรูเยียน มองลงมาที่เย่เฉิน มุมปากยกยิ้มเหยียดหมิ่น
"เย่เฉิน การเป็นคนนะ ที่สำคัญที่สุด ต้องรู้จักประมาณตน"
"พ่อฉันลงทุนหนัก ซื้อคริสตัลพลังวิเศษมาให้ฉันสองเม็ด ทำให้ฉันขึ้นพรสวรรค์ระดับ A ได้สบาย"
เขาหยุดไปชั่วขณะ น้ำเสียงโอหังจนแทบจะล้นออกมา
"แกมันก็แค่ B พัง ๆ จะเอาอะไรมาแข่งกับฉัน"
"รู้จักหน่อย ไปบอกผู้อำนวยการเองว่าสละโควตาเถอะ ดีกับทุกคน"
ตู้เฉิงล้วงบัตรธนาคารออกมาจากกระเป๋า โยนลงบนโต๊ะหัวเตียงของเย่เฉินตามสบาย
"ในนี้มีสองแสน"
"รับไปแล้วไสหัวไป ถือว่าเป็นความสงสารและชดใช้เล็กน้อยจากตระกูลตู้ของเรา"
"เย่เฉิน แกได้ยินมั้ย?"
หลิวหรูเยียนเสริมขึ้นข้าง ๆ เสียงเต็มไปด้วยความสะใจ
"พี่เฉิงใจดีให้แกสองแสน แกยังไม่รีบคุกเข่าขอบคุณพี่เฉิงอีก?"
สองแสน!
ก็จะซื้ออนาคตของอัจฉริยะคนหนึ่ง!
ซื้อชีวิตคนคนหนึ่งงั้นเหรอ?!
เย่เฉินไม่ได้มองการ์ดใบนั้น ทำเพียงมองตู้เฉิงอย่างสงบ
"ถ้าฉันไม่ยกล่ะ?"
สีหน้าของตู้เฉิงมืดลงทันที
เขาปล่อยหลิวหรูเยียน ก้าวไปข้างหน้าสองก้าว ชิดเข้ามาที่หูของเย่เฉิน ใช้น้ำเสียงเย็นเยียบที่ได้ยินกันแค่สองคนว่า:
"อย่ารั้นให้เสียหน้า"
"บอกตามตรง คนที่ทำร้ายแกจนพังเมื่อวาน ก็คือที่ฉันส่งไป"
"ใช่แล้ว แกนั่นแหละที่ฉันทำให้พัง"
ตู้เฉิงยืดตัวตรง ใบหน้าห้อยยิ้มบ้าบิ่นอีกครั้ง เสียงกลับมาเป็นปกติ
"แกทำอะไรฉันได้?"
"อัจฉริยะ ฮึ ไอ้ไร้ค่า!"
เขามองเย่เฉินอย่างดูแคลน แล้วหมุนตัวอย่างเท่ โอบหลิวหรูเยียนเดินจากไป ไม่แม้แต่จะหันมามองเย่เฉินอีกสักนิด
"นายน้อยตู้ เชิญทางนี้ครับ"
ผู้อำนวยการที่ยืนเงียบอยู่ข้าง ๆ มาโดยตลอด พอเห็นตู้เฉินออกมา ใบหน้าแก่ ๆ นั่นก็ยิ้มย่นเป็นรอยทันที รีบก้มตัวตามไปติด ๆ
หน้าตาประจบสอพลอนั่นน่ามองจริง ๆ
ในห้องพยาบาล เหลือเพียงเย่เฉินคนเดียวทันใด
ยอมแพ้งั้นเหรอ?
มุมปากของเย่เฉินกระตุกยิ้มเยาะตัวเอง
ล้อเล่นอะไรกัน!
ผ่านความทรงจำที่เพิ่งหลอมรวมมา เขารู้ดีชัดเจนว่า เจ้าของร่างเดิมไม่ใช่แค่ถูกตีจนเจ็บหนักธรรมดา
เจ้าของร่างเดิมคือ ถูกตีจนตายไปเลยต่างหาก
ถ้าไม่ใช่เพราะเขาพอดีข้ามมิติมา ร่างนี้ก็แข็งทื่อไปนานแล้ว
ตู้เฉิงนี่จะเอาให้ตายกันไปข้างหนึ่ง
ถ้าตัวเองยอมแพ้โอกาสสอบกำลังภายในครั้งนี้ไป อนาคตจะเป็นยังไง?
ไอ้ไร้ค่าที่ไร้ภูมิหลังอะไรเลย ถือเงินสองแสนน่าขำนั่นไป เกรงว่าคงอยู่ได้ไม่นานก็จะ "เกิดเรื่องไม่คาดฝัน" ตายในมุมมืดสักแห่ง
ถึงตอนนั้น ก็ไม่มีใครออกมาเรียกร้องแทนตัวเองได้แล้ว
ไม่สู้ ก็คือตาย
ความปรารถนาจะมีชีวิตและความไม่ยอมรับอันแรงกล้า พลุ่งพล่านอยู่ในอกของเขา
เพราะอะไร?
ก็เพราะพวกเขามีเงินมีอำนาจ ก็ทำอะไรตามใจ ปล้นฆ่าชีวิตคนได้อย่างนั้นเหรอ
ในตอนนั้นเอง
【ติ๊ง!】
เสียงสัญญาณกลไกชัดกังวาน ดังขึ้นในสมองของเย่เฉินอย่างไม่ทันตั้งตัว
【ตรวจพบความไม่ยอมและเจตจำนงจะอยู่รอดอันแรงกล้าของโฮสต์ ระบบประมูลอัปยศกำลังเปิดใช้งาน……】
【เปิดใช้งานสำเร็จ】
【กำลังผูกพันกับโฮสต์…… ผูกพันสำเร็จ】
ระบบ?
เย่เฉินตะลึงงัน
ในฐานะแฟนนิยายออนไลน์ตัวยง เขาจะไม่รู้จักนี่ได้ไง
นี่คือชี้นิ้วทองที่ผู้ข้ามมิติต้องมี
ฟางเส้นสุดท้ายแห่งความรอดมาถึงแล้ว
แผงเสมือนสีฟ้าอ่อนอันหนึ่ง ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาทันที
【โฮสต์: เย่เฉิน】
【อายุ: 18】
【ระดับ: หลอมกายขั้นสาม (เส้นลมปราณขาดหมด พลังฝีมือสลายสิ้น)】
【พรสวรรค์: ระดับ B (แตกสลายแล้ว)】
【ฟังก์ชันระบบ 1: ประมูล 1 หยวน】
【ฟังก์ชันระบบ 2: ยังไม่เปิด】
【ฟังก์ชันระบบ 3: ยังไม่เปิด】
ข้อมูลบนแผง แสดงถึงสภาพที่ย่ำแย่ของเขาในตอนนี้อย่างชัดเจน
จิตของเย่เฉินจดจ่อไปที่แถวฟังก์ชันระบบ
【ฟังก์ชันระบบ: ประมูล 1 หยวน】
【คำอธิบายฟังก์ชัน: โฮสต์จะได้รับโอกาสประมูลวันละหนึ่งครั้ง จ่ายเพียง 1 หยวนสกุลเงินมังกร ก็สามารถสุ่มประมูลซื้อคำศัพท์หนึ่งคำได้ รายการคำศัพท์มีมากมายหลากหลาย รวมทั้งเคล็ดวิชา, สายเลือด, พรสวรรค์, อุปกรณ์, สรีระ…… ทุกสิ่งเป็นไปได้】
หนึ่งหยวน ก็ประมูลคำศัพท์ได้หนึ่งคำ?
ยังประมูลพรสวรรค์, สายเลือด, สรีระ ได้อีก?
หัวใจของเย่เฉิน เริ่มเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้