这……
หานซ่างจวินได้ยินแล้วเบิกตากว้าง เสียงสั่นเทาเอ่ยถาม "วันนี้...วันนี้ขยับได้แล้วหรือ?"
หัวใจของเขาเริ่มเต้นเร็วขึ้น เต็มไปด้วยความคาดหวัง
อย่างไรเสีย นี่คือคุณชายน้อยนะ ศิษย์ของท่านผู้นั้น!
สืออวี่เพิ่งจะเอ่ยตอบ...
ฮึ่ม!
หานอี้หมิงกระแทกเสียงเย็นชา เอ่ยด้วยความรังเกียจ "พูดอะไรบ้า ๆ! รองประธานซุนทุ่มเทมาหลายวันยังทำให้ปิงหนิงขยับแม้แต่นิดไม่ได้เลย นายจะทำให้หล่อนขยับได้ในวันเดียว? ไม่กลัวคำพูดตัวเองแตกสลายไปต่อหน้าต่อตาหรือไง!"
ชายหนุ่มคนนั้นก็หัวเราะเยาะไม่หยุดเช่นกัน
สืออวี่ส่ายหน้า พึมพำ "ไปหาหมอผีหามารมาจากไหนกันเนี่ย"
这……
ทุกคนได้ยินแล้วอึ้งพูดไม่ออก!
นั่นมันรองประธานสมาคมการแพทย์แห่งเมืองหลวงเชียวนะ หมอผีหามาร?
คำพูดเช่นนี้ ทำให้หานอี้หมิงหมดสิ้นความอยากจะโต้เถียงในทันที
เขาหยีตามองอย่างเย็นชา พูดเสียงเรียบ "ตลกจริง กล้าพูดโอ้อวดขนาดนี้ ข้าจะดูซิว่าแน่จะทำให้นางขยับได้ยังไง!"
สืออวี่ไม่สนใจ หนีบเข็มเงิน แทงลงไปในจุดฝังเข็มบนศีรษะของหานปิงหนิง
ฟู่ว...
เหอฮุ่ยฟางกำแขนของหานอี้เฟิงไว้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล หัวใจแทบเลือดตกยางออก
คนอื่น ๆ ก็ต่างขมวดคิ้วมุ่น
สิบห้านาทีผ่านไปอย่างเงียบเชียบ
สืออวี่กดผ้าห่มที่คอของหานปิงหนิงด้วยมือขวา กันไม่ให้ผ้าห่มเลื่อนลง มือซ้ายยกคอของนางขึ้น ให้ลุกขึ้นนั่งตัวตรง
หานอี้เฟิงสายตาเย็นเยียบ ตะคอกเสียงต่ำ "นายจะทำอะไร!"
สืออวี่ไม่สนใจ ยกมือซ้ายขึ้น ตบเบา ๆ ที่แผ่นหลังเนียนนวลของหานปิงหนิง
แผละ!
ปัก!
ชั่วพริบตา เลือดสีแดงคล้ำพุ่งออกจากปากของหานปิงหนิง
这……
หัวใจของทุกคนสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง!
หานอี้เฟิงโกรธแทบขาดใจ ตะคอกเสียงดัง "บัดซบ! นายทำอะไรกับลูกสาวข้า?"
"คนพวกนั้น! จับไอ้สัตว์นี่ไปให้ได้!"
ด้านนอกมีเสียงฝีเท้าดังระงม กลุ่มชายฉกรรจ์เตรียมจะบุกเข้ามา
หานซ่างจวินเองก็ตกตะลึง แต่ก็ยังยกมือห้ามไว้
"เดี๋ยวก่อน!"
หานอี้เฟิงทั้งโกรธทั้งเคียด ตะคอกเสียงต่ำ "พ่อ! พ่อถูกเขาหลอกแล้ว เขาจะรู้จักรักษาอะไร!"
หานซ่างจวินมองเขาครู่หนึ่ง ไม่พูดอะไร สายตาจดจ่อตกอยู่ที่สืออวี่
ผู้คนในตระกูลหานร้อนรนใจแทบบ้า
สืออวี่ค่อย ๆ จับร่างของหานปิงหนิงให้นอนราบ มุมปากยกยิ้มเย็นชา
"มา เอาเถอะ เบิกตาโตนั่นของแกออกให้กว้าง ๆ แล้วดูให้ดี ๆ"
เขาพูดเสียงเรียบ ๆ
หานอี้เฟิงข่มความโกรธไว้ สายตาเยียบเย็น
ข้าจะดูว่าแกจะแสร้งทำเป็นเก่งไปได้ถึงเมื่อไหร่!
ไม่นาน สายตาทั้งหลายก็พากันจับจ้องไปที่มืออันบอบบางของหานปิงหนิง
สืออวี่สะบัดมือเบา ๆ
ในวินาทีที่ดึงเข็มเงินออก ทุกคนเห็นได้อย่างชัดเจนว่านิ้วเรียวของหานปิงหนิงกระตุกขึ้นมาอย่างแรง!
การกระตุกครั้งนั้น ราวกับดีดลงบนหัวใจของทุกคนในตระกูลหาน!
"อ๊ะ!"
เหอฮุ่ยฟางตัวสั่นเทา พลางร้องอุทานด้วยความตกใจโดยสัญชาตญาณ
สองพี่น้องหานอี้เฟิงเบิกตากว้างทันที ความโกรธและความดูถูกบนใบหน้าในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึงในชั่วพริบตา!
หานซ่างจวินยกมือทั้งสองขึ้นลอย ๆ ตัวสั่นไม่หยุด
คุณชายน้อย不愧是ศิษย์ของท่านผู้นั้น ฝีมือเพียงเท่านี้...เกินจะหยั่งถึง!
ผู้คนในตระกูลหานจมอยู่ในความตกตะลึง
แต่พวกเขาไม่รู้เลย...ความคิดของหานปิงหนิงที่จมอยู่ในความมืดมิดก็ได้พบกับแสงสว่างแห่งรุ่งอรุณ
จิตสำนึกที่หลับใหลของนาง ตื่นขึ้นมาแล้ว
ความทรงจำของนางหลั่งไหลกลับมา ตั้งแต่วินาทีที่หมดสติ ไปจนถึงการปั๊มหัวใจ ไปจนถึง...บทสรุปของการเป็นเจ้าหญิงนิทรา!
ภาพที่ประทับใจที่สุดคือช่วงที่จิตสำนึกของนางค่อย ๆ เลือนหายไป นางสัมผัสได้ว่าจิตใจของตัวเองค่อย ๆ พร่ามัว ประกอบกับน้ำเสียงอาลัยอาวรณ์ของรองประธานซุน นางรู้ชัดเจนว่าตัวเองกำลังจะตายในไม่ช้า
สิ้นหวัง ความกลัว
นางลืมตาไม่ได้ ร้องเรียกไม่ได้ แม้แต่น้ำตาก็ไหลไม่ออก ทำได้เพียงตายไปท่ามกลางความสิ้นหวังอันไร้ที่สิ้นสุด
แต่...
ข้าไม่ได้ตายไปแล้วหรอกหรือ? นี่ที่ไหน?
ความตาย เป็นความรู้สึกแบบนี้หรือ?
ชั่วขณะนั้น หานปิงหนิงมีความคิดมากมายวุ่นวาย
"เห็นแล้วหรือยัง?"
"ขยับแล้วใช่ไหม?"
เสียงเอื่อยเฉื่อยของสืออวี่ดังขึ้นในห้องนอน
ผู้คนในตระกูลหานจึงค่อย ๆ ตั้งสติได้ มองหน้ากันและกัน ตกตะลึงจนไม่รู้จะพูดอะไร
ชายหนุ่มคนนั้นขมวดคิ้วแน่น รู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่ง
เขาชี้มือขึ้นเย่อหนึ่ง น้ำเสียงเย็นชาตะคอก "แค่บังเอิญเท่านั้น! ต้องเป็นเพราะการรักษาของรองประธานซุนเริ่มออกฤทธิ์แล้ว! เกี่ยวข้องอะไรกับนาย?"
"รองประธานซุนรักษามานานขนาดนั้นยังไม่ดีขึ้น นายแทงไปไม่กี่ทีแล้วขยับได้ คิดว่าเราโง่หรือไง!"
สืออวี่หัวเราะเยาะ
"บังเอิญหรือ? งั้นเอาเถอะ เบิกตาโตนั่นของแกดูให้ดี ๆ"
พูดว่าลูกชายของหานซ่างจวินเป็นตาโตน่ะไม่ค่อยสุภาพเท่าไหร่ แต่ไอ้รุ่นหลานนี่ ไม่ต้องเกรงใจหรอก
เมื่อพูดจบ ก็สะบัดมือใหญ่
หานปิงหนิงรู้สึกได้ทันทีว่ามีแท่งโลหะเย็นเฉียบแทงเข้าจุดฝังเข็มบนศีรษะ แล้วก็ถูกดึงออกอย่างรวดเร็วปานสายฟ้า
นางสะท้านทั้งร่าง ราวกับเป็นปฏิกิริยาตามธรรมชาติ ห้านิ้วงอนกระตุกอีกครั้ง
หานเฮ่าและคนอื่น ๆ ก็เห็นการเคลื่อนไหวของหานปิงหนิงได้อย่างชัดเจนอีกครั้ง ถึงกับเงียบกริบ
สืออวี่เก็บเข็มเงิน พูดเสียงเรียบ "บังเอิญจริง ๆ สองครั้งติดกัน โชคของข้าดีเสียจริง"
คำพูดเบา ๆ ราวกับสายลม ทำให้สีหน้าหานเฮ่าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที แต่กลับถูกสำลักจนพูดไม่ออก!
สองพี่น้องหานอี้เฟิงก็เงียบไป
มีเพียงเหอฮุ่ยฟางเท่านั้นที่จ้องมองสืออวี่ด้วยสายตาเป็นประกาย น้ำตาคลอเบ้า
ฮึ่ม!
หานซ่างจวินกระแทกเสียงเย็นชา พูดเสียงเข้ม "คราวนี้ไม่มีอะไรจะพูดแล้วใช่ไหม?"
"ยังไม่รีบขอโทษคุณสืออีก!"
"ข้าเหนื่อยยากเชิญเขามา กลับถูกพวกเจ้าหลายคนปฏิบัติเช่นนี้ มันสมควรหรือ!"
หานอี้เฟิงกัดฟันแน่น รู้สึกเสียหน้าเป็นอย่างมาก แต่จะให้ขอโท้ยเด็กหนุ่มคนหนึ่ง ปากเขาไม่อ้าออก
สืออวี่พูดเสียงเย็น "ขอโทษไม่ต้องแล้ว ข้าไม่ชอบฟัง ต่อไปอย่ามารบกวนข้ารักษาคนก็พอ"
"ออกไปเถอะ ข้าไม่อยากเห็นหน้าพวกเจ้า"
หานอี้เฟิงหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง เดือดดาลเป็นไฟ
ในคฤหาสน์ตระกูลหานของเขา กลับถูกคนนอกไล่ให้ออกไป?