เขาหันหลังเดินไปหาหานปิงหนิง
หานซ่างจวินมองตามด้วยแววตาลุ่มลึก
เหอฮุ่ยฟางกำหมัดแน่น แววตาเต็มไปด้วยความกังวล
ส่วนคนอื่น ๆ ในวงศ์ตระกูลหานต่างจ้องเขาเขม็งด้วยความโกรธ
สืออวี่หยิบเข็มเงินออกมา แล้วแทงลงบนจุดชีพจรหลายตำแหน่งบนศีรษะของหานปิงหนิงอย่างคล่องแคล่ว
แต่บริเวณแผ่นหลัง…
เขาเหลือบมองส่วนโค้งเว้าที่นูนขึ้นใต้ผ้าห่ม ภาพอันน่าตะลึงเมื่อครู่พลันผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง
เขาหันไปมองเหอฮุ่ยฟาง
«คุณป้าครับ มาช่วยกดผ้าห่มให้หน่อย» เขาพูดยิ้ม ๆ
สองวันที่ผ่านมา เขาสัมผัสได้ว่าเหอฮุ่ยฟางเป็นห่วงหานปิงหนิงจากใจจริง
เหอฮุ่ยฟางชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบก้าวเข้ามา
«อ๊ะ… ได้»
เธอเดินไปข้างเตียง แล้วกดผ้าห่มไว้บนไหล่งามของหานปิงหนิง
จากนั้นสืออวี่จึงประคองร่างอรชรของหานปิงหนิงขึ้นมา
ไม่นาน เขาก็แทงเข็มเงินหลายเล่มลงบนจุดชีพจรบริเวณแผ่นหลังของเธออย่างรวดเร็ว
สืออวี่ถูฝ่ามือจนร้อน ก่อนวางลงบนแผ่นหลังเนียนลื่น แล้วเริ่มกดคลึงเบา ๆ อย่างตั้งใจ
ซุนเจี้ยนปินยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มหยัน ก่อนกล่าวว่า «คุณหานครับ เรียกคนเข้ามาได้เลย»
แววตาของหานอี้เฟิงวาบประกายเย็นเยียบ
«ใครก็ได้!»
เขาตะโกนเสียงเข้ม
ตึกตัก ๆ