สือซีถูกหวยรางวัลใหญ่
รางวัลใหญ่คือมะเร็ง
หมอบอกเธอว่า ค่ารักษาเบื้องต้นหนึ่งล้าน
สือซีตอบว่าค่ะ แล้วออกประตูเลี้ยวซ้าย ใช้เงินเก็บทั้งหมดซื้อแคปซูลเกม
ฟังดูบ้าบิ่น
แต่สือซีมีการคำนวณของเธอเอง
เธอเป็นเด็กกำพร้า เพิ่งสอบเอนทรานซ์เสร็จ เงินเก็บมีแค่สองหมื่น ไม่ว่าไงก็จ่ายค่ารักษาไม่ไหว
ตอนก้าวออกจากโรงพยาบาล เธอเงยหน้า เห็นป้ายโฆษณาเกมยักษ์
[《ยุคกำเนิด》 จะเปลี่ยนโลกในที่สุด]
เข้าไปดูในเน็ต แคปซูลเกมรุ่นถูกสุด สือซีกัดฟัน หมดเงินเก็บ พอซื้อได้แบบถูไถ
ที่สำคัญคือ เงินในเกมกับโลกจริงใช้ร่วมกันได้
พูดอีกอย่างคือ เธอสามารถหาเงินในเกมได้
《ยุคกำเนิด》 คือเกมออนไลน์แบบฟูลไดฟ์เกมแรกของโลก ลงทุนโดยกลุ่มทุนชั้นนำ ใช้เทคโนโลยีชีวประสาทล้ำยุค โปรโมทอัดแน่น ตอนนี้ยังไม่เปิดเซิร์ฟ แต่ชีวิตทุกคนก็มีชื่อมันเต็มไปหมด
เกมที่มีศักยภาพขนาดนี้ พอเปิดเซิร์ฟใหม่ ต้องมีโอกาสทุกที่
สือซียอมรับว่า เธอโดนสโลแกนโฆษณายิงเข้าให้
ถ้า《ยุคกำเนิด》จะเปลี่ยนโลกในที่สุด แล้วทำไมมันจะเปลี่ยนชีวิตเธอไม่ได้?
นี่คือโอกาสสุดท้ายของเธอ
-
วันเปิดเซิร์ฟ ผู้เล่นทั่วโลกนอนในแคปซูลเกม รอการนับถอยหลังครั้งสุดท้าย สือซีก็เช่นกัน
สาม สอง หนึ่ง
เกมเริ่ม
แสงขาวพัดผ่านสายตาสือซี
เสียงระบบดังขึ้น
[ยินดีต้อนรับสู่《ยุคกำเนิด》]
[กรุณากรอกชื่อเกมของคุณ]
สือซีคิดไว้แล้ว
[ซีซี]
ชื่อนี้มองใครก็เหมือนหน้ายิ้มกวนๆ แฝงอารมณ์ขันร้ายๆ ของเธอนิดๆ
ชีวิตมันขื่นขมจนอิ่มตัว เธออดไม่ได้ที่จะแหย่นิดๆ
[บันทึกชื่อสำเร็จ]
[ต่อไปสุ่มเผ่าพันธุ์และอาชีพของผู้เล่น...]
[เผ่าพันธุ์ผู้เล่นคือ: มนุษย์]
กลางๆ ดี สือซีคิด
วินาทีต่อมา ระบบพูด
[ยินดีด้วย ผู้เล่นสุ่มได้อาชีพลับอัตรา 0.00001%]
สือซีชะงักไปก่อน
แล้วดีใจสุดขีด
0.00001% คือคอนเซปต์อะไร? สิบล้านคนออกหนึ่งคน
《ยุคกำเนิด》ทางการบอกว่าเกมมีอาชีพลับ แต่สือซีไม่เคยคิดว่าตัวเองจะสุ่มได้ เพราะตั้งแต่เล็กจนโตเธอจับฉลากยังไม่เคยได้แม้แต่กระดาษทิชชู่สักซอง
และตอนนี้...
ในจินตนาการสือซี อาชีพลับต้องเป็นของคนดวงเทพทั้งหลาย ออกตัวมาก็มีออร่าเทพๆ หลายชั้น อัดผู้เล่นอื่นแบบข้ามขั้น
หรือว่าสือซีจะต่อยนักเวท เตะนักรบ พุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุดของชีวิตเลย?
เธอยังจมอยู่ในฝันกลางวันอยู่ ระบบก็ดังอีก
[ยินดีด้วย ผู้เล่นได้เป็นหนึ่งในผู้ยิ่งใหญ่——]
สือซีกลั้นหายใจ ตั้งตารอ
[นักขโมย]
"…"
รอยยิ้มสือซีแข็งค้างบนหน้า
"...ว่าไงนะ?"
[ยินดีด้วย ผู้เล่นได้เป็นนักขโมยผู้ยิ่งใหญ่]
อากาศเงียบไปสองวิ
รอยหยักสมองสือซีเรียบขึ้นทันที
"???"
ระบบก็เอ่ยอีก
[กรุณาผู้เล่นตรวจสอบสกิลเริ่มต้น]
จนถึงตอนนี้ สือซียังมีความหวังเหลืออยู่บ้างนิดๆ
เผลอๆ "นักขโมย" นี่แค่ล้อเล่น แต่จริงๆ สกิลเริ่มต้นโคตรเทพ?
สือซีคิดในแง่ดีมาก
เธอเปิดหน้าต่างสกิล
[ชื่อสกิล: ของขวัญวันลาที่ยากลืม
คำอธิบายสกิล: ใต้ต้นไม้โลก นายบอกเลิกกันแล้วกอดครั้งสุดท้ายเถอะ ฉันพยักหน้า นายเลยกอดฉันแน่น ฉันเศร้ามาก แต่นายจากไป ฉันล้วงกระเป๋าตัวเอง เหรียญทองข้างในหายไปไหน?
คำอธิบายสกิล: สำหรับ NPC ที่เลเวล ≤ นาย สัมผัสร่างต่อเนื่องสิบวินาที สุ่มขโมยไอเทมหนึ่งชิ้นจากอีกฝ่าย]
"…"
สือซีเงียบไปสามวิเต็ม
แล้วเธออ่านใหม่ด้วยความไม่อยากเชื่อ
เธอถามระบบ: "อาชีพนี้ขโมยของคนอื่นจริงๆ หรอ? ไม่ค่อยมีหน้ามีตาหน่อยป้ะ?"
ระบบหน้าเครียด
[นายไม่ให้ใครรู้ว่านายขโมยมา ก็มีหน้ามีตาแล้วไม่ใช่รึ?]
"…"
สือซียกนิ้วโป้ง: "แน่นะนายน่ะ"
ไม่มีโอกาสให้เธอด่า วินาทีต่อมา เธอก็ถูกส่งไปโลกเกม
-
สือซีปรากฏตัวในหมู่บ้านมือใหม่
ตรงหน้าเธอ บ้านสไตล์เทพนิยายสีแดงเรียงเป็นระเบียบ ระหว่างนั้นมีต้นไม้เขียวแทรก แสงแดดสาดส่องใบไม้ หมุนเปลี่ยนเป็นประกายสว่าง
รอบๆ มีผู้เล่นใหม่เกิดตลอด มีผู้เล่นเดินไปเดินมา
หน้าประตูบ้านไม่น้อยมี NPC ยืน มีผู้เล่นขึ้นไปคุยเป็นระยะ อยากรับเควสท์
สือซีคิดสามวิ เดินไปบ้านหลังใหญ่สุด
ตรรกะเธอพื้นๆ บ้านหลังใหญ่สุด NPC ต้องรวยสุด รางวัลเควสท์ก็ต้องดีสุด
บันไดหน้าบ้านสีแดง มี NPC เด็กหนุ่มนั่ง
บนหัวมีข้อมูล
[ชื่อ: ลูเซอร์
อาชีพ: นักดาบ
เลเวล: 0]
ลูเซอร์มีผมแดง ทำท่าถือดี เห็นสือซีมา ไม่แม้แต่จะสนใจ
สือซีได้แต่พูด: "มีอะไรให้ฉันช่วยไหม?"
เธอหวังจะรับเควสท์ หาเหรียญทอง ไม่ได้ก็เอาค่า EXP หน่อยก็ยังดี
ลูเซอร์ถึงได้มองเธอตรงๆ
"อ้อ คนต่างถิ่น ข้าต้องการไข่นกกระจอกเทศหนึ่งใบ ถ้าเจ้าช่วยหาให้ข้าได้ ข้าจะให้ค่าตอบแทนบางส่วน"
[ลูเซอร์มอบเควสท์"ตามหาไข่นกกระจอกเทศ"แก่เจ้า ยอมรับหรือไม่?]
สือซีกดยอมรับไม่ลังเล
เควสท์นี้ฟังดูง่าย
แต่ข้างเธอมีผู้เล่นคนนึงมาตอนไหนไม่รู้ ฟังแล้วถอนหายใจ
สือซีดูหัวผู้เล่น เขาชื่อ รักแรกของห้องหก
เธองง: "มีอะไรหรอ?"
รักแรกของห้องหกส่ายหน้าถอนใจ: "ทั้งหมู่บ้านเลย เควสท์ทุกคนคือหาไข่นกกระจอกเทศเชี่ยๆ นี่"
"แล้วไงต่อ?"
"ปัญหาคือหาไม่เจอเลยไง!"
ตอนนั้นเอง จู่ๆ ไม่ไกลมีเสียงตะโกน
"เจอแล้ว! ไข่นกกระจอกเทศอยู่นี่!"
ทุกคนฟัง กรูไปทางนั้น
รักแรกของห้องหกฟังแล้วก็ไม่คุยกับสือซีต่อ ออกวิ่งไปทางนั้น
สือซีก็ตามไป
ทุกคนวิ่งไปถึงป่าหลังหมู่บ้าน
ที่นั่นมีถ้ำ ในถ้ำมีไข่อยู่ใบหนึ่งจริง
แต่ปากถ้ำมีนกกระจอกเทศยักษ์ตัวหนึ่ง ส่งเสียง "ฟู่ฟู่" กางปีกขวางปากถ้ำ ชัดๆ ว่าปกป้องไข่ในถ้ำ
ในฝูงชนมีคนตะโกน: "แค่เอาชนะนกตัวนี้ก็ได้ไข่แล้ว!"
สิ้นเสียง ทุกคนจะกรูเข้าไป
ตอนนั้นเอง ข้างๆ พุ่งออกมาหลายคน ขวางพวกเขาไว้
"เข้าไปไม่ได้!"
"กิลด์เคลียร์พื้นที่ ทุกคนออกไปเดี๋ยวนี้!"
ทุกคนฟัง โกลาหลทันที
"หมายความว่าไง?"
"ไม่ให้พวกเราทำเควสท์?"
ขณะกำลังผลักไส มีคนตะโกนดัง
"เคลียร์พื้นที่ด้วยอะไร? เควสท์ของทุกคนคือหาไข่นกกระจอกเทศ พวกนายล้อมที่นี่ไว้ คนอื่นจะทำเควสท์ยังไง? ทำแบบนี้มันไม่หนักไปหน่อยหรอ?"
ผู้ชายร่างสูงผอมที่เป็นหัวหน้าฝ่ายนั้นยังไม่ทันพูด ก็มีคนสังเกตชื่อบนหัวของเขา ลดเสียงอุทาน: "พระเจ้า เขาคือ ในนามดาวประกายพรึก รองกิตมาสเตอร์กิลด์ DT..."
คนนั้นได้ยิน พยักหน้าให้: "ใช่ ข้าคือ ในนามดาวประกายพรึก มาในนามกิลด์ DT เพื่อเคลียร์พื้นที่"
เขาหันไปหาคนที่ตะโกนก่อนหน้า สุภาพมาก: "กิลด์ DT ไม่เคยถือเหตุผลกับผู้เล่นทั่วไป"
คนนั้นอึ้ง
คนอื่นที่โมโหก็อึ้ง
ทั่วทั้งที่เงียบงัน
เว้นแต่สือซี
เธอมองซ้ายมองขวา พบว่าทุกคนมีท่าทางหวาดๆ ไม่มีใครให้คำตอบเธอได้ ทำได้แต่หันไปถาม รักแรกของห้องหก อย่างจริงจัง: "กิลด์ DT คืออะไร?"
รักแรกของห้องหกตกใจสุดขีด
"นายไม่รู้จักกิลด์ DT?"
"...ควรรู้ด้วยหรอ?"
"ฉันนึกว่าคนเล่นเกมจะต้องเคยได้ยินชื่อกิลด์ DT... นี่คือกิลด์ท็อปสามของโลก มีเทพเยอะ แต่ที่เขาดังจริงๆ เป็นเพราะสไตล์อีกอย่างนึง คือ...เอ่อ โดดเด่นไม่เหมือนใคร นายน่าจะดูออกแล้วนะ"
สือซีพยักหน้า: "ดูออกแล้วจริงๆ"
แต่พวกเขาคิดว่าตัวเองพูดเสียงเบา คนรอบข้างได้ยินหมด มองพวกเขาด้วยสายตาทึ่ง
ทั้งคู่งง เงยหน้า เห็น ในนามดาวประกายพรึก กำลังจ้องพวกเขาเย็นๆ