คำพูดของเขาฟังดูไม่เหมือนความงมงาย
แต่มันเหมือนกฎเกณฑ์มากกว่า
หม่าใหญ่ใช้ไหล่ดันประตู
หม่าเอ้อร์ยันหลังเอวของหม่าใหญ่ไว้ ส่วนผมจับปลายคานแน่น ฝ่ามือชุ่มไปหมด ไม่รู้ว่าเป็นเหงื่อหรือเลือด
เจิ้งโหย่วเต๋อบอกว่า “ดัน”
หม่าใหญ่ออกแรง ประตูหินส่งเสียงดังทึบ
เจิ้งโหย่วเต๋อกดไหล่ลงต่ำ “กด!”
ผมออกแรงทั้งหมดกดลงไป
คานเหล็กงอไปเล็กน้อย
ด้านหลังประตู ศิลาบังคนเริ่มครูด ก่อนจะหยุดชะงัก
ผมได้ยินเสียง “กึก” เบา ๆ ดังมาจากข้างใน
เจิ้งโหย่วเต๋อคำรามต่ำ “อีกครั้ง!”
หม่าใหญ่ดันอีกหน
หม่าเอ้อร์เบ่งจนหน้าแดง แล้วก็ด่าออกมาว่า “เปิดสิ เปิดให้ท่านรองเดี๋ยวนี้!”
“หุบปาก” หม่าใหญ่กัดฟัน
ผมกดลงไปอีก
ฝ่ามือเหมือนถูกแผ่นเหล็กบาด เจ็บจนตาพร่าไปชั่วขณะ
ตอนที่ผมใกล้จะทนไม่ไหว จู่ ๆ ก็มีเสียงดังมาจากหลังประตู
กึก
เสียงครั้งนี้ดังสนั่น ก้องกลิ้งไปตามทางเดินสุสาน
เหงื่อผุดขึ้นเต็มแผ่นหลังผมทันที
เจิ้งโหย่วเต๋อผ่อนลมหายใจไปครึ่งหนึ่ง แล้วพูดเสียงเบาใส่ประตูว่า “ขอผ่านหน่อย”
ไม่มีใครหัวเราะ
หม่าเอ้อร์ก็ไม่หัวเราะ
ศิลาบังคนหลังประตูหินค่อย ๆ เลื่อนออก ส่งเสียงครูดคราดทุ้มต่ำ
หม่าใหญ่ดันประตูอีกครั้ง
คราวนี้ประตูขยับแล้ว
ตอนแรกเปิดออกมาเป็นเพียงร่องแคบ ๆ
ลมเย็นพัดออกมาจากข้างใน ทำให้แสงไฟฉายดูเหมือนสั่นไหวไปด้วย
หม่าใหญ่ดันต่อ ประตูหินค่อย ๆ เปิดเข้าไป ฝุ่นที่สะสมอยู่ในบานพับมานานแปดร้อยปีถูกเขี่ยออกอย่างแรง
ท่ามกลางม่านหมอกควัน
เหอปากแหว่งรีบกลับมาจากด้านหลัง เนื้อตัวเปื้อนดิน “ข้างนอกผมเบี่ยงเบนความสนใจไปได้ชั่วคราว แต่คงถ่วงเวลาได้ไม่นาน”
เจิ้งโหย่วเต๋อพยักหน้า “พอแล้ว”
เขาชักไกวจื่อเจินออกมา ที่หัวตะขอมีผงหินติดอยู่