คำพูดของเซวียนหยวนเฉินพลันทำให้ผู้คนแตกตื่นฮือฮา
แทบทุกคนคิดว่าตนเองฟังผิดไป นี่เป็นคำพูดของผู้อาวุโสใหญ่แห่งสำนักจริงหรือ? เขาถึงกับจะทำให้สำนักหลิงเซียวเป็นศัตรูกับผู้คนมากมายเพียงเพื่อไป๋อิง!
ศิษย์น้องคนนั้นแทบไม่อยากเชื่อหูตนเอง
เขากระโดดออกมาทันที ชี้หน้าเซวียนหยวนเฉินแล้วด่าทอว่า “เจ้าบ้าไปแล้วหรือ? ไป๋อิงเป็นคนบ้า เจ้าก็จะบ้าตามนางไปด้วยหรือ? กล้าพูดจาเช่นนี้กับอาจารย์ของข้า รออาจารย์ข้าออกจากการปิดด่านก่อน ข้าจะให้อาจารย์ข้า...”
ทว่าเขายังพูดไม่ทันจบ เซวียนหยวนเฉินก็ตบหน้าเขาอย่างแรง เสียงเพียะดังกังวาน เลือดสดคำหนึ่งพุ่งออกจากปากของเขา วาดเป็นเส้นโค้งน่าหวาดหวั่นกลางอากาศ ส่วนตัวเขาก็ปลิวออกไปทันทีราวกับว่าวที่สายขาด
เสียงดังสนั่นครืนหนึ่ง เขาร่วงกระแทกพื้นอย่างหนัก พื้นดินสั่นสะเทือนเบา ๆ ฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่ว
เวลานี้ คนกลุ่มที่ก่อนหน้านี้ยังส่งเสียงเอะอะโวยวายต่างพากันหุบปาก ในที่สุดก็รู้ตัวว่าเซวียนหยวนเฉินตรงหน้าไม่ใช่ผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองที่รังแกได้ง่ายอย่างไป๋อิง
เขาเป็นผู้บำเพ็ญขั้นแปรเทพ!
สำหรับเขาแล้ว คนกลุ่มนี้ ต่อให้เพียงขยับนิ้วก็สังหารพวกเขาได้ทั้งหมด