เขาพูดพลางยิ้ม
สืออวี่ขมวดคิ้ว พูดว่า “หนึ่งเดือนอย่างงั้นเหรอ? นานไป ลดลงหน่อย”
หานซ่างจวินเอนตัวพิงโซฟา ยิ้มพลางพูด “คุณหนูน้อยเอย คนทั้งโลกที่รู้เบาะแสนี้ก็มีเพียงข้าคนเดียว เจ้าจะมาต่อรองราคากับข้าทำไมเล่า”
มุมปากสืออวี่กระตุกสองสามที
“เจ้าเล่ห์เหลือหลาย รู้อย่างงี้แต่แรกข้าก็บอกว่าเดือนเดียวก็รักษาหลานสาวเจ้าให้หายดีแล้ว”
เขาพูดด้วยสีหน้าไม่พอใจ
หานซ่างจวินหัวเราะแห้งๆ พูดว่า “เอ๊ะ คุณหนูน้อยใจบุญขนาดนี้ จะไปถือสาแก่คนแก่แบบข้าได้อย่างไร ว่าไหม?”
สืออวี่กลอกตา
“เอาล่ะ หนึ่งเดือนก็หนึ่งเดือน”
เขาคิดกับหานปิงหนิงไม่มากนัก เพียงแต่นึกถึงคำพูดหลงตัวเองของซูเมี่ยวเสวี่ยเมื่อวันนี้ ถึงกับสรุปเอาเองว่าคุณหนูใหญ่อย่างหานปิงหนิง must ไม่看上เขาคนบ้านนอกที่ออกมาจากเขาลูกนี้เป็นแน่
ไม่เป็นไร ถ้าไม่ได้ก็ค่อยหย่ากันทีหลัง
ตกลงแล้วงั้นเหรอ?
หานซ่างจวินพูดอย่างตื่นเต้น “คุณหนูน้อย งั้นเราตกลงกันแล้วนะ พูดแล้วต้องรักษาคำพูด”
สืออวี่พูดอย่างไม่สบอารมณ์ “วางใจได้ พูดแล้วก็รักษาคำพูด แล้วอย่างที่สองล่ะ?”
สีหน้าหานซ่างจวินแข็งทื่อ
“อย่างที่สองน่ะเหรอ... ไม่สำคัญแล้ว”
“แค่คุณหนูน้อยจำสัญญาของเราไว้ก็พอ”
เขายกมือโบก พูดพลางยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ
สืออวี่มองอย่างสงสัย
ตานี่แปลกๆ ยังไงไม่รู้?
“ไม่อยากพูดก็ไม่พูด งั้นตกลงตามนี้แหละ ที่นี่มีที่นอนให้ข้าหรือเปล่า?”
เขาไม่อยากคุยอะไรต่อแล้ว
รอมาหลายปีขนาดนี้ ไม่ได้ต่างอะไรกับอีกหนึ่งเดือน
หานซ่างจวินยิ้มพลางพูด “วิลล่าหลังนี้เป็นของปิงหนิง ปกติมีแต่หล่อนกับสาวใช้ที่คอยปรนนิบัติ เจ้านอนห้องติดกับหล่อนก็ได้ เตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้ว”
สืออวี่พยักหน้า
“ได้ งั้นข้าไปนอนก่อน”
“เจ้าก็รีบนอนไป อายุมากแล้ว อย่านอนดึกนัก”
เขาลุกขึ้นยืน เดินขึ้นไปชั้นบน
หานซ่างจวินยืนขึ้น ส่งสายตามองสืออวี่จากไปด้วยรอยยิ้มเต็มหน้า
ในแววตาคู่นั้น เต็มไปด้วยความซับซ้อน
คุณหนูน้อยเอ๋ย มีเพียงเมื่อเจ้ากับปิงหนิงแต่งงานกันเท่านั้น ข้าถึงมีเหตุผลที่จะระดมกำลังทั้งตระกูลช่วยเจ้าล้างแค้นได้!
นายท่านเอย ฟ้าดิน... มีตาจริงๆ!
สืออวี่ผลักประตูห้องของหานปิงหนิง เข้าไปได้ก็ถูกใบหน้าอันงดงามดึงดูดสายตาไว้ทันที
ผู้หญิงคนนี้ เกิดมาได้ยังไงกัน?
หานปิงหนิงได้ยินเสียงประตู ตั้งใจสัมผัสรับรู้
สืออวี่เดินมาที่ข้างเตียง นั่งลง
เขาประคองข้อมืออันขาวผ่องขึ้นมา แล้วใช้นิ้วสามนิ้ววางลงบนชีพจรของนาง
เป็นหมอคนนั้น?
หานปิงหนิงตื่นตัวขึ้นมาทันที
ในห้องนี้ไม่มีคนอื่น หมอนี่กลับมาอีกได้ยังไง? จะไม่ทำอะไรหล่อนใช่ไหม?
ตั้งแต่วัยเด็ก ผู้คนนับไม่ถ้วนทุ่มเททุกวิถีทางเพื่อให้ได้ตัวหล่อนไป หล่อนจึงต้องระวังตัวเป็นพิเศษ
ไม่นาน สืออวี่ก็เอามือออก
ความตื่นตระหนกของหานปิงหนิงถึงขีดสุด
ยังไม่ทันคิดอะไร เสียงอันใสกระจ่างของสืออวี่ก็ดังขึ้นช้าๆ “คุณหนูหาน ไม่รู้ว่าคุณได้ยินที่ผมพูดไหม”
“ถ้าได้ยิน ก็ขออย่าได้กลัว อย่าได้กังวล มันจะดีต่อการฟื้นตัวของร่างกายคุณ”
“มีผมอยู่ที่นี่ รับรองรักษาคุณหายขาด ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด มะรืนนี้คุณก็ขยับตัวได้คล่องแล้ว เชื่อผมเถอะ ผ่อนคลาย”
“ผมกลับไปนอนแล้ว คุณพักผ่อนเร็วๆ”
เสียงฝีเท้าที่ค่อยๆ ห่างออกไป ทำให้หัวใจของหานปิงหนิงที่แขวนอยู่ผ่อนคลายลงทันที
เพียงแต่... มะรืนนี้ขยับตัวได้คล่องเลยเหรอ?
นางกลัวความผิดหวัง กล้าเชื่อไม่ลง แต่คำพูดอันมั่นใจของสืออวี่ดังก้องอยู่ในหัว ทำให้อดอยากที่จะเชื่อไม่ได้
ที่แท้ ยังมีความหวังอีกหรือ?
สืออวี่กลับมาที่ห้อง นอนลงบนเตียง จมอยู่ในห้วงความคิดอันซับซ้อน แล้วค่อยๆ หลับไป
ชั่วพริบตา ท้องฟ้าก็สว่าง
สืออวี่ล้างหน้าล้างตา แล้วเดินออกจากห้อง
เห็นเพียงป้าคนหนึ่งที่แต่งกายเหมือนคนรับใช้กำลังยืนอยู่ไม่ไกล ยิ้มพลางกล่าวอย่างนอบน้อม “คุณสือ ตื่นแล้วเหรอคะ อาหารเช้าของท่านเตรียมพร้อมแล้ว เชิญลงไปด้านล่างได้เลยค่ะ”
ท่าทางนั้น เคารพยำเกรงเป็นพิเศษ
สืออวี่ยิ้มเบาๆ พยักหน้า ตอบว่า “ได้ ขอบคุณครับ”
ป้าคนนั้นมองด้วยความแปลกใจ ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้จะพูดอะไร
สืออวี่เดินลงบันไดไป
ป้าคนนั้นมองตามอยู่นาน ถึงได้หันกลับมา
เรื่องประหลาด
ที่ยังมีคนขอบคุณพวกคนรับใช้ด้วยเหรอ?
กับข้าวสี่อย่างซุปหนึ่งอย่าง อิ่มหนำสำราญ
สืออวี่พักผ่อนอยู่บนโซฟาสักพัก ถึงได้ลุกขึ้นเดินขึ้นไปชั้นบน
ได้เวลารักษาครั้งที่สองแล้ว
เขาผลักประตู เข้าไปในห้องของหานปิงหนิง กลิ่นหอมพิเศษเจือด้วยกลิ่นยาก็โชยเข้ามาปะทะหน้า
สายตาของสืออวี่ตกอยู่บนใบหน้าอันงดงามบนเตียง เห็นอีกครั้ง หัวใจก็ยังเกิดความรู้สึกทึ่งในความงามนั้น
หานปิงหนิงรู้สึกว่ามีคนเข้ามา เส้นประสาทตึงขึ้นมาทันที
เสียงอันใสกระจ่างของสืออวี่ดังขึ้นตามมา “คุณหนูหาน สวัสดีตอนเช้า ผมมารักษาครั้งที่สองให้คุณแล้ว”
เขานั่งลงข้างเตียง พลิกข้อมืออันขาวผ่อง วางนิ้วลงไป
หานปิงหนิงเหม่อเล็กน้อย
รักษาครั้งที่สอง? เมื่อคืนเป็นการรักษาครั้งแรกอย่างงั้นเหรอ?
นางรู้สึกทึ่งในฝีมือการรักษาของสืออวี่อยู่บ้าง พร้อมกันนั้นใจก็เริ่มตื่นเต้น
ทำไมมีแค่เขาคนเดียว?
นางอดกังวลไม่ได้ ถ้าตอนนี้สืออวี่คิดจะทำอะไรนาง นางก็ไม่มีทางต่อต้านได้เลยแม้แต่น้อย
นานทีเดียว สืออวี่ก็เอามือออก
“ฟื้นตัวได้ดีทีเดียว ตอนนี้คุณรู้สึกตัวแล้ว คงได้ยินที่ผมพูดใช่ไหม”
“จะแทงเข็มให้คุณ ไม่ต้องตื่นเต้น”
“ไม่เจ็บหรอก”
เขาหยิบเข็มเงินออกมา พึมพำตามสบาย
ไม่นาน หานปิงหนิงก็สัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าเข็มเงินอันเย็นเฉียบแทงเข้าไปในจุดฝังเข็มบนศีรษะของนาง หัวใจที่แขวนอยู่ก็ผ่อนคลายลงมาก
แทงติดต่อกันสามเข็ม พร้อมกันแทงเข้าจุดฝังเข็มบนศีรษะ
สืออวี่หนีบเข็มเงินไว้ พูดว่า “ผมพยุงคุณนั่งขึ้น มีจุดฝังเข็มจุดหนึ่งอยู่ที่แผ่นหลัง”
หานปิงหนิงรู้สึกคล้ายๆ ว่ามีอะไรบางอย่างไม่ชอบมาพากล แต่นึกไม่ออก
นางก็ไม่สามารถตอบสนองอะไรได้เช่นกัน
สืออวี่มือขวาหนีบเข็มเงิน มือซ้ายสอดเข้าไปใต้ลำคอของหานปิงหนิง ค่อยๆ ออกแรง พยุงร่างอันงดงามนั้นขึ้นจากเตียง
เพียงแต่นั่งในท่านี้ ผ้าห่มก็เลื่อนร่นลงมาจากหัวไหล่ของหานปิงหนิงโดยธรรมชาติ
สืออวี่ไม่ได้ใส่ใจ คิดจะแทงเข็ม...
ทันใดนั้น ผิวขาวเนียนผืนหนึ่งก็ลอยเข้ามาในสายตา