บางครั้งเวลาเธอออกไปเดินห้างกับหลี่ม่าน ฝาแฝดสองคนนั้นก็มักจะตามมาด้วย แต่ไม่เคยพูดกับเธอสักคำ
ฝาแฝดคนน้องยังพอคุยด้วยได้ นิสัยร่าเริงกระฉับกระเฉง แม้จะไม่เป็นฝ่ายชวนเธอคุยก่อน แต่ถ้าเธอถามอะไร เขาก็ตอบกลับมาสองสามคำ
ถึงส่วนใหญ่จะตอบแบบใจลอยหรือไม่ก็หงุดหงิดก็ตาม
แต่ฝาแฝดคนพี่ไม่เหมือนกันเลย เขาเมินเธออย่างสิ้นเชิง ต่อให้ถามอะไรก็ไม่สนใจ ไม่ก็ปรายตามองเธออย่างเย็นชา ใช้การกระทำแสดงออกว่ากลุ่มของพวกเขาไม่ต้อนรับเธอ
ถึงหน้าตาจะหล่อมากก็เถอะ แต่นิสัยนี่ช่างเหลือจะบรรยายจริง ๆ...
“เหม่ออะไรอยู่?” หลี่ม่านยื่นมือมาโบกตรงหน้าเธอ
หลี่หนิงหนิงได้สติกลับมา “อ๋อ ไม่มีอะไร”
“ก็แค่...สงสัยนิดหน่อยน่ะ”
หลี่ม่านเอียงศีรษะเล็กน้อย “สงสัยอะไร?”
หลี่หนิงหนิงขยับเข้ามาใกล้ ยิ้มอย่างมีเลศนัย ก่อนยกมือบังปากแล้วกระซิบถาม “ในบรรดาฝาแฝด เธอชอบพี่ชายมากกว่าหรือน้องชายมากกว่า?”
นี่มันคำถามอะไรกัน
“พวกเขาเหรอ...” หลี่ม่านใช้นิ้วม้วนปลายผม จงใจลากเสียงยาว “น่ารำคาญทั้งคู่แหละ”
พวกเขาทะเลาะกันได้ทุกเรื่อง คนหนึ่งขี้แย อีกคนปากร้าย อยู่กับสองคนนั้นทีไรก็มีแต่เรื่องให้ปวดหัวไม่รู้จบ
หลี่หนิงหนิงแน่นอนว่าไม่เชื่อ ฝาแฝดคู่นั้นถึงนิสัยจะมีข้อเสียอยู่บ้าง แต่เสน่ห์ของพวกเขาก็เป็นของจริง แถมยังเป็นที่นิยมมากในมหาวิทยาลัย
โดยเฉพาะนิสัยแย่ ๆ แบบนั้นก็แค่แสดงใส่คนนอกอย่างพวกเธอเท่านั้น
หลี่หนิงหนิงอดใจเรื่องอยากรู้อยากเห็นไม่ไหว “งั้นก็ต้องมีสักคนที่น่ารำคาญน้อยกว่าสิ เธอคิดว่าเป็นใคร?”