บางทีเพราะสัมผัสได้ว่าเกมใกล้จะจบลง ตุ๊กตาผีอีกตัวจึงมุ่งหน้ามาทางพวกเขาเช่นกัน
หลินต้าเหว่ยเกือบถูกกัด ยังดีที่ฮั่วหลิงเหิงคว้าคอเสื้อเขาไว้แล้วช่วยดึงออกมาได้ทัน
หลินต้าเหว่ยรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด ซาบซึ้งจนพูดไม่ออก “ขะ...ขอบคุณ!”
ฮั่วหลิงเหิงพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจ
เขาไม่ได้รู้สึกแย่อะไรกับการที่หวังเสี่ยวตงแว้งกัดคนที่ช่วยเหลือ
ความแค้นของหวังเสี่ยวตงไม่ได้เข้าใจยากอะไร ตั้งแต่วินาทีที่ฮั่วหลิงเหิงควักดวงตาของเขาออก ฮั่วหลิงเหิงก็กลายเป็นศัตรูของเขาแล้ว บางทีที่ก่อนหน้านี้ขอให้ช่วยพาไปด้วย ก็เพื่อหาโอกาสแก้แค้น
ฮั่วหลิงเหิงรับมือกับการตอบแทนบุญคุณด้วยความแค้นเช่นนี้อย่างสงบนิ่ง เพราะก่อนหน้านี้เขาเคยเจอเรื่องแบบนี้มาหลายครั้ง จึงไม่มีอะไรให้ต้องแปลกใจ และเขาก็ไม่เคยเสียใจกับเรื่องแบบนี้เลย
แต่หลินต้าเหว่ยกลับยังช่วยพูดแทนเขา “ไม่เข้าใจเลยว่าจะแค้นเรื่องนี้ได้ยังไง ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ เขาอาจตายตั้งแต่ด่านแรกไปแล้วด้วยซ้ำ”
หลี่ม่านเงยหน้ามองชายที่โอบเธออยู่ “พี่ฮั่วไม่เสียใจเหรอคะ?”
ฮั่วหลิงเหิงเลิกคิ้ว “ทำไมต้องเสียใจ?”
“ก็พี่ช่วยเขาไว้ แต่เขายังโทษว่าพี่ทำได้ไม่ดีพอนี่คะ”
ฮั่วหลิงเหิงไม่เห็นเป็นเรื่องสำคัญ “ผมไม่เสียใจกับเรื่องแบบนี้หรอก แล้วความคิดของเขาก็ไม่สำคัญสำหรับผมด้วย”
เขาก้มลงเป่าลมหายใจข้างหูเธอ “แต่ถ้าเธอทำกับผมแบบนี้ ผมจะโกรธมาก ๆ เลย”
“...”
หลี่ม่านเกือบคิดว่าเขากำลังเตือนเธอ สีหน้าแทบควบคุมไม่อยู่ แต่ก็รีบตั้งสติแล้วเผยรอยยิ้มอ่อนหวาน “พี่ฮั่ว ฉันไม่มีทางทำแบบนั้นกับพี่หรอกค่ะ”
ฮั่วหลิงเหิงมองเธอนิ่ง ก่อนจะยิ้มตาม “ผมเชื่อเธอ”