มือของสืออวี่พลันชะงัก ดวงตาเลื่อนลงไปยังผิวขาวผ่องตรงหน้าโดยไม่รู้ตัว
เพียงแวบเดียว ความคิดของสืออวี่ก็หยุดนิ่ง
เขาตะลึงงัน
เรือนร่างอรชรนั้นทำให้สืออวี่รู้สึกร้อนผ่าวในโพรงจมูก
ที่สำคัญคือ เขาไม่ได้เตรียมใจไว้เลย!
ขณะเดียวกัน หานปิงหนิงก็สัมผัสได้ถึงความเย็นวาบตรงหน้า จึงได้สติขึ้นมาทันที และในที่สุดก็รู้แล้วว่ามีอะไรผิดปกติ!
แม่ของเธออยากให้คนรับใช้เช็ดตัวได้สะดวก จึงตั้งใจให้เธอไม่สวมอะไรเลย
ถ้าอย่างนั้นตอนนี้...
ตูม!
หานปิงหนิงรู้สึกเหมือนมีเสียงระเบิดดังสนั่นในหัว ความคิดพลันว่างเปล่า!
เวลาเหมือนหยุดนิ่ง
สืออวี่ได้สติจากภาพอันน่าตะลึง รีบเบือนสายตาไปทางอื่น มือขวาคว้าผ้าห่มที่กำลังเลื่อนหล่นขึ้นมาคลุมไหล่ขาวเนียนของเธอไว้
“ขอโทษนะ ผมไม่ได้ตั้งใจ”
สืออวี่กระอักกระอ่วนอย่างยิ่ง รีบกล่าวขอโทษ
แม้หมอจะมีจิตใจเมตตาดุจบิดามารดา ทว่ารูปร่างเย้ายวนขนาดนั้น...คงไม่มีผู้ชายคนไหนต้านทานความคิดชั่ววูบในใจได้
เขาข่มความว้าวุ่นในใจ มือขวากดผ้าห่มไว้บนไหล่ของเธอ ส่วนมือซ้ายก็รีบปักเข็มเงินลงบนจุดชีพจร
หานปิงหนิงได้สติแล้ว
ไม่ได้ตั้งใจงั้นเหรอ?
หัวใจของเธอสั่นไหวเบา ๆ
ตั้งแต่เล็กจนโต เธอไม่เคยใกล้ชิดกับผู้ชายคนไหนมาก่อน คิดไม่ถึงเลยว่าจะถูกหมอคนนี้...เห็นหมดแล้ว!